Wongsan123

“ฮูหยินเจ้าคะ ข้าได้ยินบ่าวจากเรือนของเซี่ยฮูหยินพูดต่อๆ กันมาว่าวันพรุ่งนี้ท่านแม่ทัพก็จะกลับมาที่จวนแล้ว เป็นเรื่องจริงงั้นหรือเจ้าคะ?” “ข้าเองก็เพิ่งรู้ตอนที่เจ้าบอกนี่แหละ”

“มีแค่ต้องแต่งงานกับบุรุษที่มีปานแดงตรงท้ายทอย แล้วมีค่ำคืนเช่นนั้นด้วยกันเท่านั้น เคาะร้ายจึงจะบรรเทาลงได้…”

เมื่อนางร้ายยังไม่อยากตาย ภาระกิจบายหลุมศพจึงได้เริ่มขึ้น แต่ก็เหมือนว่าโชคชะตาจะเล่นตลก เพราะไม่ว่านางจะไปที่ไหน พระเอกก็มักจะโผล่มาที่นั่นตลอดด้วยเหมือนกัน

เมื่อสาววายต้องเข้าไปอยู่ในหนังสือนิยายที่ตนจิ้นพระเอกกับตัวร้าย ภารกิจสร้างเรือผีจึงได้เริ่มต้นขึ้น

“ฮึก…หากพระผู้เป็นเจ้ามีจริง ได้โปรดพาข้าออกไปจากความทรมานนี้ที…ข้าไม่อยากเห็นพวกเขามีความสุขกันอีกแล้ว”

เขาไม่เคยมีความรู้สึกดีต่อนาง เหตุใดต้องใส่ใจด้วยเล้า!

หากการที่ข้ายอมปล่อยใจและกายให้เขา แต่กลับยังถูกผลักไสไม่ต่างจากสัตว์เดรัจฉานที่ไม่มีค่าให้เขาหันกลับมามองแม้เพียงครั้งเดียว ในชาตินี้ข้าจะไม่ขอวิ่งตามคนใจร้ายผู้นั้นอีกแล้ว

หูยวี่ผิงที่หลงรักพระเอกมานานหลายปี แต่กลับได้รับภารกิจใหม่จากระบบที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ นั่นก็คือ การที่นางต้องตามหาตัวนางเอกของเรื่องให้เจอ

เรื่องราวของนางโจรที่สลับวิญญาณกับองค์หญิงผู้สูงส่ง กลับต้องมาพบทีหลังว่าคนที่ตนต้องแต่งงานด้วยนั้นก็คือรัชทายาทผู้ที่ขึ้นชื่อว่ามีดวงกินเมีย การเข้าหอคืนแรกเลยเกือบต้องเอาชีวิตไปทิ้งแทนเสียแล้ว

“ข้ารู้ เพียงไม่คิดว่าพระชายาในอนาคตจะเป็นสตรีที่ใจกล้าได้ถึงเพียงนี้” ฟู่เหลินเกือบจะยิ้มให้คำชมของมู่เฉินแล้วถ้าไม่ได้ฟังประโยคหลัง “กล้าปืนขึ้นเตียงผู้ชายอย่างหน้าไม่อายเช่นนี้”

ฮุ่ยชิวที่อ่นนิยายอยู่ดีๆ ก็รู้สึกง่วงแล้วหลับไป ตื่นมาอีกทีก็พบว่าตัวเองสวมอาภรณ์สีแดง แล้วกำลังจะถูกจับแต่งงานเข้าไปในแดนมารของพระรองในนิยาย