Poloow

สายตาเย็นชาของชายผู้เป็นพ่อที่ทอดมองมาเพียงชั่วครู่ “ผู้หญิง…งั้นหรือ” น้ำเสียงของนายพลเรียบเฉย ก่อนจะหันหลังเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะเหลียวกลับมามองอีกครั้ง

ค่ำคืนอันเงียบงันในหมู่บ้านเล็ก ๆ คืนสิบห้าค่ำ เดือนแปด… ในยุคสมัยที่ความเชื่อศรัทธามีอำนาจเหนือเหตุผล เสียงร้องของทารกแรกเกิดดังก้องฝ่าความมืด “อะ…แว้ อะ…แว้…” ในคืนที่จันทร์เปล่งแสงสีแดงดั่งโลหิต

เด็กสาวคนหนึ่งเติบโตมากับความฝันเล็กๆ ว่าสักวันชีวิตจะดีขึ้น ลลินเชื่อในความพยายาม และเชื่อว่าโลกจะไม่ใจร้ายกับเธอเกินไป ความอบอุ่นทยอยเข้ามา ไม่ชัดว่าเข้ามาให้ความอบอุ่นหรือเข้ามาแผดเผาตัวเธอเอง

เหตุการณ์นี้…ไม่ใช่เพียงครั้งเดียว มันเกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกปี…โดยไม่มีข้อยกเว้น ทุกครั้งที่หมู่บ้านมีหญิงสาวอายุครบยี่สิบปี เสียงกลองจะดังขึ้นในยามค่ำคืน เสียงทุ้ม หนัก และสม่ำเสมอ

ระยะห่างระหว่างเธอกับเขา…มันดูไกลเกินไป แล้วแบบนี้…การแอบรักของเธอ จะเป็นแค่ “ความลับในใจ” หรือจะมีวันที่เขาหันมามองเธอบ้างนะ?

หากเห็นคนแปลกหน้าที่ดูปกติ ห้ามทัก หากเห็น หรือได้ยิน สิ่งผิดปกติ ให้เดินย้อนกลับ หากเจอผีเสื้อ ให้เดินย้อนกลับ ไม่มีลายเซ็น ไม่มีตราบริษัท ไม่มีเหตุผลว่าทำไมกฎพวกนี้ถึงอยู่ตรงนี้

“แม่เจ้าโว้ย! มาดูกันเร็ว ไอ้พังเพยมันขโมยลูกฉันไป!” เสียงตะโกนของเธอเรียกชาวบ้านให้ทยอยออกมามุงดู ชาวบ้านกระซิบกระซาบ ยืนกอดอกมองเหตุการณ์ด้วยสายตาสงสัย เธอเดินเข้าไปจับมือมนตรา แสร้งทำเป็นร้องไห้

เมื่อแสงสุดท้ายของวันดับลง… คำสาปที่สืบทอดกันมายาวนาน ก็จะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง คำสาป…ที่ไม่มีผู้ใดลบล้างได้

ตำนานที่เล่าขานกันมาช้านานกล่าวไว้ว่าในหนึ่งพันปี จะมีเด็กชายผู้กล้าหาญถือกำเนิดขึ้นบนโลกมนุษย์ การมาถึงของเขามิใช่เพียงการเกิดของชีวิตหนึ่ง แต่คือสัญญาณแห่งโชคชะตา