Faang-Faang37

ไม่คิดเรียกร้องให้เขามาดูแลยอมรับว่าผิดที่พลาดพลั้ง เขาไม่ได้บีบบังคับ เธอไม่คิดบีบคั้นให้เขาต้องมารับผิดชอบ เชิดหน้ายอมรับความจริงสัญญาจะดูแลหัวใจดวงน้อย ดีกว่าต้องตกอยู่ในอ้อมกอดของคนแก่เจ้าชู้!!

เธอเป็นฝ่ายบอกเลิก เธอขอเลือกรักตัวเองและดูแลตัวเอง ไม่อยากนอนร้องไห้ ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความเจ็บปวดเมื่อเห็นว่าเขาไม่กลับมา

ก่อนหน้าชีวิตของน้องสาวเช่นนางไร้ความหมาย แต่เมื่อบ้านเมืองมีภัยนางจึงมีค่า ถูกส่งตัวไปแต่งงานแทนพี่สาว ได้ครองตำแหน่งฮองเฮาที่ทรงเกียรติ แต่ความจริงนั้นนางเป็นเพียงแค่นางบำเรอไร้ค่า

เกิดใหม่คราวนี้ นางจะไม่วิ่งถามหาความรักจากทรราชไร้หัวใจอีกแล้ว นางจะขอร้ายอย่างที่เขาชิงชัง เขาเกลียดสิ่งใด นางจะทำสิ่งนั้น ใครจะเป็นจะตาย นางไม่ใส่ใจ นางจะไม่รักใครนอกจากตัวเอง

อ้อนวอนต่อสวรรค์ ขอโอกาสได้ย้อนเวลากลับไปไม่คิดหวนคืนรักร้ายแต่สัญญาจะรักและปกป้องรักหนึ่งเดียวจะไม่ยอมให้ผู้ใดมาพรากลมหายใจของบุตรสาวตัวน้อยเด็ดขาด ส่วนเจ้าคนใจร้ายข้าจะขอร้ายต่อเขาให้ถึงที่สุด!!

เล่นบทนางร้ายมาทั้งชีวิตแต่ชีวิตจริงคือนางเอกผู้อาภัพ ทวงคืนสิทธิ์ ทวงคืนพระเอกทับจนท้องแล้วก็ต้องรับผิดชอบ พระเอกไม่รัก หาได้ใส่ใจไม่ สิ่งเดียวที่ข้าสนใจคือ เงินทองและค่าเลี้ยงดูเท่านั้น!!!!

สาวแสบหัวหน้าหน่วยพิสูจน์หลักฐานชื่อดังจากนิวยอร์ก ตายอย่างอนาถคาอกหนุ่มหล่อล่ำ ทั้งที่ยังไม่ได้ลิ้มลองของใหญ่ บัดซบ! วิญญาณย้อนเวลามาอยู่ร่างหญิงสาวที่ปลอมตัวเป็นบุรุษทำงานในหน่วยองครักษ์เสื้อแพร

ขอเพียงกลับไปทำหน้าที่มารดาแสนดีทำให้บุตรทั้งสองเป็นที่รักและมีชีวิตที่ดี หากจะสิ้นลมหายใจอีกครั้งก็ไม่เสียใจ สัญญาว่าจะไม่ร้ายต่อผู้ใด จะไม่กีดกันความรักของเขา จะส่งเสริมให้เขามีความสุขกับคนที่เขารัก

ฮ่องเต้ไม่รัก ฮองเฮาเช่นนางเป็นเพียงเครื่องมือระบายอารมณ์เป็นหมากของสตรีหลังม่านที่หวังยึดอำนาจ แล้วนางก็กลายเป็นแพะรับบาป ถูกทำร้ายทั้งจิตใจและร่างกาย เมื่อเกินจะฝืนทน ฮองเฮาตัวร้ายจึงขอลาจากรักร้าย

แม้ต่างคนต่างรักกันลึกซึ้ง แต่ด้วยสถานะและกฎเกณฑ์ของตระกูลนั้นสวนทางกับขนบธรรมเนียมของราชวงศ์ รักครั้งนี้จึงกลายเป็นรักต้องห้าม

ศตวรรษ20ถูกเพื่อนรักแย่งคู่หมั้นตบเพื่อนรักเลือดกบปากกระทืบคู่หมั้นเลือดทะลัก ตัวตายในหน้าที่สัญญาจะไม่รักใคร ย้อนเวลาไปยุคอดีตแต่....บัดซบที่สุด! ชายตาบอดที่ข้าข่มเหงทั้งคืน เขาคืออ๋องชายตัดแขนเสื้อ

พรหมจรรย์ที่ไร้ค่า เช่นเดียวชีวิตข้าที่มิเคยมีค่าในสายตาบิดา รังควานดีนักข้าจะกำจัดมันทิ้งเสีย ดียิ่งคืนเดียวข้าได้เจ้าแฝดมาโดยที่มิต้องมีสามีให้กวนใจ อ๋องเหี้ยมคิดจะเป็นสามีข้า เมินซะเถิด!

แค้นนี้ไม่อาจให้อภัยได้ แม้นข้าสิ้นใจ วิญญาณข้าจะตามทวงแค้นลากพวกเจ้าไปชำระความในนรก!!

นางร้ายกาจเอาแต่ใจตัวเองและนางงดงาม เขาเขาเข้มแข็งเขาดุดันและเขาเหี้ยมโหด ความสนุกซาบซ่านเกิดขึ้นเมื่อทั้งสองพบกัน*ท่านองครักษ์เจ้าขา ท่านห้อยแท่งทวนไว้ข้างเอวด้วยหรือ *เมาแล้วกร่าง ลวนลามข้าถอยไป!

ในวันที่รักเก่าเขากลับมา เป็นวันที่เธอหมดแรงจะรั้ง ในเมื่อเขาเลือกรักเก่า คนที่เขาไม่เคยรักก็ต้องตัดใจเลิกรั้ง “เราหย่ากันเถอะ”

ความผูกพันสิบปีพลันขาดสะบั้น จากน้องสาวเขารักและเอ็นดู กลายเป็นฮูหยินที่เขาชังหน้า เขาตั้งใจะทำให้นางทุกข์ทรมานจนกว่าความรักของเขาจะหวนกลับมา นางจึงให้สัญญา เมื่อใดที่คนรักเขากลับมานางจะจากไปทันที

ในเมื่อชาติก่อนทุกคนกล่าวหาว่าเธอร้ายกาจ เธอจะขอหวนกลับไปร้ายยิ่งกว่าเก่า คนที่ใส่ร้ายเธอจะต้องถูกเอาคืนอย่างสาสม คนที่พรากลมหายใจเธอจะต้องสิ้นลมอย่างทรมาน ส่วนสามีโบ้ เธอจะลากเขามาตบกบาลเสียให้หายโบ้

ครูสาวจอมโก๊ะสอนหนังสืออยู่บนดอยเป็นตั้งแต่ภารโรงจนถึงหมอ ตายเพราะดินถล่มวิญญาณมาอยู่ในร่างบุตรสาวท่านราชครู ผู้แอบหลงรักแม่ทัพหน้านิ่ง ท่านมิรักมิชอบข้ามิเป็นไร ข้าขอแอบมอง ได้แตะเนื้อต้องตัวท่านเพียงนิดทุกวันก็สุขใจ

แต่งงานสามปีเธอไม่ตั้งครรภ์ แต่หย่าได้สามเดือนเธอมีลูกติดท้องมาด้วย ไม่มีบิดาก็ช่างปะไร! มารดาผู้นี้จะเลี้ยงดูเด็กน้อยให้มีความสุขที่สุดเอง

เธอไม่ได้หนี แต่เป็นเขาที่ปล่อยมือเธอ “รักเหรอ พี่เปรมมาพูดทำไมในวันที่ทุกอย่างมันสายไป” “มิ้มติดค้างพี่ พี่จะทวงทุกอย่างที่เป็นของพี่คืน แม้กระทั่งตัวของมิ้ม”