สุสาส์นราคะ

"ฝนตกในฤดูร้อน เฉกเช่นที่เขาตกลงมาในชีวิตข้า เบาสบายเหมือนลมที่พัดผ่านมา แต่ หนักและตราตรึงดั่งมนตร์สะกด และข้าก็ไม่รู้ว่าจะสลัดออกทำไม นอกจากโอบรับ ฝนที่ตกในฤดูร้อนนั้นไว้"

“ห้าร้อยปีที่ฝนไม่เคยหยุดถามหาดิน ห้าร้อยปีที่เสียงเพลงบรรเลงไม่จบ ห้าร้อยปีที่วิญญาณสองดวงเวียนว่าย เพียงเพื่อได้ยืนอยู่ในจังหวะเดียวกัน อีกครั้ง ครั้งสุดท้าย”

ในโลกที่ความตายไม่ใช่จุดสิ้นสุด องค์เมียวจิผู้ถือสถูปหวนชะตา กับ มือปราบมารองค์ชายจวิ้นเทียน ในทุกคดี ในทุกความลึกลับ ในทุกความมืด ทั้งสองร่วมกันอ่านคลี่คลาย และ เรื่องราวความรักที่จิตวิญญาณพันผูกกัน

"ฤดูใบไม้ร่วงที่เกิดขึ้น แท้จริงแล้วมันไม่ได้เป็นแค่คำสาปแต่มันคือความงดงามแห่งโชคชะตา แม้กระจกบานที่สิบจะดับสูญ แต่ “สุสาส์นราคะ” ที่พันผูกจิตวิญญาณเราสองไว้จะเป็นปัจจุบันขณะเสมอดั่งสัจจะนิจนิรันดร์"