Fluok

คนทั้งเมืองหลวงต่างเวทนาที่ 'ฉัน' ที่ต้องแต่งกับแม่ทัพอัปลักษณ์ที่ขาพิการ ทว่าความจริงแล้ว... ไอ้แม่ทัพหน้าตายผู้นี้ นอกจากขาจะไม่พิการแล้ว กำลังวังชายังล้นเหลือจนข้าอยากจะหนีกลับบ้านเก่าทุกค่ำคืน

"ความเมตตาของท่าน คือกรงทองที่ข้าปรารถนาจะหนีไปให้พ้น"

เมื่ออดีตดารารางวัลออสการ์ ทะลุมิติมาเป็น 'เหยื่อ' ในสถาบันเวทมนตร์สุดดาร์ก... สิ่งเดียวที่จะช่วยให้รอด ไม่ใช่พลังเวท แต่คือ 'มารยา' ระดับเทพ!

เมื่อความตายสอนให้รู้ว่า 'ความรัก' ไร้ค่า... การกลับมาครั้งนี้ เขาจึงขอเป็นคน 'ไร้ใจ

ข้าเพียรพยายามปั้นว่าที่จอมมารให้กลายเป็นลูกศิษย์แสนดี แต่ไฉนศิษย์ทรพีผู้นี้... ถึงได้จ้องจะ 'กลืนกิน' ข้าแทนเล่า!

"ผู้อื่นส่งข้ามาตายในจวนอ๋องปีศาจ แต่ไฉนบุรุษที่ได้ชื่อว่ากระหายเลือดผู้นี้... ถึงเอาแต่ซุกหน้าลงกับลาดไหล่ข้าแล้วออดอ้อนขอจุมพิตเล่า?"

ข้าแค่แกล้งตายเพื่อหนีไปนอนโง่ๆ... เหตุใดพวกท่านต้องแทบพลิกแผ่นดินหาข้าด้วย!" > เมื่ออดีตปรมาจารย์หนีไปใช้ชีวิตสโลว์ไลฟ์ แต่ผู้ทรงอิทธิพลทั้งสามกลับคลั่งรักจนเกือบเผายุทธภพ

ข้าแค่อยากตายอย่างสงบในบทที่สิบ... แต่ทรราชผู้นั้นกลับพังโลงศพข้าด้วยมือเปล่า แล้วกระซิบว่า 'ถ้าเจ้าตาย ข้าจะฝังคนทั้งแคว้นลงไปเป็นเพื่อนเล่นเจ้า!

"กฎข้อแรกของการแอบรัก... คืออย่าทำให้ 'พี่ว้ากวิศวะ' หวงจนหน้ามืด!"

ข้าเกิดใหม่พร้อมกายาดึงดูดวิญญาณ ทว่าข้ากลับเกลียดสัตว์วิญญาณเข้าไส้! > แต่เหตุใดสวรรค์จึงส่ง 'ห้าสัตว์เทพบรรพกาล' ในร่างบุรุษรูปงาม... > มาตามคลั่งรักและอ้อนขอความเมตตาจากข้าไม่เว้นแต่ละวันเล่า!?

ทะลุมิติมาเป็นตัวประกอบที่ต้องตายในสิบตอนแรก แผนเอาชีวิตรอดคือหลบหน้าพระเอกและหนีตัวร้าย... แต่ทำไมพวกบอสโรคจิตทั้ง 5 ถึงแห่มาซบตักข้าล่ะเนี่ย! ไปหาพระเอกนู่นโว้ยยย! ข้าอยากนอน!

สมรสพระราชทานแล้วอย่างไร? จารีตเจ็ดขับแล้วอย่างไร? ในเมื่อพวกเจ้ากล้าหย่า ข้าก็กล้ารวย! จะเอาตั๋วเงินฟาดหน้าพวกเจ้าให้จมดิน... แต่เดี๋ยวนะ ท่านอ๋อง! ข้าแค่ด่าในใจ ท่านจะมองหน้าข้าแล้วยิ้มทำไม!?

ข้าก็แค่ 'ตัวร้าย' ที่รังแกเจ้าตามบทบาท... แล้วเหตุใด 'บอสใหญ่' อย่างเจ้าถึงจ้องจะจับข้ากลืนลงท้องอยู่ทุกคืนเช่นนี้!ข้าก็แค่ 'ตัวร้าย' ที่รังแกเจ้าตามบทบาท... แล้วเหตุใด 'บอสใหญ่' อย่างเจ้าถึงจ้องจะจั

"อุตส่าห์หนีความตายมาเร้นกายเป็นหมอเทวดา เหตุใด 'ชินอ๋อง' กับ 'ประมุขมาร' ถึงได้พลิกแผ่นดินล่าตัวข้ากันเล่า! ข้าบอกแล้วไงว่าชาตินี้ข้าไม่รับอนุ!"

ถ้าคิดจะหนี... ก็ลองดู แต่จำไว้ว่าตระกูล 'หลง' ไม่เคยปล่อยของเล่นชิ้นโปรดให้หลุดมือ

ทะลุมิติมาเป็นภรรยาแม่ทัพที่ใครๆ ก็หวาดกลัว แต่ไหงสามีข้าถึงโดนคนในจวนรังแกราวกับหมูหมา? ได้! ในเมื่อพวกเจ้าตาบอด ข้าจะปกป้องเขาเอง ใครกล้าแตะต้องสามีข้า ข้าจะตบมัน!

ร้อยปีก่อนข้าถูกคนรักสังหารเพื่อชิงบัลลังก์ วันนี้ข้าฟื้นขึ้นในร่างคู่หมั้นที่ทายาทมันรังเกียจ... ดี! บัลลังก์นั่นก็ของข้า หัวพวกเจ้าก็ของข้า ข้าจะย้อมแผ่นดินนี้ด้วยเลือดอีกครั้ง!

สวรรค์ประทานรูปโฉมที่งดงามที่สุดในใต้หล้ามาให้ แต่กลับลืมประทาน 'ความสงบสุข' มาให้ข้าด้วย!

เมื่อความงามล่มเมือง คือบาปมหันต์ที่สวรรค์ยัดเยียดให้ พวกเขาจึงใช้ใบหน้านี้... เป็นบันไดเหยียบย่ำกลับไปเด็ดหัวทวยเทพ!

ข้าเพียงอยากปลูกผักทำไร่และใช้ชีวิตอย่างสงบ ไฉนลูกเลี้ยงทั้งสามถึงพากันลับมีดเตรียมก่อกบฏ? ส่วนบุรุษตาบอดข้างบ้านที่ข้าคอยป้อนข้าวป้อนน้ำ... ไยจึงกลายเป็นผู้สำเร็จราชการที่โหดเหี้ยมที่สุดในแคว้นไปได้