Peach-cherry

ดาวรุ่งที่กำลังไปในดีในเส้นทางของตัวเอง แต่ทุกอย่างก็ผิดแผนไปหมดเมื่อคุณปู่ผู้เป็นแสงสว่างหนึ่งเดียวในชีวิตจากไป ในขณะที่กำลังนอนคิดว่าจะเอายังไงต่อในเส้นทางของตัวเอง ก็มีอีเมลล์มาจากโรงเรียนชื่อดังของญี่ปุ่น มาเชิญตัวเขาไปเป็นผู้เล่นชั่วคราว

ขอโทษนะ แต่ก็บอกแล้วไงว่าเป็นผู้จัดการไม่ใช่นักกีฬา

ด้วยตัวตนที่เต็มไปด้วยความบริสุทธิ์ ผู้เป็นแม่จึงตั้งชื่อให้ว่า“ลูเซี่ยน” ที่แปลว่าแสง แต่ตัวเขากลับได้ฉายาว่าหมาของจักวรรดิที่มีแต่ความแปดเปื้อน “หมาบ้าอะไรกัน คนที่ฉันเกลียดที่สุดก็คือจักพรรดินั้นแหละโว้ย!”ด้วยเหตุนั้นอาจจะเป็นอีกสาเหตุที่เขาหันหน้าเข้าหาราชาปีศาจ

วันหนึ่งก็มีหน้าต่างระบบประหลาดขึ้นมาต่อหน้าต่อตาควอนแฮซอลที่กำลังจะโดนอัด แต่เควสต์บ้านี่กลับชอบบอกให้เขาไปตีคนโน้นคนนี้ทีแถมยังลงโทษแบบบ้าดีเดือดไม่เขาไม่ยอมทำเควสต์หลัก ทำก็ตายไม่ทำก็แทบตาย ออกไปจากชีวิตฉันนะไอ้ระบบบ้า!

เช้าวันนึงอายาโตะ ไอชิ ตื่นมาด้วยความรู้สึกที่แปลกไป เขาเริ่มที่จะเบื่อการเฝ้ามองยามาดะ ทาโร่ รุ่นพี่ที่เขาตกหลุมรัก อายาโตะคิดว่ามันคงจะแค่ชั่วคราว แต่ใครจะไปรู้เมื่อลองถอยออกมา รอบตัวมันก็มีแต่คนบ้านี่หว่า! ไอคนพวกนี้น่าขนลุกยิ่งกว่าใครเลย ออกไปนะเว้ย!

เมื่อเรย์อาสาไปอาศัยที่คฤหาสน์ของเหล่าแวมไพร์ แทนยุยผู้เป็นน้องสาวแต่เหมือนว่าเหล่าแวมไพร์จะคิดผิดที่กล้าแหยมกับเรย์ที่เคยได้ฉายาจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร "เอาล่ะแวมไพร์ตัวน้อย วันนี้เป็นวันตายของนาย"

มาอยู่ในโลกเวทมนต์ แต่อยู่ดีๆผู้ชายที่เป็น1ใน4ขุนพลก็โยนตำแหน่งมาให้แบบดื้อๆ เพียงเพราะอยากลาออกไปพักร้อนกับภรรยา

"ไปเป็นอาจารย์ให้กับนักฆ่าฝึกหัดหรอ?" "ไม่เอาด้วยหรอก"

ผมออกไปซื้อเนื้อเรื่องบทสุดท้ายของเกมlove must kill ที่เพิ่งวางขาย แต่ดันถูกบริการขนส่งต่างโลก พามาในเกมส์ ทั้งๆที่ผมยังไม่รู้เลยว่าใครยันแตก!? นายหรือนายกันแน่ที่ฆ่าเขา!

ชินจังหรือชิโนะสึเกะ ในวัย21 ปี ได้ผันตัวจากเด็กจอมแก่น เป็นโปรแกรมเมอร์บ้างาน แต่วันหนึ่งก็ได้มีจดหมาย เชิญไปงานเลี้ยงรุ่นที่โรงเรียนอนุบาลฟุตาบะ เขาจึงตัดสินใจไปเจอเพื่อนเก่า ในรอบหลาย10 ปี

แค่เดินทางไปญี่ปุ่นเพื่อไปพักผ่อนแต่ดันโดนดึงไปพัวพันกับคนแปลกๆ ประหลาดๆ ที่ไปที่ไหนก็มีแต่คนตาย "เกิดมาฉันยังไม่เคยเห็นใครไม่น่าเข้าใกล้ขนาดนี้เลย" ผมไม่ใช่ทั้งนักฆ่านักสืบหรือใครทั้งนั้นนั่นแหละครับ

เพราะสูญเสียครอบครัวจึงเข้าหน่วยพิฆาตอสูร แต่เมื่อถลำลึกมากเท่าใดภาพความทรงจำที่ไม่เคยเห็นกลับผุดขึ้นมาเรื่อยๆ ราวกับพวกเราเคยรู้จักกันมาก่อนหน้านี้แล้ว แต่ทำไมภาพพวกนั้นสุดท้ายก็จบลงด้วยความเจ็บปวด

จับพลัดจับผลูมาเป็นผู้ดูแลของชมรมโฮสคลับ ทั้งๆที่ปกติก็เป็นเด็กดีทำงานอย่างเรียบร้อยแท้ๆ ทำไมประธานถึงลงโทษผมให้ลงมาคลุกคลีกับคนแปลกๆแบบนี้ด้วยครับ!! ประสาทจะกินหัวผมอยู่แล้ว

เรื่องราวของเด็กหนุ่มไร้พลังเวทย์ที่นอกจากจะต้องต่อสู้กับศัตรูแล้ว ยังจะต้องมาต่อล้อต่อเถียงกับฝั่งตัวเองที่ชอบทำตัวแปลกๆใส่

มาสิงในร่างของลูกมาร์ควิสธรรมดาๆที่มีบทในนิยายเพียงหยิบมือ แต่ทำไมเจ้าพวกตัวเอกถึงชอบโผล่หน้ามาทำให้หงุดหงิดอยู่ทุกทีเลย "นี่พวกนายจะโผล่มาทำให้หงุดหงิดไปถึงไหนกัน รำคาญโว้ยยยยยย""

แล้วจะให้ทำยังไงได้ล่ะ? ในเมื่อนายเป็นเพียงภาพศิลปะในหอศิลป์ ถึงจะรักมากแค่ไหน ก็ไม่มีวันได้เจอกันอยู่ดี

กอร์น ฟรีคส์ เด็กหนุ่มที่ต้องการเจอพ่อของตน การผจญภัยจึงเกิด แต่มันติดปัญหาอยู่อย่างหนึ่ง ที่ตัวเขาชอบไปทำให้คนอื่นหวั่นไหวโดยไม่รู้ตัวอยู่ตลอด "เจ้าบื้อเอ้ย"