ปีศาจหมู...ผู้หิวโหย ชาบู หมูทะ

เมื่อความรักที่คิดว่าเป็นรักแท้กลับกลายเป็นเพียงคำหลอกลวง คำหวานที่เขาให้กับฉันมันก็เป็นเพียงคำโกหกที่เขาปั้่นแต่งขึ้นมา คำว่ารักจากปากของเขา คือยาพิษที่กำลังทำร้ายฉันให้ต้องตายทั้งเป็น

"ขอโทษนะครับน้อง พี่กินเลือดหมูไม่กินเลือดคนหรอกครับ"

เพราะว่าอินกับนิยายที่อ่านอยู่มากเกินไปจนท่านผู้นั้นหมั่นไส้ เผลอหลับไปแป๊บเดียวดันตื่นมาอยู่ในร่างตัวประกอบในนิยายที่เพิ่งอ่านอยู่ซะอย่างนั้น "เชี่ย จังหวะนรกอีกแล้วกู!!"

"คุณพระนี่มันอะไรกัน ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?เขาถ่ายหนังกันอยู่หรือไง ทำไมมีแต่คนแต่งตัวแปลกๆ" นี่คือเสียงของหญิงสาวนางหนึ่งที่จู่ๆก็เดินทะเล่อทะล่าเข้ามากลางฝูงคน ก่อนจะมีเสียงบางอย่างดังขึ้นในหัวเธอ

ชื่อบุญรอดนี่ไม่ได้ได้มาเพราะว่าโชคช่วยนะ ตอนเด็กเกิดมาสำลักน้ำคล่ำเกือบตายก็รอดมาได้ สุดท้ายก็กลายมาเป็นคนเห็นผี พอโตมาก็ยังเจอผีทำให้เกือบตายแต่ก็รอดมาได้อีก ชื่อบุญรอดที่แม่ให้มานี่ใช้คุ้มจริงๆ

"แม่นะแม่ ไหนว่าเป็นหมอดูแล้วจะรวยยังไงหล่ะ แล้วไหงทำไมพวกเราถึงต้องมาเร่ร่อนแบบนี้กันด้วย "ไม่ไหวแล้วนะ! งานนี้ตุ๋มบอกเลยว่าตุ๋มจะไม่ทน ในเมื่อแม่อยากให้ตุ๋มเป็นหมอดู ตุ๋มก็จะเป็นหมอดูที่ร่ำรวยให้ได้

'โรงจำนำแห่งนี้ คนใกล้ตายเท่านั้นที่จะได้เห็นมัน.......ว่าแต่คุณ...มีบุญเท่าไหร่ล่ะ'

คนอื่นเขาทะลุมิติมาพร้อมกับระบบสุดเทพ แต่ฉันกลับทะลุมิติมาพร้อมกับพัดลมมือถือและสกิลที่โคตรจะเกรียน ว่าแต่มันทำอะไรได้บ้างล่ะนอกจากให้ความเย็นน่ะ วะ ว้าย วัาย

เพราะว่าชาติที่แล้วนางแห้งเหี่ยวและแก่ตายโดยไร้ผัว เกิดมาชาติใหม่สวรรค์คงจะเวทนานาง จึงมอบความทรงจำเก่าพร้อมกับหนุ่มหล่อมาให้กับนาง แต่ดูท่าแล้วสวรรค์ท่านคงจะเวทนานางมากเกินไปสินะ.....

เขาคงจะดูละครคุณอาพิศาลมากเกินไปสินะ ถึงได้จับตัวคนอื่นเขามากักขังไว้ที่บ้านกลางทะเลแบบนี้ นี่มันไม่ใช่หนังเรื่องจำเลยรักนะยะที่นางเอกจะตบแล้วพระเอกจะมาจูบ นี่มันชีวิตจริงมีแต่ต้องตบให้สลบเท่านั้น

"ข้านั่งรถเข็น หาใช่ข้าเดินไม่ได้ แต่หากอยากให้ข้าลุกเดิน พวกเจ้าคิดว่าจะรับมันไหวอย่างนั้นหรือ?"

ร้านรับแลกเปลี่ยนชะตาของข้าสามารถแลกเปลี่ยนทุกอย่างให้ท่านได้ เพียงแต่ท่านจะต้องแลกกับสิ่งที่สำคัญกว่าเป็นการแลกเปลี่ยน ท่านจะยอมแลกมันหรือไม่เล่า.........

ทำไมนางร้ายจะต้องกรี๊ด ทำไมนางเอกจะต้องเป็นลม ถ้าลองเปลี่ยนกันให้นางเอกกรี๊ดแล้วนางร้ายเป็นลมบ้างเรื่องมันคงจะสนุกน่าดู เห้อ……….แต่ก็คงได้แต่คิดล่ะนะ ในเมื่อตอนนี้ฉันยังอยู่ที่โรงพยาบาลบ้าอยู่เลยนี่นา

ถ้าการนอนหลับมันทำให้คุณได้เงินสิบล้าน คุณจะอยากนอนหลับไหม? แต่ถ้าการนอนหลับมันจะทำให้คุณไม่กล้าตื่นขึ้นมาอีกเลยล่ะ เงินสิบล้านพวกคุณยังอยากได้มันอยู่ไหม?

เคยคิดกันบ้างไหม ว่าวิญญาณที่คนไม่ต้องการจะถูกส่งไปที่ไหน นั่นดิฉันเองก็เคยคิดเหมือนกัน กระทั่ง.... 'ปึ้ง!!' "เถ้าแก่เนี้ย ร้านนี้รับซื้อผีจริงๆน่ะเหรอ" ลูกค้าคนหนึ่งเปิดประตูแล้วถามเสียงดัง "อืม.."

อยากได้เงินของข้าหรือ.....เอาของมาจำนำสิ อยากได้ยาจากข้าหรือ.......เอาคนมาจำนำสิ ถ้าอยากได้อะไรจากข้า พวกเจ้าจงเอาของที่มีค่าทัดเทียมกันมาจำนำ แต่ถ้าไม่มี...ก็ไสหัวไป!!!

"อย่างหล่อนน่ะหรือ?? ถ้าหย่ากันฉันไปแล้วจะเอาตัวรอด คอยดูเถอะถ้าซมซานกลับมา ฉันจะให้เธอไปเป็นคนใช้ทำงานอยู่ก้นครัว" นี่คือเสียงสุดท้ายที่ตะโกนไล่หลังมา แจ่มจิตปรายตาไปมองเพียงครู่แล้วจึงเดินจากมา

พนักงานออฟฟิตสาวผู้อุทิศเวลาทั้งหมดให้กับงาน...จับพลัดจับผลูได้มิติมาแบบงงๆพร้อมกับเวลาที่นับถอยหลังเพื่อย้อนกลับไปสู่ยุค90'

หญิงสาวตระกูลหมอผี ต้องย้อนอดีตมาพร้อมกับตัวช่วยสุดโกง อาทิ มิติที่สามารถคัดลอกสิ่งต่างๆได้ และตำราคาถาอาคมสุดขลัง ผีเหรอ มาเถอะเธอจะปราบให้เกลี้ยงเลย.....

ในยุคที่เศรษฐกิจตกต่ำถึงขีดสุด คนในประเทศต่างก็ได้รับผลกระทบเป็นวงกว้าง และถึงแม้ว่าฉันจะรู้เรื่องราวต่างๆล่วงหน้า แต่ฉันก็ไม่สามารถที่จะเปลี่ยนอะไรได้อยู่ดี นอกจากชีวิตของฉันและครอบครัวของฉันเท่านั้น