"หน้าที่ของเขาคือพ่อบ้านที่คอยซักผ้าและทำอาหารเย็น" "ทำไมทุกครั้งที่เธอเจอปัญหาทางตัน ประตูแห่งโอกาสกลับถูกเปิดออกอย่างง่ายดาย?" "ภายใต้ผ้ากันเปื้อนลายหมี... คือ สิ่งใดกันแน่"
ความรักที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ย คำสัตย์ที่ไม่อาจรักษา และหิมะสีเลือด… ที่ไม่มีวันละลายจากความทรงจำ
ตื่นมาอีกทีในปี 1996 ก่อนฟองสบู่แตก... คราวนี้ผมจะไม่ใช่เหยื่อ แต่จะเป็นผู้ล่า ด้วยความทรงจำ 30 ปีจากอนาคต!
ฤดูหนาวของอดีตชาติอาจผ่านพ้นไปแล้ว แต่เงาของมัน… ยังตกกระทบหัวใจของพวกเขาในทุกฤดูใบไม้ผลิ
เมื่อความฝันถูกฝังลึก...ชะตากรรมก็เปิดทางใหม่ นี่คือซิมโฟนีแห่งการเริ่มต้นใหม่ นี่คือบทเพลงที่สะท้อนข้ามโลก "ดนตรีไม่มีพรมแดน แต่จิตวิญญาณของศิลปิน...จะทำให้มันเป็นอมตะ"
ในโลกที่ชะตากรรมถูกเขียนไว้แล้ว ตัวร้ายจะต้องตาย และพระเอกจะต้องชนะ แต่ถ้า... ถ้าตัวร้ายรู้อนาคต? ถ้าเขาตัดสินใจไม่เล่นตามบท... แต่จะเขียนบทใหม่ด้วยตัวเอง?
