ZombieMD

"แม่" คือคนที่ให้กำเนิดหรือคือคนที่อยู่เคียงข้างกันมาตลอด "อลิซ" ไม่เคยขาดเงินไม่เคยขาดทุกสิ่งที่เด็กคนหนึ่งควรมียกเว้นความรักจากแม่... แต่หญิงสาวคนนึงสอนให้เธอรู้จักคำว่า "บ้าน"

“โลกหนึ่งฝืนสวรรค์ด้วยพลังปราณ อีกโลกศรัทธาในเวทมนตร์และเทพเจ้า และเมื่อสองพลังที่ไม่ควรอยู่ร่วมกันได้มาพบกัน สงครามทั้งโลกจึงเริ่มเปลี่ยนไป”

“เศษเสี้ยวความรักในรอยช้ำ ระหว่างพนักงานบัญชีผู้เกิดใหม่ กับเด็กหญิงที่ไม่เคยรู้จักคำว่า ‘รัก’ จนฉันต้องตั้งคำถาม… ว่าฉันกำลังเปลี่ยนพล็อต หรือกำลังถูกเธอเปลี่ยนหัวใจ?”

หายใจที่ถี่รัว ดวงตา สีแดงส้ม ของเขาเบิกกว้าง สะท้อนภาพเงาของสัตว์ปีกยักษ์ที่บินพาดผ่านท้องฟ้าไปพร้อมกับเสียงหวีดร้องที่เขย่าขวัญ ข้างกายเขาคือ อีฟ....

ตั้งแต่ลืมตาดูโลก เธอไม่เคยได้รับอนุญาตให้เป็น “ลูกสาว” พ่อบังคับให้เธอสวมชุดนักเรียนชาย ตัดผมสั้น ใช้ชีวิตในชื่อของ “ลูกชาย” ที่ไม่เคยมีอยู่จริง เธอเก็บความลับนั้นไว้จนกลายเป็นตัวตนอีกคน...

"พ่อคะ... แม่คะ... คือ..." รินเอ่ยเสียงเบาพลางขยับแว่นที่ไหลลงมาที่ดั้งจมูก "สอบไฟนอลเสร็จอาทิตย์หน้า เพื่อนๆ ชวนไปเที่ยวล่องเรือสำราญกันน่ะค่ะ ริน... รินขอไปนะคะ?"

กลุ่มคนในสภาพเปียกโชกยืนเบียดกันด้วยแววตาหวาดระแวง บางคนกอดกระเป๋าใบสุดท้ายในชีวิต บางคนเหม่อมองไปข้างหน้าอย่างคนสิ้นหวัง ทั้งหมดมีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกันบนข้อมือ... นาฬิกาดิจิทัลสีดำที่แสดงตัวเลข [0%]

ซากอาคารร้างที่ถูกกัดกร่อนด้วยกาลเวลาและความตายกลายเป็นที่หลบภัยของเยลโล่หญิงสาววัย19ปีผู้ติดเชื้อซอมบี้แต่ยังคงหลงเหลือสติปัญญาบางส่วนเสียงร้องไห้ของเรดทารกน้อยไร้ญาติที่เธอพบ...

ผู้ชนะการแข่งขัน RTS ระดับประเทศ ริน ได้ก้าวออกจากโลกเดิม เข้าสู่สนามคัดเลือกที่ไม่มีคำว่า รีเซ็ต เพื่อทำหน้าที่ควบคุมออกแบบและนำพา “สายพันธุ์” ของตนเข้าสู่การแข่งขันเพื่อแย่งชิงสิทธิ์ในการมีชีวิตอยู่

“พ่อมังกร…แม่เอลฟ์…อย่าทะเลาะกันเลยคะ” คำพูดสั้นๆจากลูกสาวปีศาจ ทำให้มังกรหายนะกับเจ้าสาวเอลฟ์เงียบกันทั้งบ้าน ทั้งที่ข้าแค่อยากอยู่สงบๆในป่า ทำไมถึงได้เป็นทั้งสามีทั้งพ่อและหัวหน้าครอบครัวไปแล้วล่ะ!?

“แม่คะ... อย่าทิ้งเฟรย่าไปเลยนะ” เสียงเล็กๆ สั่นเครือที่ข้างกายทำให้หัวใจของเอริสเหมือนถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น เฟรย่า ในวัยเพียงห้าขวบสะอื้นไห้จนตัวโยน

เด็กสาวชาวนาผู้เกิดมาพร้อมดวงตาสีแดงกลับเลือกจะ “ยืนขึ้น”จากเด็กหญิงที่ซ่อนตัว สู่ปีศาจสงครามที่เปื้อนเลือดทั้งแผ่นดินเมื่อโลกสอนว่าสิ่งเดียวที่ปกป้องคนสำคัญได้คือ “พลัง” เธอจึงยอมละทิ้งความเป็นมนุษย์

"ตลอดหลายปี ฉันคิดว่าเราเป็นครอบครัวเดียวกัน"จนกระทั่งวันที่พวกเธอเลือกเชื่อคนอื่นมากกว่าฉัน"และเมื่อฉันจากไป..."พวกเธอกลับเป็นฝ่ายร้องไห้ อ้อนวอน และเรียกฉันว่าครอบครัว"ทั้งที่คำนั้นมันสายเกินไปแล้ว"

ทั้งสองต่างใช้ตัวตนปลอมในแอปแชท ต่างตกหลุมรักกัน ต่างคิดถึงกัน และต่างเฝ้ารอวันที่จะได้พบกันสักครั้ง โดยไม่รู้เลยว่า... คนที่รอคุยด้วยทุกคืน กำลังนั่งทำงานอยู่ในออฟฟิศเดียวกัน

“แฟนที่ทรยศ เพื่อนที่หักหลัง และคนเดียวที่รักฉันจริง…กลับเป็นคนที่ฉันปฏิเสธ เมื่อโชคชะตาให้โอกาสอีกครั้ง ฉันจะเปลี่ยนทุกอย่าง ทั้งอนาคตของฉัน และหัวใจของเธอ”

"ไผ่... นี่ เอลีน่า" พิมพาเดินนำสาวฝรั่งเข้ามา "ตั้งแต่วันนี้ไป เธอจะมาพักที่บ้านเรา... ในห้องนอนของลูก" (ห๊ะ... ใครวะ!? แล้วพ่อกูล่ะ? แม่เอา 'ยักษ์นมโต' ที่ไหนเข้าบ้านเนี่ย) เอลีน่ายืนนิ่ง สูงกว่าไผ่

พายุสุริยะปริศนาถล่มโลก ผู้ชายแทบทั้งหมดเสียชีวิตจากการล่มสลาย แต่บางส่วน… “ไม่ตาย” พวกมันกลายเป็นขับเคลื่อนด้วยสัญชาตญาณทางเพศและความหิวกระหายรุนแรง ไล่ล่า กัดกิน และข่มขืนผู้หญิงจนตายราวกับโรคระบาด

"อดีตลูกศิษย์ที่หายไปหลายปี กลับมาในฐานะผู้อำนวยการคนใหม่ พร้อมความรักที่เธอเก็บไว้มาตลอด และกลายเป็นผู้หญิงที่อันตรายที่สุดต่อหัวใจของฉัน"

00.00 น.โรงเรียนจะจมหายไปในมหาสมุทรที่ไม่มีอยู่จริงเด็กสาวที่คลั่งรักจะเดินเข้าไปเพื่อขอพรและบางคนจะไม่มีวันได้กลับออกมาในฐานะมนุษย์อีก ความรักที่แลกมาด้วยหัวใจของคนอื่นไม่ใช่ปาฏิหาริย์แต่มันคือคำสาป.

ในโลกของอาหาร… มีคนอยู่สองประเภท คนแรก คืออัจฉริยะที่เกิดมาเพื่อเหยียบทุกคนไว้ใต้ฝ่าเท้า อีกคน คือคนห่วยแตกที่ต่อให้พยายามแค่ไหน ก็ยังทำอาหารออกมาเหมือนยาต้มล้างไต