FhLk

จากความทรงจำที่จำได้ ท้องทะเลที่กว้างสุดลูกหูลูกตา ทรายบนชายหาด เปลือหอยกับปูตัวเล็กอยู่เต็มพื้น และน้ำทะเลที่เค็มปี๋ ก็แปลเปลี่ยนไปเป็นภาพบันทึกอยู่ในหัวไปแล้ว

ท้องทะเลสงบ ไร้ภัยอันตรายใด ๆ เรือยังคงแล่นต่อไปยังจุดหมายอย่างไม่หยุดหยั้ง

เรื่องราวของเจ้าหน้าทีดูแลสถานีรถไฟที่ควรจะเป็นช่วงเวลาแห่งการทำงานที่ปกติไม่ได้มีอะไรที่แตกต่างจากวันอื่น ๆ แต่สุดท้ายมันก็เกิดขึ้น และมันก็กลายเป็นช่วงเวลาที่ฝังรากลึกเข้าไปในความทรงจำ

สุดท้ายแล้ว เหลือเพียงตัวตนที่รู้... รู้ว่าไม่สามารถกลับไปเป็นคนเดิมได้อีก

ว่ากันว่าหากมีสายลมที่พัดผ่านตัวเราไป มันคือการหวนคิดถึงอดีต ต้นหญ้าน้อยใหญ่ ใบไม้ปลายกิ่ง กลุ่มก้อนเมฆเล็กใหญ่ แสงตะวันลับขอบฉายแสงสีส้มบนฟากฟ้า ปลายนิ้วทั้ง 5 และฝ่ามือทั้ง 2

คำบอกเล่าผ่านปากต่อปากในช่วงก่อนสิ้นปี กล่าวเอาไว้ว่า “ท้องฟ้าในยามราตรีของวันนั้น มันจะเต็มไปเหล่าหมู่ดาวมากมายนับคณา”

ห้าร้อยปีหลังสงคราม ชนเผ่านอกกำแพงกำลังถูกใส่ร้ายอีกครั้ง เมื่อคณะมนตรีลับหวังใช้ความกลัวล้มบัลลังก์ทั้งห้า ผู้ที่รู้ความจริงจึงต้องเลือก—รักษาสันติภาพ หรือเปิดสงครามครั้งใหม่