Faang-Faang37

พรหมจรรย์ที่ไร้ค่า เช่นเดียวชีวิตข้าที่มิเคยมีค่าในสายตาบิดา รังควานดีนักข้าจะกำจัดมันทิ้งเสีย ดียิ่งคืนเดียวข้าได้เจ้าแฝดมาโดยที่มิต้องมีสามีให้กวนใจ อ๋องเหี้ยมคิดจะเป็นสามีข้า เมินซะเถิด!

“ท่านแม่ทัพรังเกียจฮูหยินบ้านป่าเช่นข้า ได้โปรดมอบหนังสือหย่าให้ข้าเถิด”

ฮ่องเต้ไม่รัก ฮองเฮาเช่นนางเป็นเพียงเครื่องมือระบายอารมณ์เป็นหมากของสตรีหลังม่านที่หวังยึดอำนาจ แล้วนางก็กลายเป็นแพะรับบาป ถูกทำร้ายทั้งจิตใจและร่างกาย เมื่อเกินจะฝืนทน ฮองเฮาตัวร้ายจึงขอลาจากรักร้าย

จำปีช่างแต่งหน้าติดโครวิท19 ตายฟื้นมาในร่างไป๋หลานฮวาชายาแม่ทัพถูกไล่ออกจากจวน ใช้อาชีพแต่งหน้าและหลักเศรษฐกิจพอเพียงหาเลี้ยงชีพและลูกสาวตัวน้อย บิดาของลูกรึข้ามิรู้จัก ชีวิตรักข้าไม่อยากมี

ศตวรรษ20ถูกเพื่อนรักแย่งคู่หมั้นตบเพื่อนรักเลือดกบปากกระทืบคู่หมั้นเลือดทะลัก ตัวตายในหน้าที่สัญญาจะไม่รักใคร ย้อนเวลาไปยุคอดีตแต่....บัดซบที่สุด! ชายตาบอดที่ข้าข่มเหงทั้งคืน เขาคืออ๋องชายตัดแขนเสื้อ

สามปีแล้วที่ข้าสู้รบเคียงบ่าเคียงไหล่เขา สามปีแล้วที่ข้าคอยดูแลเอาใจใส่เขาทุกชั่วยาม สามปีแล้วที่ข้าอยู่ในฐานะสหายสนิท วันนี้เขามีสตรีคนรักที่เขาใฝ่ฝันมาอยู่เคียงข้างแล้ว สหายเช่นข้าคงได้เวลาบอกลา "ลาก่อน สหายรัก"

นางร้ายกาจเอาแต่ใจตัวเองและนางงดงาม เขาเขาเข้มแข็งเขาดุดันและเขาเหี้ยมโหด ความสนุกซาบซ่านเกิดขึ้นเมื่อทั้งสองพบกัน*ท่านองครักษ์เจ้าขา ท่านห้อยแท่งทวนไว้ข้างเอวด้วยหรือ *เมาแล้วกร่าง ลวนลามข้าถอยไป!

พรหมจรรย์ไม่มีความสำคัญ ความรักไม่จำเป็น ขอเพียงได้ล้างผลาญศัตรู แก้แค้นให้ตระกูล แม้สิ้นชีพก็ยินดี

“ไม่ว่าจะกี่ภพ ข้าจะลืมเลือนท่าน ไม่ว่าจะกี่ชาติ ข้าก็จะชิงชัง เคืองแค้นท่าน” จะไม่มอบหัวใจให้กับผู้ใด “จะกี่ภพ ข้าจะตามหาเจ้า จะกี่ชาติ ข้าก็ไม่เคยลืมเลือนเจ้า หัวใจเจ้าต้องเป็นของข้า

ตายแล้วกลายเป็นนางเอกในนิยายของตัวเอง ที่ตายในตอนจบทุกครั้ง นักเขียนผู้เกลียดชังความรักจะไม่ยอมตาย นางเอกต้องไม่ตาย ต้องจับคนร้ายตัวจริงได้หนีตายได้ แต่หนีรักซาบซ่านไม่ได้สักที

ความรักห้าปีของท่าน เป็นดังลมที่พัดผ่าน เมื่อรักหมดคุณค่า ตัวข้าก็ควรจะจากไป ร้างรา ดีกว่าต้องทนอยู่อย่างร้างใจ *หนึ่งรักจากลา รักหนึ่งหวนมา มิร้างรักหรือเพราะรักมิเคยร้าง*

เพื่ออำนาจท่านจึงโอบกอดข้าไว้ข้างกาย เพื่ออำนาจท่านจึงบอกรักข้าทุกค่ำคืน ลาก่อน ความรักจอมปลอม ข้านั้นแสนชิงชัง ชาตินี้ขอให้เราหมดสิ้นเวรสิ้นกรรมต่อกัน *************** เคยสูญเสียจิตวิญญาณแห่งรักแท้ เมื่อได้นางคืนกลับมาอีกครั้ง ข้านั้นแสนหวงรัก

สารวัตรสาวสายโหดแห่งโลกปัจจุบันตายในหน้าที่ ย้อนเวลาไปในโลกอดีตเป็นแม่ทัพหญิงผู้เลื่องชื่อ เป็นถึงน้องสาวบุญธรรมของฮ่องเต้ ผู้ที่อยากให้นางเจอคู่แท้ แต่นางนั้นมิอยากอยู่ใต้อำนาจของชายใด

บุตรสาวเศรษฐีตกอับหนีงานแต่ง ผิดแผนต้องมาเป็นสาวใช้เจ้าสำนักจอมโหด ผู้เพียบพร้อมไปด้วยเงินทองอำนาจและสตรี ความเจ้าเล่ห์และแสนซนของนางทำให้เขาหลงรัก นางคิดหนี ส่วนเขาคิดไล่จับ แล้วผู้ใดกันจะสมหวัง

จู่ ๆ ก็กลายเป็นหญิงสาวที่มีพลังวิญญาณแข็งแกร่งที่ฮ่องเต้ปีศาจต้องการ ทว่านางเป็นเพียงหมอฝึกหัดที่รักษาคนป่วยได้นิดหน่อย เป็นหมอนวดได้ เป็นหมอนาบคือสิ่งที่ถนัด แต่เป็นหมอปราบผี นางทำไม่ได้!!!!

แค้นนี้ไม่อาจให้อภัยได้ แม้นข้าสิ้นใจ วิญญาณข้าจะตามทวงแค้นลากพวกเจ้าไปชำระความในนรก!!

ครูสาวจอมโก๊ะสอนหนังสืออยู่บนดอยเป็นตั้งแต่ภารโรงจนถึงหมอ ตายเพราะดินถล่มวิญญาณมาอยู่ในร่างบุตรสาวท่านราชครู ผู้แอบหลงรักแม่ทัพหน้านิ่ง ท่านมิรักมิชอบข้ามิเป็นไร ข้าขอแอบมอง ได้แตะเนื้อต้องตัวท่านเพียงนิดทุกวันก็สุขใจ

ในเมื่อเธอเป็นเจ้าสาวที่ต้องตายในตอนจบ เช่นนั้นเธอจะเปลี่ยนบทใหม่ เธอต้องไม่ตาย ถ้าอยู่ไม่ได้ก็หย่า ถ้าไม่หย่าเธอก็จะทำให้พระเอกเป็นบ้า แล้วฮุบสมบัติทั้งหมด

นางคือกุนซือผู้เก่งกาจแห่งเมืองหลิวชายแดนแคว้นหนาน ชีวิตคือชุดเกราะและอาวุธ สตรีที่รักอิสระ รักการต่อสู้ รักธรรมชาติ ฝันอยากเป็นดั่งเช่นนกอินทรีย์ที่ดุดัน สามารถโบยบินไปได้ทุกที่ตามดั่งใจต้องการ แต่กลับต้องมาเป็นพระสนมเพื่อตอบแทนคุณบิดามารดา

ราชโองการที่หญิงสาวทั่วแคว้นต่างยินดีแต่สำหรับข้ามันคือนรกในกรงทอง ชีวิตเป็นของข้าหัวใจเป็นของข้า ข้าจะหนีไปให้ไกล ข้าจะหนีไปบวชชี จะไม่ยอมเป็นสนมของผู้ใด**ริอ่านคิดหนีข้า มันน่าจับกดให้จมเตียง*