Hana P.

นี่ไม่ใช่ทางเลือก แต่มันคือทางรอด “…ฉันไม่ได้อยากเอากับศัตรู แค่อยากได้น้ำเชื้ออีนิกม่ามาผลิตลูกหมาป่าที่แข็งแกร่งให้ฝูงเท่านั้น และถ้านายอยากจะพาคนมาถล่มฝูงของลูกเมียตัวเองละก็…ได้นะ!” “มาโซระ!…”

เมื่อศัตรูหัวใจเริ่มขยับ ปณวิตร์จึงต้องทำทุกวิถีทางเพื่อขัดขวางมัน​ แม้จะถูกมองว่าเป็นคนชอบฉวยโอกาสก็ยอม “เสี่ยวเจี๋ย เมตตาลูกชายของฉัน ด้วยปากของนายได้หรือเปล่า?”

เขาเฝ้าตามหาคนรักมาตลอดระยะเวลาสามปี แต่แล้ววันหนึ่งคนคนนั้นก็ปรากฏตัวขึ้นในฐานะ บอดี้การ์ดของตระกูลเฉิน "ทำไม…กูเลี้ยงดูมึงไม่ดีตรงไหนเหรอถึงได้วิ่งแจ้นไปอยู่กับมันแบบนั้น​ แล้วไปรู้จักกันตอนไหน?"

เมื่อโชคชะตานำพาให้ได้ใกล้ชิดกับศัตรู แทนที่เขาจะได้มีโอกาสล้างแค้น แต่กลับถูกมันแนบชิดจนจิตไหวหวั่น

“ห้องนี้มีโซ่แซ่กุญแจมือไหมน้อง? พอดีแฟนพี่เขาชอบความตื่นเต้นน่ะ”

“ก็บอกแล้วไงว่าจะรับผิดชอบ ถอดเสื้อ!” ใต้หล้าสั่งเสียงเข้มไม่มีแววล้อเล่นอีกต่อไป เหนือฟ้ากลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอพลางหาทางหนีทีไล่

ผมนั่งมองคนที่กำลังติดกระดุมเสื้อมือไม้สั่นอย่างแสนเสียดายก่อนจะยิ้มขำ “มา พี่ช่วย” “ไม่ต้องเลย!” “พาย!...ของพี่ยังไม่เรียบร้อยเลย กลัดกระดุมเสื้อให้หน่อยสิ!” ผมชี้มาที่เสื้อของตัวเอง “เรื่อง!”

ตกงานว่าซวยแล้ว แต่โดนตราหน้าว่าเป็นสปายให้คู่แข่งนี่โคตรซวย! แล้วแบบนี้จะมีใครกล้ารับผมเข้าทำงานล่ะ?