แมลโล่นักกวี

เมื่องานออฟฟิศไม่ใช่ที่ของเขา จึงขอลาออกเพื่อแลกกับอิสรภาพ แต่เงินในกระเป๋าก็จำเป็นจะต้องมี เขาไม่มีทางเลือกนอกต้องไปทำงานร้านก๊วยเตี๋ยว ที่ซึ่งบทเรียนชีวิตบทใหม่กำลังจะเปลี่ยนเขาไปตลอดกาล

"ตั้งสมาธิให้มั่นไอ้ตะวัน กำหนดรู้ลมหายใจ อย่าให้จิตแกว่ง" เสียงแหบพร่าของลุงยอดดังขึ้นเบาๆ ในความมืด สัปเหร่อเฒ่านั่งสูบยาเส้นมองลูกศิษย์คนเดียวด้วยแววตาพึงพอใจ (ขอต้อนรับทุกท่านสู่นิยายแมลโล่นักกวี)

เราทุกคนต่างฝันถึงชีวิตที่สุขสบายและหน้าที่การงานที่นุ่มละมุน แต่โลกความจริงมักตลบหลังด้วยความร้อนระอุอันหนักหน่วง ทว่า... การหนีจากจุดหนึ่งไม่ได้การันตีว่าเราจะไม่ต้องเจอสิ่งที่หนักแบบเดิมวักหน่อย

การจมอยู่กับพื้นที่แสนสบายตรงนั้น นานวันเข้าก็ค่อยๆ กลืนกินความกล้า และทำให้สูญเสียโอกาสเรียนรู้สิ่งใหม่อย่างเงียบๆ จนกลายเป็นพันธนาการจมอยู่กับพื้นตรงนั้น เหมือนกับช้อนเงินคันนี้

บ่อยครั้งที่คำว่า "ฮีโร่" ไม่ได้มาในคราบของผู้กล้าที่เนื้อตัวมอมแมมเสมอไป เรื่องราวต่อจากนี้ จะเปลี่ยนมุมมองที่คุณมีต่อคำว่า "การให้" ไปตลอดกาล กับเรื่องของปากกาที่ชื่อว่า มาติน

คุณเคยได้ยินไหมว่า... คำพูดที่แย่สามารถทำร้ายคนอื่นได้? แต่ถ้าผมบอกคุณว่า คำพูดเหล่านั้นมันสามารถย้อนกลับมาทำร้ายคนพูดได้เช่นกัน หึ! คุณคงไม่เชื่อล่ะสิ ถ้าอย่างนั้น... ลองฟังเรื่องนี้ดู