เจียงวอนยอง

"เกิดใหม่เป็นเด็ก 7 ขวบที่ยากจนที่สุดในตำบลยังไม่พอ... AI ที่ตามมาด้วยดันบอกว่า 'ผมมีหน้าที่ให้ข้อมูลเท่านั้นครับ ส่วนเรื่องขุดดิน หนูขวัญต้องทำเองนะครับ' " เมื่อนักธุรกิจสาวต้องมาอยู่ในร่าง 'ขวัญข้าว' เด็กหญิงแก้มป่องที่อาศัยอยู่ในกระท่อมปลายนาข้างป่าช้ากับ 'ยายทองคำ' สองคน สิ่งเดียวที่ติดตัวมาคือ AI อัจฉริยะที่เป็นดั่งห้องสมุดโลก จะปลูกข้าวให้ได้ผลผลิตสามเท่า? AI หาคำตอบให้ได้ จะหมักปุ๋ยจากเศษใบไม้หลังบ้าน? AI มีสูตรบอก จะทำเครื่องตำข้าวจากไม้ไผ่? AI มีแบบแปลนให้ดู แต่ปัญหาคือ... ร่างกายเด็ก 7 ขวบนี่มันหนักจอบไม่ไหว! ภารกิจใช้สมองสั่งการ (และอ้อนให้คนช่วย) เพื่อเปลี่ยนนาลุ่มให้กลายเป็นอาณาจักรเศรษฐีจึงเริ่มต้นขึ้น!

เมื่อ "ณพิชญ์" นักสร้างคอนเทนต์มือทองระดับตัวแม่จากโลกก่อน ต้องลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างของเด็กนักศึกษานิเทศฯ ปี 4 ที่ชื่อเดียวกัน... เด็กหนุ่มสายตื๊อที่เคยคลั่งรัก "พัชร" ทายาทหมื่นล้านคณะบริหารจนเสียศูนย์ แต่สำหรับวิญญาณใหม่ในร่างเดิมนี้ ความรักมันก็แค่ 'คอนเทนต์' ราคาถูกที่เขาจะไม่ยอมเอาหัวใจลงไปแลกอีกเป็นครั้งที่สอง! "กูเคยเป็น 'ตัวเลือกที่พ่ายแพ้' มาแล้วครั้งหนึ่งในชาติก่อน... ชาตินี้อย่าหวังว่าใครจะมาใช้คำว่ารักเป็นกรงขังขังกูได้อีก!" ในวันที่ดราม่าถล่มโลกโซเชียล แทนที่เขาจะร้องไห้อ้อนวอน ตัวแม่สายนิเทศฯ กลับเลือกที่จะ "เปิดไลฟ์สดเชือดแอนตี้แฟน" พร้อมปักตะกร้าโกยเงินล้านกลางสนามรบแห่งอารมณ์! แม้แต่ "พัชร" อดีตบอสจอมเผด็จการ (ที่จริงๆ ก็เป็นแค่ไอ้หนุ่มบริหารฝึกงานคนหนึ่ง) หรือ "แทน" หนุ่มวิศวะแสนดีที่ดาหน้าเข้ามาจีบ ก็ยังต้องพ่ายแพ้ให้กับกำแพงหัวใจที่สูงเสียดฟ้า

เสียงระฆังดังเหง่งหง่างจากหอคอยใจกลางเมืองอาร์คาน่า แต่มันไม่ได้ฟังดูไพเราะสำหรับ 'อคิน' เลยสักนิด เขามองดูมือเล็กๆ ที่หยาบกร้านของตัวเองในร่างเด็กอายุ 12 ปีที่เขาเพิ่งเข้ามาอาศัยได้ไม่ถึงสามวัน โลกนี้ช่างบ้าคลั่ง... คนรวยขี่อินทรีทองคำบนฟ้า คนจนทำงานเยี่ยงทาสโดยมีมดแบกหาบเป็นทาสรับใช้ และเขากำลังถูกผลักเข้าไปใน "คอกสัตว์เดนตาย" เพื่อเลือกคู่หูตามกฎหมายบังคับเลี้ยงสัตว์อสูร "รีบเลือกซะไอ้หนู! ก่อนที่พวกมันจะเน่าตายหมด" ชายร่างยักษ์ผู้คุมคอกตะโกน อคินเดินผ่านกรงที่มีสุนัขสามขา นกปีกหัก และงูที่ไร้เกล็ด สายตาของเขาไม่ได้มองหาความแข็งแกร่งภายนอก แต่มองหา 'กระแสวิญญาณ' ตามความรู้สึกแปลกๆ ที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดใหม่ ทันใดนั้นที่มุมมืดสุดของกรงเหล็กสนิมเขรอะ เขาเห็นก้อนพลังงานสีเทาหมองๆ ที่กำลังจะสลายตัว มันไม่มีแม้แต่ปากจะร้องขอชีวิต ‘นั่นแหละ...’ อคินคิดในใจ ‘สิ่งที่ไม่สมบูรณ์แบบนี่แหละ ที่ฉันจะปั้นมันให้เป็นพระเจ้าเอง’