ละติจูดที่19

เพราะดันไปตกหลุมรักสัตว์ใต้อาคมหมอผีตั้งแต่แรกเจอ เลยทำให้แทนต้องเผชิญกับโลกของไสยศาสตร์และสิ่งลี้ลับ เพื่อแลกกับการช่วยนิลให้เป็นอิสระ

เมื่อลูกแมวเป็นจุดเริ่มต้นความสัมพันธ์ของนักเลงกับเด็กหนุ่มร้านสะดวกซื้อ จากคู่กัดที่ไม่ถูกชะตากลายเป็นคนสำคัญของกันและกัน

ภาพที่แทงเข้ามาในหัวใจของผมก็คือภาพของคนสองคนที่จูบกันอยู่บนโซฟา คนหนึ่งคือคนที่ผมแอบรักจนอยากจะก้าวข้ามเฟรนด์โซนไปหาและอีกคนคือพี่ชายต่างสายเลือดของผมเอง

เมื่อปัจจุบันไม่ใช่จุดเริ่มต้น แต่มันคือจุดจบ ไม่ว่าจะกี่ชาติภพ นนท์ศิรายังจดจำมันได้ดีว่าเขารักธามินทร์มากเพียงใด และต้องจากกันด้วยความเจ็บปวดมากขนาดไหน

พี่เขาคือกองไฟมาตั้งแต่แรก แต่เพราะเขาลดแสงลงจนผมลืมเลือนไปว่าเขาอันตราย สุดท้ายพอผมเผลอบินเข้าไปใกล้ กองไฟที่ผมคิดว่ามันอบอุ่นก็ลุกโชนขึ้นมาแผดเผาผมจนได้

ผมทนได้ถ้าคุณจะขอเวลาให้มั่นใจในความรู้สึกตัวเองแล้วค่อย ๆ ศึกษากันไป นานแค่ไหนผมก็รอคุณได้ แต่ผมทนไม่ได้ถ้าคุณจะมาล้อเล่นกับความรู้สึกที่ผมมีให้ เพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง คุณมันเห็นแก่ตัว

“ถ้ายังอยากให้เรื่องสารเลวที่พี่ครางชื่อของแฟนน้องชายตัวเองเป็นความลับต่อไป ก็ยอมรับคำสารภาพรักแล้วเป็นแฟนผมสิ”

“แต่มึงก็ยอมกูทุกครั้งไม่ใช่หรือไง กับกูมึงยังให้ กับคนอื่นมึงก็คงไม่ต่างหรอก มึงมันก็ง่ายแบบนั้นตลอดอยู่แล้วนี่”

“กูถามจริงนะ ที่นี่มึงใหญ่แค่ไหนเชียววะ ถึงได้บ้าอำนาจขนาดนี้”

"พี่เป็นคนที่เข้าหาแสนดีเพื่อแก้แค้นไอ้แสนรัก แสนดีเองก็คือคนที่ยอมเล่นเกมกับพี่เพื่อแก้แค้นให้ธาร แล้วมันจะจบยังไงหรอ"

“กูคิดว่าเงื่อนไขสามครั้งของมึงก็ไม่ได้ยากนะไฉ่ อีกไม่นานกูคงได้เป็นอิสระจากมึง ที่มึงเคยบอกว่ากูจะต้องจำมึงไปตลอดชีวิต มึงเองก็คงไม่มีทางจะลืมกูลงได้หรอก”

“มึงเตรียมตัวไว้ให้ดีนะนอร์ท กูกลับมาหามึงครั้งนี้ เพื่อจีบมึงอีกครั้ง”

"ผมว่าต่อให้สมองผมจะจำไม่ได้ แต่ความรู้สึกมากมายที่ผมเคยมีกับพี่มันไม่เคยหายไปเลยล่ะครับ"

ทิวไผ่ไม่เคยทำอะไรให้เขาต้องเจ็บเลยนอกจากคำว่าเพื่อนที่ออกมาจากปากอยู่ตลอดเวลา

“กูดีใจมากที่ได้เป็นเพื่อนกับมึง ดีใจมากที่ได้สนิทกับมึง กูไม่เคยเสียใจเลยที่รักมึง แต่พอแค่นี้เถอะนะ”

"แต่กูอยู่แบบนี้ไม่ได้ว่ะนาที กูอยากเป็นแฟนมึง กูอยากมีสิทธิ์หวง กูอยากบอกกับทุกคนว่ามึงเป็นแฟนกู"

“ผมรู้แล้วว่าทำไมถึงลืมพี่ไม่ได้สักที ผมคงแค้นมั้งที่ผมเจ็บขนาดนั้นแล้วพี่ยังไม่เคยสำนึก แล้วยังทำเหี้ยกับคนอื่นได้อยู่อีก พี่แม่งเลวเกินเยียวยาจริง ๆ”

"หมอกไม่ได้อ่อนแอ หมอกดูแลตัวเองได้ หมอกดูแลโซ่ได้ ทำไมถึงไม่เชื่อใจหมอก หรือหมอกต้องบังคับโซ่แบบเขาหรอ โซ่ถึงจะยอมหมอกแบบนั้นบ้าง"

"เป็นคนดีในเมืองโจรแบบนี้ไม่มีประโยชน์หรอก ระวังมึงจะตายเพราะเสือกเรื่องคนอื่นเขา"

กลิ่นที่เหมือนสนิมเหล็กคละคลุ้งไปทั่ว เสียงร้องของนกแสกดังขึ้นก้องกังวาลทั่วบริเวณป่าส่งสัญญาณว่ากำลังจะมีคนหมดลมหายใจไปจากโลกใบนี้ และใครอีกคนที่เดินจากไปพร้อมมีดลงอาคมที่เปื้อนเลือดเจ้าของเดิม