สำนักอัศวา

วันที่นางถูกตราว่า “ไร้ลมปราณ” คือวันที่สวรรค์เริ่มร้าว หลินเยว่หานถูกขับออกจากสำนักต่อหน้าศิษย์ทั้งรุ่น ถูกเหยียดว่าเป็นขยะของยุทธภพ ไม่มีเส้นชีพจร ไม่มีพรสวรรค์ ไม่มีค่าแม้แต่จะถูกจดจำ

เมื่อสิบปีก่อน ตระกูลแพทย์หลี่ถูกตราหน้าว่าเป็น “ตระกูลหมอพิษ” ตำราถูกเผา โรงหมอถูกปิด ชื่อเสียงถูกลบออกจากเมืองเหมือนไม่เคยมีอยู่ หลี่เซวียนอิงเติบโตขึ้นท่ามกลางซากของชื่อเสียงนั้น

ในสำนักที่แบ่งชนชั้นชัดเจน ชื่อคือบันได สายหนุนคือทางลัด และคนที่ไม่มีอะไรเลย…คือแรงงานที่ถูกใช้จนหมดค่า

ในสำนักแพทย์ที่บันทึกชื่อคนเก่งตามลำดับศักดิ์ มีศิษย์คนหนึ่งที่รักษาคนไว้มากมาย แต่ไม่เคยถูกเขียนชื่อในสมุดเลยแม้แต่ครั้งเดียว หลินอันซี เป็นเพียงศิษย์แพทย์ชั้นล่าง ไม่มีอาจารย์ ไม่มีเบื้องหลัง

นางคือศิษย์ล่างที่ถูกลบชื่อ รากปราณไม่สมบูรณ์ แต่เลือดของนาง… ทำให้ลมปราณทั้งยุทธภพต้องหยุดฟัง

ในยุทธภพ ผู้กำหนดชะตา ไม่ใช่คนที่แข็งแกร่งที่สุด แต่คือหมอไร้นาม ที่รู้ว่า **การช่วย** และ **การไม่ช่วย** ล้วนมีราคาเท่ากัน การตัดสินใจเพียงครั้งเดียว อาจเปลี่ยนยุทธภพทั้งผืน

หิมะวันประหารยังติดอยู่ในความทรงจำ นางเคยถูกตราว่าวางยาพิษฮองเฮา เคยคุกเข่ารอคมดาบกลางลานขาวโพลน เคยตายเพราะเชื่อรอยยิ้ม แต่สวรรค์ให้โอกาสอีกครั้ง ก่อนเข้าวังสามเดือน

เขาเป็นนักวิชาการ เชื่อในเหตุผล หลักฐาน และข้อสรุปที่พิสูจน์ได้ แต่มีคนคนหนึ่ง ที่ไม่อยู่ในตำรา ไม่อยู่ในบทความ และไม่สามารถอธิบายได้ด้วยทฤษฎีใด เมื่อความรักกลายเป็นสิ่งเดียว ที่เหตุผลไม่อาจควบคุม

บางความจริง ไม่เคยถูกพิจารณาในศาล ไม่เคยถูกนับในสถิติ และไม่เคยได้รับอนุญาตให้มีตัวตน สารวัตรภาคิน ตำรวจสืบสวนที่เชื่อในความจริง ค่อย ๆ พบว่า ระบบที่เขารับใช้ ถูกสร้างมาเพื่อปิดปาก ไม่ใช่เปิดโปง

ในแผ่นดินที่ชะตาเขียนไว้ด้วยเลือดและน้ำตา นางคือผู้เดียวที่กล้าท้าทายคำทำนาย เมื่อหัวใจมิยอมจำนนต่อโชคชะตา รัก…จึงกลายเป็นการเลือกครั้งสุดท้ายของชีวิต

กลางหิมะหน้าสำนักเหมยขาว มีชายบาดเจ็บสาหัส…ไร้นาม ไร้ที่มา และไร้เงาอดีต ไป๋หลิงเยว่—เจ้าสำนักหญิงผู้ยืนเหนือกฎยุทธภพ ช่วยชีวิตเขาโดยไม่ถาม ไม่สาบาน และไม่คุกเข่าให้ใคร

ใต้กลิ่นหอมของผัดกะเพรา อาจซ่อนคำสั่งลับที่เปลี่ยนความทรงจำคนทั้งเมือง “ลิน” เชฟหญิงผู้ครัวคือสนามรบ ต้องเผชิญกับเครือข่ายทดลองที่เชื่อว่า อาหารควบคุมโลกได้

“ยาที่ดีที่สุด…ไม่ใช่ยาวิเศษ แต่คือลมหายใจของผู้คนที่เราช่วยไว้” ไป๋ซินเยว่ หมอยาสาวแห่งสำนักเมฆาเขียว ผู้เชื่อว่า ‘สมุนไพร’ รักษาโรคได้ แต่ ‘หัวใจ’ คือสิ่งที่เปลี่ยนโลก

เธอไม่ถือดาบ แต่เปลี่ยนแผ่นดินด้วยแผนที่และข่าวที่ไม่มีใครกล้าจด

เธอ...ไม่ใช่นางเอกในนิยาย ไม่ได้สวยเลิศ ไม่มีปีก ไม่มีใครช่วย เธอเติบโตจากเงา สูญเสียพ่อแม่ อยู่กับยาย กระเสือกกระสนขึ้นรถเข้ากรุงเทพตอนอายุ 15 ทำงานร้านอาหารยามค่ำคืน เป็นเด็กเสิร์ฟ เป็นเด็กนั่งดริง

ลี่อวิ๋น นักวิจัยสาวผู้รักพืชพรรณ ไม่คาดคิดว่าการทดลองครั้งสุดท้ายจะพานางข้ามภพ เมื่อลืมตาอีกครา กลับกลายเป็น เซี่ยเหลียน หญิงสาวในหุบเขา พร้อมลูกชายตัวน้อยที่เรียกหา “แม่”

“ข้าปลอมตัวเข้าวัง… เพื่อฆ่าฮ่องเต้” เมี่ยวอิง มือพิษจากพรรคเงามาร ผู้สูญเสียครอบครัวจากคำสั่งประหารของราชสำนัก เป้าหมายมีเพียงหนึ่งเดียว ฆ่า “ฮ่องเต้หลงอวี้” ให้สิ้นลมหายใจ

"ถูกขับไล่ด้วยข้อหาลวง ทิ้งข้ากลางตรอกเย็นชา... ชาตินี้ ข้าจะไม่เป็นเบี้ยในเกมของใครอีก" นางเอกเกิดใหม่พร้อมความจำชาติก่อน จับพู่กันแทนดาบ เปิดร้านแทนรบ ด้วยพัดหนึ่งอัน สมุนไพรหนึ่งถุง

กลางหิมะหน้าสำนักเหมยขาว มีชายบาดเจ็บสาหัส…ไร้นาม ไร้ที่มา และไร้เงาอดีต ไป๋หลิงเยว่—เจ้าสำนักหญิงผู้ยืนเหนือกฎยุทธภพ ช่วยชีวิตเขาโดยไม่ถาม ไม่สาบาน และไม่คุกเข่าให้ใคร

“เมื่อโชคชะตาพาแอร์โฮสเตสธรรมดาเข้าสู่โลกมืดของมาเฟีย เธอจะหนีจากพันธะหรือยอมจำนนต่อหัวใจ?”