ปลายหมึก

"พี่ไม่ได้อยากเป็นลูกค้าคนสำคัญของร้านคณิสร... พี่แค่อยากเป็นสามีของเจ้าของร้านไปตลอดชีวิต"

"ความรักก็เหมือนกลิ่นหอม... แม้มองไม่เห็น จับต้องไม่ได้ แต่เมื่อเคยซึมลึกเข้าไปในหัวใจแล้ว ต่อให้เวลาผ่านไปนานเพียงใด ก็ไม่มีใครลบมันออกได้"

"อนุญาตให้ผมรักคุณได้ไหม" เมื่อหัวใจที่เคยปิดตายของนักธุรกิจผู้เย็นชา ต้องมาเจอกับแอร์โฮสเตสสาวผู้ไม่ยอมใคร

เรื่องราวของความรัก การสูญเสียมิตรภาพและครอบครัวที่จะทำให้คุณหัวเราะร้องไห้และอบอุ่นหัวใจไปพร้อมกันเพราะบางครั้งโชคชะตาอาจพรากทุกอย่างไปจากเราเพื่อส่งใครบางคนมาเป็นทั้ง "พระจันทร์"และ"แสงสว่างของชีวิต

"คุณตามจีบผมห้าปี...งั้นที่เหลือทั้งชีวิต...ผมจะตามรักคุณเอง"ธีรเดช รัตนากรเจ้าของโรงแรมหรู ผู้ชายที่มีทุกอย่างยกเว้นการยอมรับหัวใจตัวเองส่วนเธอคือไออุ่นนางแบบสาวที่ตามจีบเขามานานถึงห้าปี

"โลกกว้างใหญ่แค่ไหน สุดท้ายหัวใจก็หยุดอยู่ที่เธอ" คีรี รองประธานโรงแรมอัศวรา ตามจีบเมียตัวเองเพิ่อให้ได้หัวใจเธอ

“แต่งงานหรือยัง”ทั้งห้องเงียบสนิท ลดานิ่ง พยาบาลข้าง ๆ หยุดเขียนเงียบไปสามวินาที “...คะ?”ดวงตาคมยังคงนิ่งสีหน้าเรียบเฉยเหมือนถามอาการไข้ “ผมถามว่า”เขาพูดซ้ำช้า ๆ “คุณแต่งงานหรือยัง

"คืนนั้น... เขาคือฝันร้ายที่เธออยากลืมเลือน" "แต่เขา... คือพ่อของลูกที่ฟ้าส่งกลับมาทวงสิทธิ์"

เธอกลับมาตามคำสัญญาเมื่อครบระยะเวลาที่เขากำหนด แต่คำว่าหย่านั้นพูดไปเขาก็ไม่สนและไม่หย่า แต่กลับสั่งสอนภรรยาในทะเบียนใหู้้จักรสชาติของความรัก

พูดไปใครจะเชื่อว่ามีคนมาจีบเยอะแยะ แต่เธอดันสุ่มได้ตัวซีเคร็ทมา “แล้วคุณรู้ไหมว่า คุณพ่อต้องการอะไรจากผมอีก” “จากที่ทราบมาก็แค่ให้คุณคิมกลับมาบริหารบริษัทอัศวค่ะ" “คุณพ่อเร่งให้ผมมีทายาทสืบสกุลอัศว

พชร อัครโยธินกุล หนึ่งในคืนที่ฝนตกหนักเขาได้ขับรถชนหญิงสาวคนหนึ่งอย่างไม่ตั้งใจเลยเสนอตัวเข้ามารับผิดชอบชีวิตของเธอโดยที่ตัวเองก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมต้องรับผิดชอบหญิงสาวผู้โชคดีคนนั้นคือวุ้นใส

“เอกสารอนุมัติ ฉบับนั้นผมไม่เซ็น”เสียงทุ้มบอกก่อนจะเดินไปที่โต๊ะทำงานแล้วหยิบสุดเช็คเงินสดออกมาเขียนจำนวนเงินให้หญิงสาวก่อนจะฉีกมาหนึ่งใบ “นอนกับผม ผมต้องการคุณตอนไหน คุณก็ต้องมาตอนนั้น”

“พี่ตื่นสายใช่ไหม”เขาถามก่อนจะพยุงร่างกายขึ้นนั่งแล้วถามภรรยา “เปล่าหรอกค่ะ ตอนนี้เพิ่งจะหกโมงครึ่ง”วาดจันทร์ดูเวลาที่ฝาผนังแล้วบอก “แล้วน้องมานั่งจ้องพี่แบบนี้ ต้องการอะไรหืม หรือว่า…”ชายหนุ่มพูดพร้อ

... ชีวิตเกิดมาทั้งทีผมก็ทำในสิ่งที่ชอบ และรับผิดชอบในสิ่งที่ทำลงไป ซึ่งนักธุรกิจหนุ่มที่ชื่อปุณณภพ ก็มีความรับผิดชอบพอที่จะรับผิดชอบทั้งชีวิตของข้าวหอม หญิงสาวที่เขาเข้าไปพัวพันด้วยอย่างเต็มใจ

“คุณยังจะนอนอยู่อีก ห้องของตัวเองมีทำไมไม่ไปสักที” “เฮ!! อันดา เธอเนี่ยมันร้ายกาจซะจริงๆ พอได้ฉันแล้วก็เขี่ยทิ้งแบบนี้เหรอ”เขามองหญิงสาวที่เดินมายืนเท้าสะเอวจะเอาเรื่องเขาที่ยังไม่ลงจากเตียงนอนของเธอ

“อุ๊ย!!!” เธอตกใจเมื่อมือหนาคว้าร่างบางไปนั่งบนตักแกร่งด้วยความชำนาญ “เป็นห่วงผมเหรอ หืม” “ก็คุณภาวินดูเหนื่อยๆนี่คะ ก็เลยเดินเข้ามาดูค่ะ” “ถ้าได้จูบจากคุณผมคงหายเหนื่อย” เสียงกระซิบนั้นบอก...

มีเงื่อนไขเพียงข้อเดียวที่คุณจะได้ทรัพย์สมบัติของคุณคืนไป นั่นก็คือการแต่งงานเท่านั้น ถ้ายอมรับเงื่อนไขนี้ได้เราก็แต่งงานกันเลย แต่ถ้ารับไม่ได้ก็เชิญไปเสวยสุขอยู่ในสังคมหลอกลวงของเธอต่อไป...

“เรื่องบางเรื่องเวลาจะช่วยเยียวยา แต่บางเรื่องเวลาไม่ได้ช่วยอะไร” เป็นเรื่องราวของหญิงสาวคนหนึ่งที่อกหักจากแฟนที่คบหากับมาหลายปีจนกระทั้งตัดสิ้นใจแต่งงานด้วยกัน ทว่าใครจะไปคิดว่าชายหนุ่มกลับหักหลังเธอ

จะมีความบังเอิญสักกี่ครั้งที่ทำให้ทั้งสองคนถูกใจสิ่งของชิ้นเดียวกัน

การกลับมาเจอกันอีกครั้งไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันเป็นเพราะโลกกำลังเหวี่ยงให้ทั้งคู่มาเจอกันอีกครั้งพร้อมกับมอบความรู้สึกที่เรียกว่า “รัก”ให้แก่กันตลอดไป