หนงจินจิน

เพราะคำว่า 'อนุ' เพียงคำเดียว...นางจึงพาบุตรในครรภ์หนีเขาไปถึงห้าปี ครั้นเมื่อได้พบกันอีกครั้ง...ภรรยาเลือกทำเป็นไม่รู้จักเขา ส่วนบุตรสาวแท้ ๆ...กลับเรียกบิดาว่า "ลุงโจร"

ตื่นรู้ว่าเป็นเพียงตัวร้ายในนิยายนับว่าแย่แล้ว แต่ทำไมนางเอกที่เคยดูบริสุทธิ์ดุจดอกบัวขาว ถึงดูเหมือนตัวร้ายมากกว่าข้าเล่า!? แล้วอย่างนี้...ข้าที่เป็นนางร้ายควรทำอย่างไรดี?

องค์หญิงปลาเค็มอยากนอนนิ่ง ๆ กลับถูกหมาป่าคลั่งลากเข้าจวนไป ‘ขอดเกล็ด’ งานนี้ซื้อหนึ่งได้ถึงสาม เมื่อเจ้าแฝดตัวป่วนขยันขัดจังหวะตอนท่านพ่อจะกินปลา! นางจะหนีรอด หรือยอมให้เขาปรนเปรอจนเกล็ดหลุดลอกคาอก!

ชาติที่แล้วสามีเก่าเลวทรามขนาดนั้น ชาตินี้ก็หาสามีใหม่สิ! หนีไปให้ไกลจากคนเดิมได้ยิ่งดี~

คนที่คิดร้ายต่อนาง ทรยศนาง และหักหลังนาง อย่าคิดว่าจะมีชีวิตที่ดีได้...กลับมาครั้งนี้นางจะเอาคืนคนพวกนั้นให้สาสม "พวกเจ้าโยนหินใส่ข้ามา ก็อย่าได้คิดว่าข้าจะโยนดอกไม้ตอบกลับไป"

นางแต่งเข้ามาในฐานะภรรยาที่สามีไม่รัก ต่อให้ทำดีทุกอย่าง แต่สามีก็ไม่เหลียวแล แม้วันที่นางตายเขายังโอบกอดอนุไว้แนบอก เมื่อย้อนกลับมาอีกครา ใยนางต้องไปรักบุรุษชั่วช้าอีก ชาตินี้นางจะขอเป็น 'สตรีไร้ใจ'

"ซูถงกำมะลอ เช่นเจ้า...กล้ามาทำให้ข้ารัก ก็อย่าคิดว่าจะหนีจากไปได้ง่ายๆ" เพียงคำพูดเดียวของบุรุษตรงหน้า กลับเปลี่ยนชีวิตนางไปตลอดกาล ใครจะคิดว่าคุณชายช่างเจ้าคิดเจ้าแค้นยิ่งนัก!

สูญเสียมารดา บิดาหมางเมิน ท่านย่าเกลียดชัง เหล่าอนุของบิดาและลูกๆ รุมกลั่นแกล้ง ...ชีวิตของ ‘อวิ๋นซี’ ไม่เคยมีความสุขเลยสักวัน... ยามที่ได้พระราชทานสมรสกับ ‘เยี่ยอ๋อง’ นางกลับพบว่าสามีไม่รัก

แต่งงานมาสองปี ทำดีกับครอบครัวสามีทุกอย่างในตอนที่เขาไปออกรบ ทว่าหลังจากกลับมา ดันพาสตรีอื่นเข้าจวน พร้อมกับบอกว่า "นางจะมาเป็นภรรยาของข้า" แล้วนางเล่า? เขาลืมไปแล้วหรืออย่างไรว่านางเป็นภรรยาเช่นกัน

‘หวางซิ่วอิง’ ไม่ได้มีความผิดอันใด แค่นางเป็นภรรยาเอกที่ขัดขวางความรักของคนทั้งสอง ดังนั้นการมีอยู่ของนางจึงไม่เป็นที่ต้องการของสามี ทว่าคนที่คิดว่า ‘ตาย’ กลับโผล่มาในภายหลัง และแก้แค้นทุกคนที่ทำร้าย

โดนทิ้งในวันแต่งงาน บุรุษที่เป็นเจ้าบ่าวหนีไปกับอนุของบิดา นางถูกบ้านเจ้าบ่าวต่อว่า ถูกคนนินทาทั้งเมือง เจอกันอีกครั้งนางเป็นถึงเจ้าของกิจการใหญ่ ส่วนอดีตเจ้าบ่าวนั้น บอกได้ประโยคเดียว...สมน้ำหน้า!