สายลมแห่งชุนชิว

เราบันทึกเรื่องราวไว้ในทุกช่องว่างของเวลาหรือเวลาคอยสลักริ้วรอยไว้ให้รา?

เมื่อความรัก ความผูกพัน และความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อ ค่อย ๆ แทรกซึมในวันที่ “มัธยมปลาย” คือทั้งชีวิต แล้วใครกันแน่...จะเป็นคนสุดท้ายในใจของใคร

กลอนรักฉบับวัยรุ่นยุค 90 ด้วยความพูดไม่เก่ง เวลาตกหลุมรัก เจ็บปวด จึงมักจะถ่ายทอดออกมาเป็นกลอน

เซลัน เด็กหนุ่มวัย 16 ผู้มีเลือดสีทองไหลเวียนในกาย เลือดของเขาคือกุญแจเปิดประตูเทพมังกรในตำนาน และเป็นชนวนให้หลายอาณาจักรออกล่า ก่อนโลกทั้งใบจะตื่นจากคำโกหกโบราณ

ธารหมอกสูญเสียแม่จากอุบัติเหตุ จำเป็นต้องย้ายโรงเรียนไปอยู่กับพ่อที่เชียงใหม่ ที่โรงเรียนแห่งนั้นเขาได้พบกับเด็กขี้โรคคนหนึ่ง ที่มีเป้าหมายเดียวกัน ภายใต้เงื่อนเวลา เด็กทั้งคู่จะทำสำเร็จหรือไม่

จากเด็กบ้านนอกริมโขงของไทย ไปใช้ชีวิต (ให้รอด) ใน (เมือง) บ้านนอก อเมริกา เรื่องตลกฮา ๆ ของคนภาษาไม่ดี ท่ามกลางฝรั่งผมทองจึงเกิดขึ้น บันทึกครั้งหนึ่งที่ผมเคยไปเรียนภาษา 1 course สั้น ๆ

อิศยะหอบเศษหัวใจมาเชียงใหม่ เขาหวังใช้ชีวิตที่เหลือในเมืองที่เขารักและลเือกเปิดบาร์คราฟต์เบียร์เล็ก ๆ เพื่อบังคับให้ตัวเองพบปะผู้คน จนความสัมพันธ์ของเด็กหนุ่มกลุ่มหนึ่ง ทำให้เขาค้นพบคำตอบบางอย่าง

บาชา บาซี เด็กหนุ่มนักระบำแห่งอัฟกานิสถาน เมื่อการเต้น เป็นหน้าที่ของเด็กหนุ่ม ความย้อนแย้งของสังคมอนุรักษ์นิยม

หนึ่งใจหวัง ตั้งต้นใหม่ กับใครอื่น หนึ่งคนฝืน รักษาแผล ที่แพ้พ่าย หนึ่งคนยอม หวนกลับมา เพราะเปล่าดาย แต่จุดจบ ตอนสุดท้าย ไม่ต่างกัน

ชายหนุ่มอกหัก จึงจองทริปล่องแก่งน้ำว้า หวังตัดขาดจากโลกภายนอก ให้ธรรมชาติเยียวยาจิตใจ แต่ระหว่างทริปกลับมีบางอย่างสะกิดให้ชายหนุ่มรู้สึกอะไรบางอย่างขึ้นในใจ ทิ้งคำถามที่คล้ายกับไม่มีคำตอบไว้ตลอดกาล

หากเปรียบชีวิตเป็นการเดินทางไกล เราต่างผ่านอะไรมามากมายจากการเดินทางครั้งนี้ กลอนเหล่านี้สะท้อนอารมณ์ของผู้เขียน ในระหว่างการเดินทางนั้น ทั้งจากผู้คน สื่อ และสิ่งแวดล้อมรอบตัว ในแต่ละช่วงเวลาของชีวิต