จำได้ว่าเพียงแค่ต้องการหลับตาพักสายตาเพียงเล็กน้อยเท่านั้นแต่พอลืมขึ้นอีกครั้งนึงกลับมาอยู่ที่ใดกัน

“พี่ปรารถนาจะผูกด้ายแดงกับเจ้า” ตู้ม! เหมือนมีเสียงระเบิดดังอยู่ภายในหัว ใบหน้างามแดงกล่ำอย่างไม่เคยเป็น ก่อนจะก้มหน้ามุดแผ่นอกกว้างของผู้เป็นไท่จื่อ เขารวบร่างบางมากอดก่อนจะผละออกมือใหญ่เชยคางมนขึ้น “เจ้าพร้อมจะเป็นของพี่หรือยัง”

เพียง0.0001วิที่ได้สบตาทำให้ผมได้รู้ว่า ใจผมไม่ได้เป็นของผมอีกต่อไปแล้ว

“ชีวิตอันน่าเศร้า…แต่ถึงอย่างนั้นคนเราก็ดีดดิ้นที่จะมีชีวิตอยู่ จริงไหมคามิลลา เดเกน” “ตัวเธอเองก็ปรารถนาที่จะใช้ชีวิตแบบฉันนี่” “คุณหนูที่ถูกเลี้ยงมาอย่างดี ชีวิตพื้นเพที่ได้เปรียบกว่าคนอื่นๆ…เลือกเกิดได้ฉันจะเกิดมาจนๆแบบนี้เหรอ ไดอาน่าเธอมันขี้โกง”

“เด็กน้อยเจ้าขออะไรอยู่งั้นหรือ” เสียงหวานใสดั่งกระดิ่งก้องกังวานนางเอามือไพร่หลัง “ข้าหรือ…ข้อขอให้ตัวเองมีความสุขแค่เพียงเล็กน้อยก็ยังดี” เป็นคำขอที่น่าเศร้านัก “เช่นนั้นข้าจะทำให้ความปรารถนาของเจ้าเป็นจริง” นางยื่นมือมาข้างหน้าเขา “ไปกับข้าหรือไม่”

แชะ! เสียงกดชัตเตอร์ที่ดังขึ้นทำให้ผมเงยหน้าขึ้นมามอง “ถ่ายทำไม” ผมเลิกคิ้วขึ้นแล้วถามเขา “ตลกดีเลยถ่ายเก็บไว้” เขาพูดออกมาด้วยใบหน้านิ่งๆนั่นมันทำให้ดู… “กวนประสาท” #เดือนหงายบนนภา

ถึงจะบังเอิญเจอ แต่ความรู้สึกที่มีให้ไม่เคยบังเอิญเลย ผมตั้งใจรักคุณอย่างดี ทูลหัวของผม #ที่หนึ่งของคิน

“ยุทธภพช่างน่าเบื่อ ลู่เอ๋อร์จะไปหมักสุราขายในที่สงบๆเสียยังดีกว่า” “หากเจ้าว่าเช่นนั้นพี่ก็จะไปเปิดโรงเตี๊ยมเป็นเพื่อนเจ้าจะได้ไม่เหงาดีหรือไม่”