ณิการ์(ยักษ์)

ร้อยรักเป็นเพียงแค่กาฝากในสายตาของติณณ์ และเขาก็ชังน้ำหน้าเธอตั้งแต่แรกเห็น แต่ทำไมคำพูดกับการกระทำของติณณ์ถึงตรงข้ามกัน แล้วจุดเริ่มต้นก็เกิดขึ้น เมื่อร่างกายและหัวใจไม่เป็นไปตามที่ต้องการ เขาต้องการ

"โดมินิก" จะทำยังไงดี คนที่คิดว่าตัวเองตัวคนเดียวไม่มีใครมาตลอด แต่มาวันนี้กลับต้องมามีลูก ใช่ "ลูก" แถมลูกก็อายุ 7 ขวบแล้ว และแม่ของลูกก็ปิดบังเขามาตลอด ทั้งโกรธทั้งโมโหและพิศวาสแม่ของลูก แล้วจะทำยัง

'ทศรรห์' ไม่เคยถามว่าเธอเต็มใจไหม แต่ทุกครั้งที่มีใครทำให้ 'เหมือนแพร' เจ็บ โลกของคนนั้นจะพังลงทันที เพราะมาเฟียอย่างเขาอาจไม่ใช่คนดี แต่ก็ไม่ชอบเห็น 'ของของตัวเอง' มีน้ำตา สำหรับ 'ทศรรห์' แล้ว 'เหมือ

“พี่พอลไม่มาส่งลูกหน่อยเหรอคะ” รัตนาพูดให้ได้ยินกันเพียงสองคน เพราะถ้าพอลี่ได้ยินคงร้องโวยวายปฏิเสธอีกเป็นแน่ “ไม่ใช่ลูกพี่ นั่นเป็นลูกของเคต่างหาก” ด้วยความน้อยใจ จึงทำให้พูดแบบนี้ออกมา “ก็ดี งั้นอย่

“ปล่อยหยกนะคุณโตก คุณทำบ้าอะไรคะ” หญิงเรียบร้อยโวยวายทุบตีเขาและดิ้นรนให้เขาปล่อยแต่ก็ดิ้นเสียแรงเปล่าเมื่อเขากอดรัดเธอแน่นกว่าเดิม พร้อมกับฟาดตีก้นของเธอแรงๆ หลายครั้งติดต่อกันจนเจ็บน้ำตาเล็ด

“ไปยิ้มให้มันทำไม?” แสงโสมกระชากเสียงห้วนถามคนตัวเล็กกว่าที่เดินเข้ามาหาตนเองทันทีเมื่ออีกฝ่ายเดินมาถึง “ก็เพื่อนกัน” ควอนตอบหน้านิ่งเหมือนกับว่าตนเองไม่ได้ทำผิด แต่ตรงกันข้าม หนุ่มหน้าหวานผิดมากทีเดี

หนึ่งคนถูกบังคับ หนึ่งคนแม้จะถูกบังคับแต่หัวใจนั่นเต็มใจที่จะได้เป็นเจ้าสาวของเขา และแน่นอนว่าการแต่งงานครั้งนี้ "ธรรพ์" ไม่ได้ยินดีกับมันเลยสักนิด ผิดจาก "กลิ่นจันทร์" แม้จะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร แต่หล่อ

“ปีศาจอย่างนายมันไม่มีหัวใจ เด็กในท้องฉัน เขาต้องไม่มีพ่อแบบคุณ” มือเล็กสั่นเทาชี้ไปยังหน้าหล่อที่อาบโชกไปด้วยเลือด “แต่เธอก็เป็นเมียปีศาจอย่างฉัน และกำลังมีลูกกับปีศาจอย่างฉัน” เขาเคลื่อนตัวเข้าไปหา

“ชูว์...เนี่ยผัวนะ” “ไม่ใช่!” หล่อนปฏิเสธทันควัน หึหึ ว้าย! จากนั้นครูสาวก็ถูกตวัดเหวี่ยงร่างยกอุ้มขึ้นพาดบนไหล่หนาทันที ปากน้อยร้องขอความช่วยเหลือ สองเท้าดิ้นไปมา มือเล็กทุบตีแผ่นหลังเปลือยของเทพ แต่

“คุณพาใครมาด้วยคะ” หล่อนเดินเข้ามาถามสามีที่พาหญิงแปลกหน้าขึ้นมาบนห้องหอของหล่อนกับเขา เตยหอม ปิ่นมนัส หรือเตยหอม วัย 25 ปี เธอแต่งงานกับสามีด้วยความจำเป็น เพราะบ้านของหล่อนต้องการเงินไปใช้หนี้...

“เลว!” มรุลีสุดจะทนกับคนตัวโตปาหมอนที่ใกล้มือใส่เขาทันที แล้วก็ยิ่งเกลียดคนตัวโตมากกว่าเดิมเมื่อเขาพูดย้ำอีกครั้ง “วันแต่งงาน รุลีเป็นคนกำหนด แต่วันหย่าพี่เป็นคนกำหนด” ประกาศเสียงกร้าวทิ้งท้ายก่อนจะหย

“ปล่อยฉันนะ ฉันบอกแล้วไง อย่ามาให้เห็นหน้าอีก” หล่อนดิ้นขัดขืน มือถูกดันร่างติดไปกับผนังปูน “แล้วคิดว่าพี่จะกลัวเหรอแป้ง คิดถึงพี่เหมือนที่พี่คิดถึงเราไหมทูนหัว อ่า...หอม” พูดพร้อมกับโน้มไปซุกจมูกโด่ง

อุแว้! อุแว้! อุแว้! เสียงร้องไห้ของน้องแดน เด็กชายคุณากร ภูตะวัน วัยสี่เดือน ส่งเสียงร้องดังลั่นห้อง ทำให้คนเป็นอาต้องรีบตื่นมาดูด้วยความเป็นห่วงและกังวล ตั้งแต่จัดงานศพของพี่ชายและพี่สะใภ้ที่จากไป

พริกแกง ใจหาญ ชื่อเล่นพริกแต่เพื่อนๆ ชอบเรียก “แกงกะหรี่” ปีนี้ฉันอายุ 25 ปี เป็นลูกสาวคนเดียวของเจ้าของปั๊มน้ำมันเอกชนแห่งหนึ่งเป็นคนสวยและรวยมากในจังหวัดเพชรบุรี ที่สำคัญโตมาพร้อมกับคำพูดของพ่อและแม

แม้ "ลูก" จะเกิดจากความไม่ได้ตั้งใจ เกิดกับคนที่ตนไม่ได้รักไม่ได้รู้จักแต่ "กตตน์" ก็ยืนยันจะรับผิดชอบ "นริลญา" โชคร้ายหรือโชคดีดีที่ต้องมาแบกรับหน้าที่ของ "แม่" ทั้งๆ ที่ยังไม่พร้อม

คำว่า "รัก" และ "ครอบครัวกับลูก" ไม่เคยอยู่ในแผนชีวิตของ "เจตน์" แต่วันนี้ "หทัยกานต์" ก็บอกว่ากำลัง "ท้อง" แน่นอนลูกของเขา แต่เมื่อเขาไม่พร้อมจะมีทั้งเธอและลูก เขาจึงไล่หล่อนไป "ทำแท้ง"

ซ็อกรุนเกลียดตัวเองที่เหมือนเขา แถมยังต้องมารับช่วงธุรกิจต่ำทรามนั้นอีก เพราะธุรกิจของผู้เป็นพ่อถึงทำให้ประเทศชาติมีแต่คนเลวๆ เพิ่มขึ้นมาเป็นกองทัพ

"ใต้หล้า" รู้ดีว่าเขาไม่คู่ควร เขามันก็แค่ไอ้ขี้คุก แต่มันก็เป็นอดีตที่เขาไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขได้ สำหรับคนอื่นเขาคือ 'คนเลว' แต่สำหรับ 'อรฤดี" แล้วเขาเป็น 'คนดี' และเป็นทุกอย่างสำหรับเธอ