ฝากรักใต้ดอกท้อ

"เจ้าพูดเรื่องบาปบุญคุณโทษกับข้า ทั้งที่เจ้าเองคือคนที่ก้าวลงสู่เหวแห่งบาปนี้เป็นคนแรก! เจ้าใช้ผ้ากาสาวพัสตร์ผืนนี้เป็นเกราะป้องกัน ตัวเจ้าคิดว่าการโกนหัว ละทิ้งโลกียวิญญาณ แล้วมานั่งสวดมนต์ก้มหน้ากรา

เธอและเขารักกันอย่างลึกซึ้งและวาดฝันคืนวันต่อจากนี้เอาไว้อย่างงดงามแต่ทำไม่กัน ทำไมสวรรค์ถึงกลั่นแกล้งเธอแบบนี้ให้เขาจำเธอไม่ได้

เพียงฝันตื่นนึง คนึงหาชั่วนิจนิรันดร์ "ท่านจะลืมข้าแล้วหรือยัง ส่วนข้าเฝ้ารอท่านอยู่ทุกวันคืน"