Lovedee

เป็นคนใกล้ชิดเขามาหลายปี แต่คงจะใกล้ชิดจนเกินไป เขาจึงมองไม่เห็นความสำคัญ เห็นเป็นเพียงของใกล้มือที่หยิบฉวยได้ง่าย จึงไร้ความสำคัญ จนวันหนึ่งเขาก็ยินดีจะแต่งงานกับสตรีงามและมีฐานะเหมาะสมที่มารดาของ

เขาเข้าใจผิดว่านางทิ้งเขาไปหาชายอื่นเพราะทนความลำบากไม่ไหว เมื่อนางหวนกลับมาอีกครั้งเขาจึงแก้แค้นนางทุกทางเพื่อให้นางเจ็บปวดดังเช่นที่เขาเคยเจ็บมาก่อน แต่เขาไม่รู้ว่านางมีลูกของเขาติดท้องไปด้วย ความรั

ข้าก็แค่เพียง หมากตัวหนึ่งที่เมื่อหมดประโยชน์เขาก็เขี่ยทิ้ง เมื่อความจริงเปิดเผยเยว่ซินจึงได้ซึ้งกับคำนี้ รักที่นางมอบให้เขามาตลอดนั้นไร้ความหมาย ก็เพราะเขามิได้รักนางตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

เด็กชายวัยห้าขวบแอบลอบเข้าไปในจวนอ๋อง เพราะเด็กน้อยมั่นใจว่าท่านอ๋องผู้นี้คือบิดา แต่ใครเล่าจะเชื่อคำพูดของเขา จึงถูกส่งกลับจวนไปและถูกลงโทษโบยทั้งที่มีวัยเพียงแค่ห้าหนาวเท่านั้น เพราะไม่มีใครเชื่อ

ข้าจากเขาไปด้วยความจำเป็น เมื่อหวนกลับมาอีกครั้งพร้อมเลือดเนื้อเชื้อไขที่เขาไม่รู้ว่ามีอยู่ แต่ก็พบว่าเขามีคนอื่นมาแทนที่ข้าไปเสียแล้ว ข้าจึงมิอาจทำเช่นไรได้นอกจากซ่อนความเสียใจเอาไว้ให้ลึกที่สุด

ก่อนสิ้นใจสามีได้เผยความในใจว่าตลอดมาในใจของเขามีแต่สตรีอื่นมิใช่ข้า หัวใจของข้าแตกสลายนับจากนั้น และเมื่อได้เกิดใหม่อีกครั้ง ข้าจึงได้เลือกแต่งงานกับอ๋องผู้กลายเป็นเจ้าชายนิทราเพื่อให้สามีสมปรารถนา

เธอยอมแต่งงานกับคนที่ไม่เคยมีเธอในสายตาเลยด้วยซ้ำ ก็เพราะแอบหลงรักเขามาหลายปี ยอมแต่งเพื่อจะได้ลิ้มรสหวานชื่นของการสมหวังในความรักแค่เพียงช่วงสั้นๆ เพื่อที่จะพบกับความเจ็บปวดมากมายหลังจากนั้น

ข้ามภพท้ังที ขอเกิดเป็นสตรีชั้นสูงกับเขาบ้างก็ไม่ได้ ต้องมาอยู่ในร่างฮูหยินที่สามีแสนจะชิงชังจนหน้าแทบไม่อยากจะมอง แต่หญิงยุคใหม่เช่นข้า ไม่ได้ง้ออยู่แล้ว งั้นก็หย่ากันเลยก็แล้วกัน

ก็แค่ภรรยาในยามยาก ที่คอยดูแลหาข้าวหาปลา และปรนนิบัติท่านในยามที่ลำบากมาด้วยกัน แต่เมื่อถึงวันที่ท่านประสบความสำเร็จแล้ว ข้าก็แค่นั่งร้านตัวเก่าที่บัดนี้ไม่จำเป็นอีกต่อไป

เมื่อตื่นขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองโซเดมาคอมกับหนุ่มโฮสต์เพื่อประชดชีวิตไปแล้ว จึงได้วางเงินที่มีทั้งตัวแค่สามร้อยหยวนไวัให้กับเขา แล้วก็รีบเผ่นหนีไป เพียงเพื่อจะพบว่าเขาคือคุณหมอใหญ่ในที่ทำงานของเธอเอง

หยูเพ่ยอันบุตรอนุของจวนขุนนางขั้นสอง ได้รับราชโองการให้แต่งงานกับท่านอ๋องอี้เหวิน แต่เขานั้นคืออ๋องตกยากถูกริบทรัพย์และบรรดาศักดิ์ไปจนสิ้น เหลือเพียงแต่ตัวและถูกส่งมาให้อยู่ด้วยกันในจวนร้างเล็กๆ

หวนกลับมาครั้งนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว นางมิใช่สตรีโง่งมที่หลงรักเขาอย่างไม่ลืมหูลืมตา และเขาจะได้รู้ว่านางมิได้เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว

เมื่อเป็นคนแสนดีแล้วมันเจ็บปวดนัก ก็เป็นนางมารร้ายเลยก็แล้วกัน ข้าเองก็อยากจะรู้นักว่าชีวิตที่ขับเคลื่อนด้วยความแค้นนั้นมันหอมหวานเพียงใด

ในเวลาที่ชีวิตตกต่ำที่สุด ทุกคนพากันหันหลังให้กับข้า ข้างกายไม่เหลือใครแม้สักคนเดียว หัวใจของข้าแตกสลายเพราะแม้แต่ชายที่ข้ารักก็ยังไม่เชื่อข้า

เฉิงหลี่คุณปฏิเสธหัวชนฝาไม่ยอมแต่งงานกับบุตรสาวของสหายบิดาที่ตอนนี้มาอยู่ในจวนของเขา เพราะอยู่ๆนางก็กลายเป็นกำพร้าสิ้นไร้แม้ตระกูลและบิดามารดา บิดาของเขาจึงคิดแผนการณ์ให้บุตรชายยอมแต่งงานแต่โดยดี

เขาชายไร้หัวใจที่มิคิดจะแต่งภรรยาในชาตินี้ และสตรีที่แต่งงานกับเขาเพื่อแลกเงินก็อย่าหวังว่าจะได้เป็นสุขในจวนนี้ เพราะเขาไม่มีทางยอมรับนางในฐานะภรรยาอย่างเด็ดขาด

“ ตัวข้าเปรียบเหมือนกับวัชพืชไร้ค่า จะนำไปปลูกในสวนที่สวยงามของท่านได้เช่นไร ” คำพูดนี้ลี่หลินบอกกับอดีตคนรักที่ถูกครอบครัวของเขาขัดขวางมิให้ได้แต่งงานกัน นางจำต้องยอมให้เขาไปหมั้นหมายกับสตรีอื่น

เพื่อความรักของสวามี นางพยายามทำทุกอย่างเพื่อจะได้หัวใจรักของเขา แต่แล้วก็เริ่มถลำลึกจนเกินจะหวนกลับ นางถูกประหารด้วยข้อหาคบชู้สู่ชาย ก่อนที่สติจะดับลงก็เห็นร่างอ้อนแอ้นของน้องสาวยืนเคียงข้างสามี

ลินลี่สาวโสดวัยสามสิบกว่าอยู่ๆ ก็ฟื้นคืนมา พบว่าตนเองมีบุตรชายกับสามีและย้อนเวลามาอยู่ในชนบทจีนโบราณ แถมต้องรบรากับบ้านเดิมของเจ้าของร่างที่เห็นแก่ตัวเหลือประมาณ ฟื้นฟูครอบครัวเล็กๆนี้ให้กลับมา

จากเกลียดขี้หน้าและปะทะคารมกันไม่หยุด กลายเป็นแอบมีใจให้กัน แต่ทุกอย่างกลับสายเกินไปแล้วเพราะรักของเรากลายเป็นรักต้องห้ามที่มิอาจจะเป้นจริงได้