Maithippawan

จะ..เจ็บ " ยั่วกูเอง...งอแงอะไร "

วินาทีที่ภาวนารู้ว่ามีอีกหนึ่งชีวิตอยู่ในท้องเป็นวินาทีเดียวกับที่เธอรู้ความจริงว่าเขาทำทุกอย่างเพื่อแก้แค้น และเธอ เป็นแค่หมากในเกมส์นั้น

"ผู้กองใจร้ายอ่ะ ผ่านบ้านแบมมา ไม่เรียกแบมสักคำ" ใบหน้าหวานย่นยู่ ขณะเดียวกันก็สะบัดตัว ดุ้กดิ้ก สื่อให้อีกฝ่ายรู้ ' ว่าเธองอนอยู่ งอนมากนะ แล้วก็..อยากให้เขาง้อด้วย' "ไปไกลๆไปคนยิ่งร้อนๆอยู่"

"คิดถึงเราไหม?" "ตอนกลางคืนก็มีบ้าง" "ทำไมคิดถึงแค่กลางคืน" "ในห้องมันมีแต่กลิ่นเรา"

“บางครั้งความตาย อาจจะเป็นความปราณีครั้งสุดท้ายให้กลับบางคน” “แต่กลับบางคน การมีชีวิตอยู่ต่อ มันยิ่งกว่าตาย” “เหมือนนายของมึง”

“เจ้าเล่ห์” “ขี้โกง” “ไม่เคยบอกว่าเป็นคนดี” “แค่เป็นของแอล”

"รั้งใว้ทำไม" เป็นคำถามที่บีบรัดความรู้สึก ทั้งคนพูดและคนฟัง คนพูดเศร้า เมื่อคิดว่าเธอไม่รัก คนฟัง เศร้าเพราะไม่มีสิทธิ์จะไปรั้ง "ถ้าไม่พูดอะไร ก็ปล่อยไหมวะ?" "ถ้าคุณไม่ปล่อย ผมไม่รับประกัน ว่าจะรั

"อา?" เขาขมวดคิ้ว "ค่ะ..อา" จันทร์ชมภูทวนคำย้ำ "แล้วอาหลานที่ไหนมันเอากันทุกคืนวะ!" เสียงขรึมตะคอกจนคนฟังสะดุ้ง

" ไอ้นนท์ ไอ้สันดานหมา เพื่อนฝูงก้อไม่เว้น" ริมฝีปากสวยก่นด่า มือน้อยกำหมัดแน่นทุบที่นอนตุบตับ อย่างเจ็บใจ "เธออยากเป็นแค่เพื่อนฉันที่ไหน ตัวเองยังไม่เคยบริสุทธิ์ใจแท้ๆ"

"ถ้าคุณราชากลัวคนอื่นจะมาขโมยหมา ทำไมไม่ใส่ปลอกคอใว้  คนที่มาแอบเล่น  จะได้รู้ว่ามีเจ้าของ"  ใบหน้าหล่อยกยิ้มมุมปาก ก่อนจะขยับเข้าประชิดกระซิบข้างหูเบาๆ "ถ้าโดน..ใส่...หมามันจะแย่เอาหน่ะสิ...

"ระยะห่างแค่นี้...ถ้าพี่ขยับจมูกอีกนิด...ก้อจะได้หอมแก้มเรา" "ถ้าพี่ขยับปากอีกนิด..ก้อจะได้จูบเรา" "พี่จะถามครั้งสุดท้าย....ไปห้องพี่ไหม" ใบหน้าหล่อขึ้นสีแดง เสียงทุ้มแหบพร่าคลอเคลียอยู่แถวใบหู   ค