ละติจูดที่ 19 | 19 องศาเหนือ

"ถ้ามึงกดกูลง กูจะยอมเป็นเมียก็ได้นะ แต่ถ้าไม่...มึงต้องเป็นคนยอม"

จาก "อดีตน้องเขยพ่วงตำแหน่งเพื่อนเคยสนิทของเพลิงกรณ์" สู่ "เครื่องมือระบายอารมณ์" ของพวกเขาสองพี่น้อง

เขาเผลอใจให้กับแฝดทั้งคู่โดยที่ไม่รู้เลยว่าคนหนึ่งเห็นเขาเป็นเพียงคนน่ารังเกียจที่ตัวเองต้องการหลอกให้รักเพื่อแก้แค้น และอีกคนเห็นเขาเป็นเพียงของเล่นแก้เหงาคั่นเวลาเท่านั้น

ภาพที่แทงเข้ามาในหัวใจของผมก็คือภาพของคนสองคนที่จูบกันอยู่บนโซฟา คนหนึ่งคือคนที่ผมแอบรักจนอยากจะก้าวข้ามเฟรนด์โซนไปหาและอีกคนคือพี่ชายต่างสายเลือดของผมเอง

"ชีวิตกูไม่ควรจบอย่างมีความสุขหรอก และกูก็ไม่อยากให้เป็นแบบนั้นด้วย"

"เป็นคนดีในเมืองโจรแบบนี้ไม่มีประโยชน์หรอก ระวังมึงจะตายเพราะเสือกเรื่องคนอื่นเขา"

"ผมว่าต่อให้สมองผมจะจำไม่ได้ แต่ความรู้สึกมากมายที่ผมเคยมีกับพี่มันไม่เคยหายไปเลยล่ะครับ"

"คนเหี้ยอะไรของมึงจะโผล่มาให้กูเห็นตั้งสี่รอบวะ ยายคนนั้นนั่งท่าเดิม แมวดำตัวเดิม เสื้อผ้าชุดเดิมกับที่กูเห็นรอบแรกเลย"

เมื่อปัจจุบันไม่ใช่จุดเริ่มต้น แต่มันคือจุดจบ ไม่ว่าจะกี่ชาติภพ นนท์ศิรายังจดจำมันได้ดีว่าเขารักธามินทร์มากเพียงใด และต้องจากกันด้วยความเจ็บปวดมากขนาดไหน

พี่เขาคือกองไฟมาตั้งแต่แรก แต่เพราะเขาลดแสงลงจนผมลืมเลือนไปว่าเขาอันตราย สุดท้ายพอผมเผลอบินเข้าไปใกล้ กองไฟที่ผมคิดว่ามันอบอุ่นก็ลุกโชนขึ้นมาแผดเผาผมจนได้

ผมทนได้ถ้าคุณจะขอเวลาให้มั่นใจในความรู้สึกตัวเองแล้วค่อย ๆ ศึกษากันไป นานแค่ไหนผมก็รอคุณได้ แต่ผมทนไม่ได้ถ้าคุณจะมาล้อเล่นกับความรู้สึกที่ผมมีให้ เพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง คุณมันเห็นแก่ตัว

"เกียรติของเจ้ามันไม่มีหรอกสิงหเรศ คนที่บังคับคนอื่นมาเป็นคู่ครอง คิดวางยาเพื่อจะร่วมเตียงกับข้า มันจะไปมีเกียรติได้อย่างไร"

เพราะดันไปตกหลุมรักสัตว์ใต้อาคมหมอผีตั้งแต่แรกเจอ เลยทำให้แทนต้องเผชิญกับโลกของไสยศาสตร์และสิ่งลี้ลับ เพื่อแลกกับการช่วยนิลให้เป็นอิสระ

"พี่เป็นคนที่เข้าหาแสนดีเพื่อแก้แค้นไอ้แสนรัก แสนดีเองก็คือคนที่ยอมเล่นเกมกับพี่เพื่อแก้แค้นให้ธาร แล้วมันจะจบยังไงหรอ"

“ถ้ายังอยากให้เรื่องสารเลวที่พี่ครางชื่อของแฟนน้องชายตัวเองเป็นความลับต่อไป ก็ยอมรับคำสารภาพรักแล้วเป็นแฟนผมสิ”

กลิ่นที่เหมือนสนิมเหล็กคละคลุ้งไปทั่ว เสียงร้องของนกแสกดังขึ้นก้องกังวาลทั่วบริเวณป่าส่งสัญญาณว่ากำลังจะมีคนหมดลมหายใจไปจากโลกใบนี้ และใครอีกคนที่เดินจากไปพร้อมมีดลงอาคมที่เปื้อนเลือดเจ้าของเดิม

“อีกแล้ว ผมตื่นขึ้นมาอยู่ที่ห้องใครอีกแล้ว ทำไมเป็นแบบนี้ ผมกำลังจะเป็นอัลไซเมอร์หรอ เป็นคนหลายบุคลิกหรอ หรือผมใกล้จะเป็นบ้า ทำไมมันกลายเป็นแบบนี้ ผมเป็นอะไรกันแน่”

“กูถามจริงนะ ที่นี่มึงใหญ่แค่ไหนเชียววะ ถึงได้บ้าอำนาจขนาดนี้”

“ผมรู้แล้วว่าทำไมถึงลืมพี่ไม่ได้สักที ผมคงแค้นมั้งที่ผมเจ็บขนาดนั้นแล้วพี่ยังไม่เคยสำนึก แล้วยังทำเหี้ยกับคนอื่นได้อยู่อีก พี่แม่งเลวเกินเยียวยาจริง ๆ”

“แต่มึงก็ยอมกูทุกครั้งไม่ใช่หรือไง กับกูมึงยังให้ กับคนอื่นมึงก็คงไม่ต่างหรอก มึงมันก็ง่ายแบบนั้นตลอดอยู่แล้วนี่”