อักษรพลิ้ว

“มาเป็นเด็กฉันสิ ฉันจะจ่ายค่าเลี้ยงดูให้ แบบนั้นเธอจะได้ไม่ต้องเสียที่ดิน แค่...เสียตัว”

“แต่ง ๆ ไปเถอะพี่ เพื่อมรดก หกเดือนเราก็หย่ากันแล้ว”

เธอไปซะ ฉันกำลังจะแต่งงาน ความสัมพันธ์เราให้มันจบแค่นี้

“สิ่งที่พี่ต้องการแพรจัดการให้แล้ว โน่น! ใบหย่า แพรเซ็นให้แล้ว”

“เราไม่ต้องแต่งงานกันจริง ๆ ก็ได้ค่ะ คุณอาไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นหรอก ยังไงพ่อหนูก็ตายไปแล้ว”

คำก็แก่ สองคำก็แก่ ระวังจะได้ผัวแก่นะนังหนู

ระหว่างเธอกับเขาให้มันจบแค่นี้ จากนี้ไปเธอจะมีแค่ลูก แค่ลูกสาวตัวน้อยคนนี้คนเดียวเท่านั้น

"ผู้หญิงอย่างเธอไม่ได้อะไรดีพอให้ฉันคว้าเอามาขึ้นเตียง!"

วิญญาณนั้นแค้นเธอนัก! แต่เธอจะรอดหากตกลงทำตามเงื่อนไขของเขา

ขอให้มึงอย่าได้มีความสุขในชีวิต ขอให้มึงจงพานพบแต่ความวิบัติฉิบหาย กูขอสาปแช่งให้มึงจงจมอยู่กับความผิดบาปนี้ไปชั่วกัปชั่วกัลป์ แลกู! จักจองเวรจองกรรมกับมึงไปทุกภพ ทุกชาติ

ชะตาฟ้าลิขิตให้มาพบกัน นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่ทุกอย่างถูกกำหนดไว้หมดแล้ว

ปมเดียวที่มีในใจคือ ความแค้น! ต่อให้ต้องแลกด้วยอะไรเธอก็ยอม และจะเอาคืนคนผู้นั้นให้สาสม!

“ตลอดชีวิตผม ผมยกให้พ่อหมดแล้วทุกอย่าง ที่อยากให้ทำผมทำให้หมดแล้ว จากนี้ไปผมขอชีวิตผมคืนครับ” “อวดดี! งั้นแกก็ไปเลย ไปให้พ้น ๆ หน้าฉันแล้วอย่ากลับมาเหยียบที่นี่อีก ออกไป๊!”

จูบนั้นค่อย ๆ ผ่อนลงจากความรุนแรงกลายเป็นอ่อนโยนจนหญิงสาวร่างบางอ่อนระทวยหัวใจโบยบินล่องลอยเบาหวิวเผลอตัวยอมโอนอ่อนไปกับความกักขฬะนั้น

ปลายจมูกคมกดลงที่พวงแก้มเนียนใสพร้อมกับสูดดมความหอมเข้าเต็มปอด “ฉันจะเลี้ยงเธอให้โตกว่านี้ แล้วค่อยเชือด” มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์

"ชีวิตแม่พี่ เธอ! ต้องชดใช้!"

เขาคือคนที่ทำให้ชีวิตของเธอพัง! อิสรภาพถูกจำกัดเพียงแค่คำสั่งไม่กี่คำของเขา

“เป็นแค่ผีจะมาช่วยอะไรคนได้ ถ้าแน่จริงก็ทำให้ฉันสมหวังสิแล้วอยากได้อะไรค่อยมาบอก ฉันจะประเคนให้!”

“นี่มันเวรกรรมอันใดของกู ถึงต้องมาอยู่ร่วมชายคากับแม่หญิงเช่นเอ็ง!”

‘อันตัวพี่มีใจรักมั่นเพียงเจ้า. แม้นว่าเราจะต่างชั้นกันเพียงไหน. ขอให้เจ้าจงเชื่อมั่นด้วยหัวใจ. ถึงชีพวายพี่ไม่คลายรักเจ้าเอย.’ บทกลอนอันแสนหวานที่มาพร้อมกับของกำนัลที่เป็น...กำไลข้อมือลวดลายสวยงาม