รอยทราย...^^

เพราะพี่ใหญ่ป่วยหนัก เมิ่งเฟยเทียนต้องทำงานหนักเพื่อค่าโอสถ นางเข้ามายังตระกูลฝู่ในฐานะบ่าว หากแต่ไม่นาน นางกลับได้เลื่อนฐานะกลายเป็นสตรีอุ่นเตียงที่นายท่านหลงใหลและเอาแต่อยากกลืนกินนาง ทั้งวันทั้งคืน

บ่าวอย่างนาง...นอกจากจะเป็นทาสรับใช้ในชีวิตแล้ว ก็ขอเป็นทาสรักคุณชายตราบเท่าที่วาสนาจะเมตตา...ด้วยใจรักยิ่งและเทิดทูน…

บุรุษที่นางปักใจเชื่อว่าจะรักและมั่นคงต่อตัวนางเพียงหนึ่ง นางมองเขาพลาดไปได้อย่างไร สุดท้ายเขาก็มักมากเห็นแก่ความสุขของตนเอง เหยียบย่ำหัวใจของนางได้เต็มเท้าโดยไม่รู้สึกอันใด....

ในค่ำคืนหนึ่งที่ชะตาพัดพาให้ประสบพบกับเคราะห์ร้าย ชินชิว หลัน มีชีวิตรอดมาได้จากการช่วยเหลือของบุรุษผู้หนึ่งที่เดินทางผ่านมา นางซาบซึ้งในบุญคุณ และมุ่งมั่นที่จะตอบแทนเขา... นางตกลงและยินดีที่จะช่วยเขา

การอยู่ด้วยกันและความใกล้ชิดทำให้มี่เฟยพลั้งเผลอกายใจใหลหลงไปกับสามีผู้ไม่มีเสียง หากแต่เขากลับมีอารมณ์ดุดันเร่าร้อนที่ทำให้นางสยบราบคาบพ่ายแพ้ไร้ชิ้นดี

เขาพิการ เขาน่าสงสาร หากเหอไป๋อิงปฏิเสธจะรับรัก ก็เท่ากับซ้ำเติมชะตากรรมที่รันทดของเขาให้ย่ำแย่หนักไปอีก! ได้ผลเกินคาด....นางยินยอมเป็นภรรยาของเขา....

ท่ามกลางการช่วงชิงอำนาจในวังมังกร เมิ่งไป๋ฟางต้องสูญเสียคนรักไปอย่างไม่มีวันคืนกลับ นางชิงชังผู้เป็นประมุขแผ่นดินสุดหัวใจที่ประหารคนรักของนาง ทั้งที่เขานั้นจงรักภักดียิ่งชีวิต

เป่าหลินฮวา ต้องมารับการลงทัณฑ์จากสิ่งที่นางไม่ได้ก่อ เมื่อพี่สาวหนีการแต่งงานไปกับอีกคนรัก เซินฉวงเหยาที่ต้องกลายเป็นผู้ผิดหวังเสียใจก็มาลงเอากับนาง

หนึ่งผู้...จดจำคำสัญญา เฝ้ารอวันเวลาสุขสมสมหวัง ด้วยใจอันมั่นคง อีกผู้...หลงลืมคำสัญญา หันหลังให้กับความรัก วาจาที่กล่าวมาแค่ลมปากและปล่อยให้เวลา...กลืนกิน...ลืมเลือน....

เขา...ผู้แอบรักเด็กสาวรุ่นน้องคนหนึ่งมาเนิ่นนานหลายปี ความรู้สึกดีๆทำให้เขาเก็บหัวใจดวงนี้ไว้รัก ไว้รอ ไว้มอบให้เพียงเธอ เธอ...ผู้เพิ่งถูกทรยศหักหลังจากความรักจนพาลคิดว่า...โลกนี้ไม่มีรักจริงอีกต่อไป

เยว่เจียนหมายใจไว้อย่างแน่วแน่ตั้งแต่ยังไม่ทันจะเข้าสู่วัยหนุ่มว่าเขาจะไม่เอาชีวิตไปเสี่ยงกับความน่ากลัวเช่นนี้แน่ เขาจะไม่แต่งงานมีภรรยาอย่างเด็ดขาด!

เฉียวจื้อหลิน ต้องรับหน้าที่พิสูจน์ความเป็นบุรุษของ เยว่เวยหลง ให้เป็นที่ประจักษ์ว่าเขาหาได้เป็นบุรุษตัดแขนเสื้อ คณิกาอย่างนาง เมื่องานจบก็ต้องสิ้นสุดด้วยเงินที่ได้รับ ไม่มีสิ่งใดนอกเหนือไปกว่านั้น!

ความรักของนางเพิ่งมีโอกาสถูกใช้ มิทันไรก็ต้องถึงจุดสิ้นสุดเสียแล้ว....

อิงหยาได้แต่กล่าวโทษตนเองที่ช่างใจบาง นางไม่ควรรักบุรุษที่ย่ำยีและทำร้ายจิตใจนางด้วยแรงแค้น นางเป็นเพียงการแก้แค้นของเขาเท่านั้น ไม่มีดีอะไรให้เขารัก เมื่อนางเลวร้ายในสายตาของเขาไปแล้วตั้งแต่ต้น

หรงซินซินไม่คิดเลยว่าชีวิตของนางจะต้องมาพบกับความเจ็บปวดเช่นนี้ แต่งงานไม่ทันถึงปี สามีและพี่สาวร่วมสายเลือดลักลอบคบชู้กันลับหลังนาง

เขามีอุปนิสัยอันธพาล โหดร้าย ก่อแต่ความเดือดเนื้อร้อนใจให้แก่ผู้คนรอบข้าง จุนจิ่วเม่ยก็ไม่คิดไม่ฝันเช่นกันว่านางจะถูกบิดาจับยัดเข้าสู่พิธีมงคลกับบุรุษเช่นนี้

รักที่อดทน เทิดทูน สู่รักแท้แห่งการเป็นคู่ครองที่หมายจะเคียงหมอนเคียงใจตราบสิ้นชีวิตนี้ของลู่มู่หลินที่มีต่อชูเจียงฉี บุรุษเดียวที่ใจปรารถนา...

นางเฝ้ามองคนรักเป็นสามีของสตรีอื่นด้วยรอยยิ้มที่ซ่อนคราบน้ำตา และเฝ้าคอยอธิษฐานว่าภพชาตินี้นางไม่คู่ควร ภพชาติหน้าขอนางได้สมหวังกับเขา เกิดมาเท่าเทียมกันกับเขา

วันมงคลแต่งงานที่ควรจะเป็นวันที่มีความสุขที่สุด หากแต่เป็นวันที่คนรักหายตัวไปอย่างเป็นปริศนา แต่เพราะชื่อเสียงของตระกูลที่ต้องรักษา เขา... ต้องแต่งงานกับสตรีสาววัยสิบห้าปีผู้เป็นเมยเม่ยของคนรัก

นางเป็นที่ชิงชังของสามี ถูกครหาว่าเป็นสตรีร้ายกาจทำลายความรักผู้อื่นและเป็นต้นเหตุทำให้คนรักของเขาต้องพิการ จากที่เขาเกลียดชังนางอยู่แล้วยิ่งเกลียดมากเข้ากระดูก ตั้งครรภ์ขึ้นมาก็มีค่าแค่เป็นแม่พันธุ์