ddap-LYN G R I N -66

บางคนตายแล้วไปสู่สุคติ แต่บางคน…ตายแล้ว “ยังไม่จบ”

บ้านหลังนั้นเรียนรู้มานาน ว่ามนุษย์กลัวการถูกลืมมากกว่าความตาย และมันก็ใช้ความกลัวนั้น เพื่อเลือกผู้ที่ “เหมาะสม” ที่สุด แต่ในคืนหนึ่ง มีชายคนหนึ่งก้าวเข้ามา โดยไม่รู้ว่าตัวเองถูกเลือกตั้งแต่ก่อนจะมาถึง และยิ่งไม่รู้เลยว่า สิ่งที่บ้านต้องการจากเขา… ไม่ใช่ชีวิต ไม่ใช่วิญญาณ แต่คือ การยอมไม่ถูกรู้จัก นี่ไม่ใช่เรื่องของผี ไม่ใช่เรื่องของคำสาปที่ฆ่าใคร แต่มันคือเรื่องของการอยู่ อยู่จนโลกไม่จำ เพื่อให้ไม่มีใครต้องถูกเลือกอีก และถ้าคุณกำลังอ่านบรรทัดนี้อยู่ บางที… บ้านอาจไม่ได้เรียกคุณ แต่เงาของมัน อาจกำลังจำคุณได้แล้ว

ในคืนแรกของการเข้าเวร รัญชน์ได้ยินเสียงลิฟต์เปิดตอนตีสอง แม้ไม่มีใครกดเรียก เธอเดินไปดูและพบว่าประตูลิฟต์เปิดค้างอยู่ โดยไม่มีแสงไฟใดๆ และ…มีเสียงกระซิบเบาๆ ดังขึ้นว่า “ช่วยฉันด้วย…เขาไม่ยอมให้ฉันออกไป…” รัญชน์คิดว่าเธอคงหูแว่ว แต่เมื่อกลับไปที่ห้องพักแพทย์ เธอกลับพบไฟกระพริบๆ ที่ควรจะซ่อมเสร็จแล้ว และเสียงเดิมนั้นดังขึ้นอีกครั้งจากช่องลม

มีป่าแห่งหนึ่งในภาคเหนือของประเทศไทยที่ไม่มีใครกล้าย่างกรายเข้าไปมานานนับร้อยปี มันคือ “ป่าห้วยซ่อนศพ” ที่เล่าขานกันว่าผู้ที่เข้าไปจะไม่ได้กลับออกมาอีกเลย…

โรงแรมพรรณวิลาศ” เป็นโรงแรมเก่าแก่ที่ตั้งอยู่บนเนินเขานอกเมือง ตัวอาคารสูง 7 ชั้น ตกแต่งแบบวินเทจที่เคยรุ่งเรืองเมื่อ 50 ปีก่อน แต่ปัจจุบันกลับซบเซา มีนักท่องเที่ยวมาพักบ้างประปราย ด้วยราคาถูกและบรรยากาศที่เงียบสงบ… จนเกินไป

• โรงเรียนเก่าแก่ก่อตั้งมากว่า 80 ปี มีอาคารเรียนไม้หลังหนึ่งที่ถูกปิดตายไปนานแล้ว… • มีข่าวลือว่าเคยมีเด็กนักเรียนหายตัวไปแบบไร้ร่องรอย และวิญญาณยังวนเวียนในโรงเรียน