Poloow

เด็กสาวคนหนึ่งเติบโตมากับความฝันเล็กๆ ว่าสักวันชีวิตจะดีขึ้น ลลินเชื่อในความพยายาม และเชื่อว่าโลกจะไม่ใจร้ายกับเธอเกินไป ความอบอุ่นทยอยเข้ามา ไม่ชัดว่าเข้ามาให้ความอบอุ่นหรือเข้ามาแผดเผาตัวเธอเอง

เหตุการณ์นี้…ไม่ใช่เพียงครั้งเดียว มันเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกปี…โดยไม่มีข้อยกเว้น ทุกครั้งที่หมู่บ้านมีหญิงสาวอายุครบยี่สิบปี เสียงกลองจะดังขึ้นในยามค่ำคืน เสียงทุ้ม หนัก และสม่ำเสมอ

หากเห็นคนแปลกหน้าที่ดูปกติ ห้ามทัก หากเห็น หรือได้ยิน สิ่งผิดปกติ ให้เดินย้อนกลับ หากเจอผีเสื้อ ให้เดินย้อนกลับ ไม่มีลายเซ็น ไม่มีตราบริษัท ไม่มีเหตุผลว่าทำไมกฎพวกนี้ถึงอยู่ตรงนี้

สายตาเย็นชาของชายผู้เป็นพ่อที่ทอดมองมาเพียงชั่วครู่ “ผู้หญิง…งั้นหรือ” น้ำเสียงของนายพลเรียบเฉย ก่อนจะหันหลังเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะเหลียวกลับมามองอีกครั้ง

ค่ำคืนอันเงียบงันในหมู่บ้านเล็ก ๆ คืนสิบห้าค่ำ เดือนแปด… ในยุคสมัยที่ความเชื่อศรัทธามีอำนาจเหนือเหตุผล เสียงร้องของทารกแรกเกิดดังก้องฝ่าความมืด “อะ…แว้ อะ…แว้…” ในคืนที่จันทร์เปล่งแสงสีแดงดั่งโลหิต

“แม่เจ้าโว้ย! มาดูกันเร็ว ไอ้พังเพยมันขโมยลูกฉันไป!” เสียงตะโกนของเธอเรียกชาวบ้านให้ทยอยออกมามุงดู ชาวบ้านกระซิบกระซาบ ยืนกอดอกมองเหตุการณ์ด้วยสายตาสงสัย เธอเดินเข้าไปจับมือมนตรา แสร้งทำเป็นร้องไห้

เมื่อแสงสุดท้ายของวันดับลง… คำสาปที่สืบทอดกันมายาวนาน ก็จะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง คำสาป…ที่ไม่มีผู้ใดลบล้างได้

ตำนานที่เล่าขานกันมาช้านานกล่าวไว้ว่าในหนึ่งพันปี จะมีเด็กชายผู้กล้าหาญถือกำเนิดขึ้นบนโลกมนุษย์ การมาถึงของเขามิใช่เพียงการเกิดของชีวิตหนึ่ง แต่คือสัญญาณแห่งโชคชะตา