รอยทราย...^^

ความรักของนางเพิ่งมีโอกาสถูกใช้ มิทันไรก็ต้องถึงจุดสิ้นสุดเสียแล้ว....

เฉียวจื้อหลิน ต้องรับหน้าที่พิสูจน์ความเป็นบุรุษของ เยว่เวยหลง ให้เป็นที่ประจักษ์ว่าเขาหาได้เป็นบุรุษตัดแขนเสื้อ คณิกาอย่างนาง เมื่องานจบก็ต้องสิ้นสุดด้วยเงินที่ได้รับ ไม่มีสิ่งใดนอกเหนือไปกว่านั้น!

อุปสรรครักของจางหมิงเซียนและซิ่นฮวาและที่มาของการแต่งงานที่หาใช่บทสรุปของชีวิตรัก หากแต่คือการเริ่มต้น เมื่อหลากหลายสิ่งประเดประดังให้ความสัมพันธ์เริ่มสั่นคลอน มีสิ่งใดที่จะยึดมั่นให้ความรักมั่นคงอยู่

เฟิงหลินรู้สึกว่ามารดารักและหวงแหนนางมาก มากจนนางรู้สึกว่ามารดาทำเสมือนนางคือนกน้อยที่เลี้ยงไว้ในกรงทอง นางไม่แคลงใจในความรักที่มารดามอบให้ แต่แคลงใจว่าเหตุใดตัวนางไม่มีสิทธิ์ใช้ชีวิตเหมือนผู้อื่น

เพราะพี่ใหญ่ป่วยหนัก เมิ่งเฟยเทียนต้องทำงานหนักเพื่อค่าโอสถ นางเข้ามายังตระกูลฝู่ในฐานะบ่าว หากแต่ไม่นาน นางกลับได้เลื่อนฐานะกลายเป็นสตรีอุ่นเตียงที่นายท่านหลงใหลและเอาแต่อยากกลืนกินนาง ทั้งวันทั้งคืน

ในค่ำคืนหนึ่งที่ชะตาพัดพาให้ประสบพบกับเคราะห์ร้าย ชินชิว หลัน มีชีวิตรอดมาได้จากการช่วยเหลือของบุรุษผู้หนึ่งที่เดินทางผ่านมา นางซาบซึ้งในบุญคุณ และมุ่งมั่นที่จะตอบแทนเขา... นางตกลงและยินดีที่จะช่วยเขา

นางถูกกระทำดั่งนางในหอคณิกา ยิ่งเกลียดชังสามีมากเท่าไหร่ นางก็ยิ่งเกลียดชังน้องสาวและฮูหยินใหญ่มากเท่ากันที่มีส่วนในการทำลายชีวิตของนางจนย่อยยับเช่นนี้

ความงามของนางนั้นมีมาก แต่ความปกติสามัญเช่นสตรีทั่วไปนั้นไม่มีเลย.... นางคล้ายจะบกพร่องทางจิต หรือที่เรียกกันว่าปัญญาอ่อน แม้จะมีความงามแต่ก็น่าอับอายหากผู้ใดจะยกย่องขึ้นมาเป็นคู่ครอง

บุรุษที่นางปักใจเชื่อว่าจะรักและมั่นคงต่อตัวนางเพียงหนึ่ง นางมองเขาพลาดไปได้อย่างไร สุดท้ายเขาก็มักมากเห็นแก่ความสุขของตนเอง เหยียบย่ำหัวใจของนางได้เต็มเท้าโดยไม่รู้สึกอันใด....

เยว่ซินหยางที่ไม่เคยสนใจในสตรีใด รสชาติการมีภรรยากลับทำให้หัวใจนักรบที่แข็งแกร่งกลับต้องสั่นไหว ยามมีกิจเขาไปออกรบ ยามสงบเขาออกศึกรักกับภรรยา นางทำให้เขาเสียท่า ตกหลุมพรางสิ่งที่เรียกว่าความรัก

หรงซินซินไม่คิดเลยว่าชีวิตของนางจะต้องมาพบกับความเจ็บปวดเช่นนี้ แต่งงานไม่ทันถึงปี สามีและพี่สาวร่วมสายเลือดลักลอบคบชู้กันลับหลังนาง

การอยู่ด้วยกันและความใกล้ชิดทำให้มี่เฟยพลั้งเผลอกายใจใหลหลงไปกับสามีผู้ไม่มีเสียง หากแต่เขากลับมีอารมณ์ดุดันเร่าร้อนที่ทำให้นางสยบราบคาบพ่ายแพ้ไร้ชิ้นดี

นางเป็นสตรีเดียวที่หันหลังให้กับเขา ยามเข้าหาก็มีแต่รังเกียจห่างเหินทั้งที่สตรีทุกนางในแผ่นดินล้วนแต่อยากจะกระโจนเข้าสู่อ้อมแขนของเขา

เขาคว้าสตรีมาได้หนึ่งนางในราคามหาศาล หากแต่เป็นราคาที่เขาเต็มใจที่จะจ่ายเพราะนางมีมูลค่ามากกว่าจะให้ผลประโยชน์แก่เขา นางคือสตรีที่เขาจับตามองมาเนิ่นนาน เมื่อมีโอกาสทองก็ไม่พลาดที่จะคว้าไว้

บุตรชายอายุครบสามเดือน นางจบความรักและทอดทิ้งเด็กน้อย ถูกประณามว่าเป็นสตรีไม่ดีทอดทิ้งสามี เป็นมารดาที่แย่ทอดทิ้งลูก แต่ผู้ใดจะล่วงรู้ว่าชะตากรรมของนางผู้เทิดทูนความรักที่สุดต้องพบเจอกับอันใดบ้าง

นอกจากจะต้องดูแลว่าที่สามีที่อายุห่างกันเกือบสามสิบปี นางต้องมาเป็นว่าที่มารดาเลี้ยงของบุตรสาวของเขาที่เอาแต่ใจ และบุตรชายของเขาที่อายุยี่สิบปีแล้ว แต่สติปัญญาคล้ายเด็กอายุสิบขวบ

นางต้องการหลีกหนีจากบุรุษมักมากเช่นเขา เขาต้องการการตอบแทนบุญคุณเป็นความรัก…

บุญคุณของเหยาเสี่ยวหานนั้นยิ่งใหญ่มาก โจวเหวินเจียไม่ลังเลเลยที่จะทำตามคำขอของผู้มีพระคุณทุกอย่าง รวมทั้งการรับดูแลเหยาชิ่วอิงวัยสิบสี่ปี

ข้าเป็นภรรยาของท่านหรือไม่ คำถามที่ชิงชิงเฝ้าตัดพ้ออยู่ในใจ นางรู้ดีว่าการแต่งงานเกิดขึ้นเพียงเพื่อรักษาเกียรติของนางเท่านั้น แต่นางแอบหวัง หวังว่าสักครั้ง ท่านพี่ของนางจะหันมารักนางเหมือนที่นางรักเขา

นางเป็นที่ชิงชังของสามี ถูกครหาว่าเป็นสตรีร้ายกาจทำลายความรักผู้อื่นและเป็นต้นเหตุทำให้คนรักของเขาต้องพิการ จากที่เขาเกลียดชังนางอยู่แล้วยิ่งเกลียดมากเข้ากระดูก ตั้งครรภ์ขึ้นมาก็มีค่าแค่เป็นแม่พันธุ์