"พ่อของมึงมันขี้โกง มึงเป็นลูกของมัน มึงต้องชดใช้แทนมัน มึงต้องรับผิดชอบความเจ็บปวดของกู"

"มึงชอบกูเหรอเปล่าหมูนุ่ม ทำท่าทางเหมือนหึงกูเลย"ประแจเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่าใบหน้าของหมูนุ่มดูจะไม่พอใจที่เห็นเขาเดินมาพร้อมกับหญิงสาวที่กำลังคุยกันอยู่ "ใครเขาจะชอบนาย ก็เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ”

“จำไว้นะ คนเขาจะรัก ยืนอ้วน ๆ เขาก็รัก”แป้งมันเอ่ยบอกกับหญิงสาว ก่อนจะเดินออกไปโดยที่ไม่หันมาสนใจเสียงกรีดร้องที่ดังขึ้น

“เป็นโสดก็มีความสุขดี การมีแฟนก็ไม่จำเป็นหรอก”

“อย่าคิดว่าการเป็นนายจ้าง แล้วคุณจะทำอะไรกับฉันก็ได้นะคะ” รุ่งฟ้าพูดด้วยความโมโห “แล้วถ้าเธอเป็นเมีย เธอคิดว่าฉันจะทำอะไรกับเธอได้บ้างหล่ะ” อิทธิยิ้มร้าย

“หากคุณไม่เคยรักผม ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้คุณรักผมให้ได้ แต่ถ้าคุณเคยรักผมแล้ว ผมจะทำทุกอย่างให้คุณกลับมารักผมเหมือนเช่นเดิม ต่อให้จะรอคอยนานเท่าไหร ผมก็จะรอ”เรียวจิเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่น

"ผมมาสมัครงานครับ" "ตอนนี้ว่างแค่ตำแหน่งแม่บ้าน ถ้าสะดวกก็เริ่มงานพรุ่งนี้ได้เลย"

“รักที่ดี คือ รักที่ค่อยเป็นค่อยไป ใส่ใจทุกรายละเอียด” "ค่อยๆ รักทีละนิด ให้มันค่อยๆเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แล้วอยู่มั่นคงตลอดไป"

“ผู้หญิงคนนั้นก็สวยมากเลยนะครับ พี่นัทจะมาวุ่นวายกับขนมทำไม” “ถ้าพี่ชอบผู้หญิงคนนั้น พี่คงไม่มายืนอยู่ตรงนี้หรอกครับ ได้ยินไหมครับพี่ชอบขนมคนเดียว”

“ต่อให้ใครหายไปจากชีวิตของหนู พ่ออยากจะบอกให้หนูรู้ว่าพ่อยังอยู่ตรงนี้ พร้อมกับอ้อมกอดอันอบอุ่น อ้อมกอดของความรัก และอ้อมกอดที่พร้อมจะประคองให้หนูเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง”

“เมื่อไหร่จะมีครอบครัวสักทีล่ะลูก เรื่องราวพวกนั้นก็ผ่านมาสักพักแล้วนะ ลูกก็ควรจะเปิดใจให้สาว ๆ สักคนได้แล้ว”ผู้เป็นแม่เอ่ยกับลูกชายหัวแก้วหัวแหวน

“กะเพราที่ว่าแซ่บ แต่คนผัดแซ่บกว่านะครับ”ธิวาพ่อครัวตัวแสบเอ่ยกับลูกค้าที่กำลังต่อคิวซื้อกะเพราของเขา

“เมื่อไหร่เธอจะเลิกทำตัวเป็นภาระของพี่เสียทีนะหยาดพิรุณ ชีวิตของพี่ต้องไปพบเจอคนอื่นอีกมากมาย ไม่ได้มีเวลาดูแลภาระอย่างเธอหรอกนะ”

"ไม่ว่าจะต้นทาง หรือ ปลายทางหัวใจก็เป็นของหนูคนเดียวเท่านั้นนะครับ"