Ploy0301

ทายาทผู้ดีที่ถูกกำหนดทุกก้าวชีวิต กับเด็กคอกม้าที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใครความใกล้ชิดที่ไม่ควรเกิด กลับยิ่งเร่าร้อน ยิ่งห้ามยิ่งพยศ จนศักดิ์ศรี…อาจไม่สำคัญเท่าความปรารถนา

ตัวร้ายที่ถูกกำหนดให้ตายในหน้าสุดท้ายกับมนุษย์ที่ไม่ควรมีตัวตนอยู่ในเรื่อง เมื่อโชคชะตาเขียนตอนจบไว้แล้วแต่พวกเขาจะเขียนตอนจบใหม่ไปด้วยกัน

“กระสุนอาจหยุดคนได้… แต่หยุด ‘สิ่งที่ไม่ใช่คน’ ไม่ได้ ภารกิจช่วยตัวประกัน กลายเป็นสงครามระหว่างคนกับอาคม ที่มีชีวิตเป็นเดิมพัน”

กลางซากเรือนไทยที่มอดไหม้ เสียงปี่พาทย์โหยหวนดังแทรกความเงียบ ร่างนางรำในชุดขาดวิ่นร่ายรำท่ามกลางกลิ่นดอกไม้จันทน์... ใครที่เผลอสบตา 'นาง' จะถูกลากลงไปรำด้วยกันชั่วนิรันดร์

ฟ้าลิขิตให้คุณชายใหญ่แห่งตระกูลที่มั่งคั่งมาพบรักกับนางเอกงิ้วผู้อาภัพด้วยเสียบิดามารดาเพราะภัยสงครามจึงทำให้เธอต้องอยู่กับผู้เป็นตาที่ศาลเจ้าเก่าหลังตลาดแต่ความรักครั้งนี้ไม่ได้ง่ายดายอย่างที่ใจหวังด้วยวิบากกรรมจึงทำให้ทั้งสองพลัดพราก

เขาสูญเสียทุกอย่างจนได้มาเจอผู้ชายที่ค่อย ๆ ซ่อมหัวใจให้กลับมาเต้นอีกครั้ง จากผู้เช่ากับเจ้าของบ้านกลายเป็นคนสำคัญของกันและกันแต่เมื่อครอบครัวไม่ยอมรับความรักครั้งนี้จึงต้องเลือกระหว่างหน้าที่กับหัวใจ

ฟ้าครามพบพิมลดาราในวันฝนตก จากคนแปลกหน้ากลายเป็นความรู้สึกในหัวใจ แต่เมื่อพ่อของเขาและแม่ของเธอกำลังแต่งงานกัน ความรักจึงถูกขวางด้วยคำว่า “พี่น้อง” ระหว่างหัวใจกับความถูกต้อง พวกเขาจะเลือกทางไหน

เมื่อดาราสาวที่มีทุกอย่าง กลับรู้สึกว่างเปล่า เธอจึงกลับบ้านเกิดและพบกับคีรีเพื่อนเก่าที่เลือกใช้ชีวิตเรียบง่ายท่ามกลางไร่ชา การใช้ชีวิตธรรมดาในทุกวัน ค่อย ๆ เยียวยาหัวใจ และทำให้เธอได้ค้นพบว่า ความสุข…อาจไม่ต้องวิ่งหาไกลเลย

เธอคือ “หงส์” ที่ถูกเลี้ยงให้สมบูรณ์แบบในกรงทอง ชีวิตที่ใครอิจฉากลับเต็มไปด้วยบทบาทที่ต้องแสดง เมื่อหัวใจเริ่มเรียกร้องอิสรภาพ เธอจะยอมสูญเสียทุกอย่าง…เพื่อได้เป็นตัวเองหรือไม่

ชีวิตแต่งงานล้มเหลวด้วยความเข้าใจผิดทำให้เขาและเธอต้องเลิกลากันทั้งที่ยังรักแต่ด้วยทิฐิเขาจึงสาบานว่าจะไม่มีวันหวนกลับไปหาเธออีกแต่บอกเลยเขาทำไม่ได้

“ฉันต้องชดใช้ให้คุณยังไง” ชนิศราถามเขาด้วยสีหน้าเหลืออด “นอนกับฉันแล้วหนี้ของพี่สาวกับพี่เขยเธอถือว่าหายกัน” กิติวุฒิตอบด้วยสีหน้าเรียบๆ (โรมานซ์ 25+)