เกศศิ

“รสหทัย” รสชาติสำรับแห่งหอแม่แฟง กลิ่นหอมและรสเป็นเลิศทำให้แขกเหรื่อทั้งหลายต่างพากันลุ่มหลง บางคนถึงกับหลงลืมนารีในอ้อมแขน เพียงเพื่อมาเฝ้ารอสำรับจากแม่ครัว

เพียงช่วยชีวิตชายคนหนึ่ง…ลลินกลับถูกดึงเข้าสู่เกมอำนาจที่นางมิอาจหลีกหนี เขาคือขุนนางผู้เย็นชาแต่กลับยอมอ่อนเพียงนางเท่านั้น บุพเพที่นำพา หรือเสียงเรียกจากหัวใจกันแน่ที่ชักนำให้ทั้งสองได้พบเจอ

ลูกแม่ค้าขนมจักมาคู่ควรกับลูกขุนนางใหญ่ได้อย่างไร แล้วใยลูกแม่ค้าจะมีชีวิตที่ดีไม่ได้หรือ ใครกำหนด

“ข้าเป็นทหาร…หญิงที่จักมาเคียงข้างข้าได้ต้องเป็นแม่หญิงที่เข้มแข็ง กล้าหาญคงมิใช่แม่หญิงกุลสตรีทั่วไปเป็นแน่”

หัวใจของนางโหยหาอิสรภาพนอกกำแพงวัง แต่หนทางมีเพียงหนึ่งเดียว คือต้อง “ออกเรือน” จึงจะได้อิสระอย่างใจหวัง นางจึงทำทุกวิถีทางให้เขาสนใจ และมาสู่ขอนางให้จงได้

“ท่านมิจำเป็นต้องฝืนใจแต่งกับข้า เพราะข้าเอง…ก็มิต้องการชายที่มิได้รักข้าเช่นกัน" หากมิได้เป็นดังใจปรารถนา ก็อย่าฝืนทนให้หัวใจต้องเจ็บปวด