วันเสาร์ Story

“แล้วผมที่นั่งอยู่ที่นี่ตอนนี้ล่ะ พี่ไม่ได้เห็นค่าเลยหรอ ที่ผมรีบมาหาพี่ทั้งที่ดึกขนาดนี้แล้ว มันไม่เคยมีความหมายอะไรเลยใช่มั้ย”

"มึงมาหากูทั้งที่ก็รู้อยู่แล้วว่ากูจ้องมึงอยู่ อย่าปฏิเสธดีกว่าว่ามึงก็อยากได้กูเหมือนกัน"

“กูคิดว่าเงื่อนไขสามครั้งของมึงก็ไม่ได้ยากนะไฉ่ อีกไม่นานกูคงได้เป็นอิสระจากมึง ที่มึงเคยบอกว่ากูจะต้องจำมึงไปตลอดชีวิต มึงเองก็คงไม่มีทางจะลืมกูลงได้หรอก”

“ผมรู้แล้วว่าทำไมถึงลืมพี่ไม่ได้สักที ผมคงแค้นมั้งที่ผมเจ็บขนาดนั้นแล้วพี่ยังไม่เคยสำนึก แล้วยังทำเหี้ยกับคนอื่นได้อยู่อีก พี่แม่งเลวเกินเยียวยาจริง ๆ”

“ถ้ายังอยากให้เรื่องสารเลวที่พี่ครางชื่อของแฟนน้องชายตัวเองเป็นความลับต่อไป ก็ยอมรับคำสารภาพรักแล้วเป็นแฟนผมสิ”

"แต่กูอยู่แบบนี้ไม่ได้ว่ะนาที กูอยากเป็นแฟนมึง กูอยากมีสิทธิ์หวง กูอยากบอกกับทุกคนว่ามึงเป็นแฟนกู"

เมื่อลูกแมวเป็นจุดเริ่มต้นความสัมพันธ์ของนักเลงกับเด็กหนุ่มร้านสะดวกซื้อ จากคู่กัดที่ไม่ถูกชะตากลายเป็นคนสำคัญของกันและกัน

“มึงเตรียมตัวไว้ให้ดีนะนอร์ท กูกลับมาหามึงครั้งนี้ เพื่อจีบมึงอีกครั้ง”

"พี่เป็นคนที่เข้าหาแสนดีเพื่อแก้แค้นไอ้แสนรัก แสนดีเองก็คือคนที่ยอมเล่นเกมกับพี่เพื่อแก้แค้นให้ธาร แล้วมันจะจบยังไงหรอ"

“กูดีใจมากที่ได้เป็นเพื่อนกับมึง ดีใจมากที่ได้สนิทกับมึง กูไม่เคยเสียใจเลยที่รักมึง แต่พอแค่นี้เถอะนะ”

“กูถามจริงนะ ที่นี่มึงใหญ่แค่ไหนเชียววะ ถึงได้บ้าอำนาจขนาดนี้”

ภาพที่แทงเข้ามาในหัวใจของผมก็คือภาพของคนสองคนที่จูบกันอยู่บนโซฟา คนหนึ่งคือคนที่ผมแอบรักจนอยากจะก้าวข้ามเฟรนด์โซนไปหาและอีกคนคือพี่ชายต่างสายเลือดของผมเอง

เขาเผลอใจให้กับแฝดทั้งคู่โดยที่ไม่รู้เลยว่าคนหนึ่งเห็นเขาเป็นเพียงคนน่ารังเกียจที่ตัวเองต้องการหลอกให้รักเพื่อแก้แค้น และอีกคนเห็นเขาเป็นเพียงของเล่นแก้เหงาคั่นเวลาเท่านั้น

จาก "อดีตน้องเขยพ่วงตำแหน่งเพื่อนเคยสนิทของเพลิงกรณ์" สู่ "เครื่องมือระบายอารมณ์" ของพวกเขาสองพี่น้อง

"งั้นลองทำกันอีกสักรอบดูมั้ย ถ้าเสร็จแล้วฟ้ายังอยากจะเป็นแฟนพี่ ไม่ใช่แค่เพราะกำลังมีอารมณ์ พี่จะยอมเป็นแฟนด้วย"

"เกียรติของเจ้ามันไม่มีหรอกสิงหเรศ คนที่บังคับคนอื่นมาเป็นคู่ครอง คิดวางยาเพื่อจะร่วมเตียงกับข้า มันจะไปมีเกียรติได้อย่างไร"

“อีกแล้ว ผมตื่นขึ้นมาอยู่ที่ห้องใครอีกแล้ว ทำไมเป็นแบบนี้ ผมกำลังจะเป็นอัลไซเมอร์หรอ เป็นคนหลายบุคลิกหรอ หรือผมใกล้จะเป็นบ้า ทำไมมันกลายเป็นแบบนี้ ผมเป็นอะไรกันแน่”

"หมอกไม่ได้อ่อนแอ หมอกดูแลตัวเองได้ หมอกดูแลโซ่ได้ ทำไมถึงไม่เชื่อใจหมอก หรือหมอกต้องบังคับโซ่แบบเขาหรอ โซ่ถึงจะยอมหมอกแบบนั้นบ้าง"

ทิวไผ่ไม่เคยทำอะไรให้เขาต้องเจ็บเลยนอกจากคำว่าเพื่อนที่ออกมาจากปากอยู่ตลอดเวลา

“แต่มึงก็ยอมกูทุกครั้งไม่ใช่หรือไง กับกูมึงยังให้ กับคนอื่นมึงก็คงไม่ต่างหรอก มึงมันก็ง่ายแบบนั้นตลอดอยู่แล้วนี่”