ddgg_69b3e7f211d

"เมื่อกฎหมายกลายเป็นเครื่องมือของคนโกง... ความยุติธรรมจึงต้องถูกพิพากษาในเงามืด!"

"ข้าบอกให้พวกเจ้าตาย... แล้วใครหน้าไหนจะกล้ามีชีวิตอยู่!"

"พวกแกชอบมองลงมาจากที่สูงนักใช่ไหม? ได้... งั้นข้าจะลากพวกแกมารู้จักกับคำว่า 'แรงโน้มถ่วง' และรสชาติของฝ่าเท้าบนพื้นดินเอง!"

ท่ามกลางสงครามเซียนและการนองเลือด เขาปฏิเสธวิถีแห่งความไร้ใจ แต่เลือกเส้นทาง "วิถีแห่งการปกป้อง" ใช้ร่างกายและหมัดสองข้างเป็นโล่คุ้มภัยให้แก่เหล่าหญิงสาวผู้สูญเสีย

"ในใต้หล้า... ไม่มีใครเป็นผู้เล่นที่แท้จริง ทุกคนล้วนเป็นเพียงเบี้ยบนกระดาน"หนึ่งปราชญ์ความจำเลิศ หนึ่งมือสังหารไร้เงา หนึ่งสตรีร้อยใบหน้า และหนึ่งหมอเทวดาโอสถพิษ

มีคำกล่าวโบราณสืบทอดกันมาในแผ่นดินเสวียนหยวนว่า "ผู้ที่ฟ้าประทานอักขระ คือผู้ที่ฟ้าเลือกสรร ผู้ที่ฟ้าไม่ประทาน คือผู้ที่ฟ้าละทิ้ง"

"ในขณะที่คนทั้งใต้หล้าสู้ตายเพื่อบรรลุเป็นเทพ... ข้ากลับยอมตายเพื่อที่จะได้ลาออก!"

"ตอนจบที่ทุกคนต้องหลั่งน้ำตา ข้าขอเป็นคนเช็ดมันเอง...ใครจะนึกว่าแผนการป่วนวังครั้งนี้ จะทำให้ตัวร้ายจอมโหดกลายเป็นเจ้าหมาน้อยไปซะได้!"

"ความยุติธรรมของพวกแกมันแพงไป... แต่ความแค้นของคนจน มันราคาถูกนิดเดียว"

"ภารกิจสนมคนอื่นคือถวายตัว... แต่ภารกิจของฉันคือ 'ขัดขา' ทุกคนไม่ให้ใครใหญ่เกินไป!""เจ้าเป็นใครกันแน่? สายลับ ขุนนาง หรือแค่สนมที่ว่างงานเกินไป!" หม่อมฉันก็แค่... คนคุมระบบน่ะ

"หากสวรรค์ลิขิตให้เราต้องพรากจาก... ข้าก็จะขอฝืนชะตาสวรรค์! ลืมทุกความเศร้าที่คุณเคยรู้จัก แล้วมาร่วมลุ้นระทึกไปกับการเชือดเฉือนคมกริบของอำนาจ ราชสำนัก และความรัก เมื่อ 'เหลียงซานปั๋ว' ปฏิเสธความตาย

"เมื่อสวรรค์ฉ้อฉล มนุษย์และปีศาจจึงต้องลุกขึ้นสู้เพื่อสถาปนาสวรรค์ชั้นใหม่ด้วยมือของพวกเขาเอง!"

"ระดับพลังของเจ้าอาจสูงเทียมฟ้า... แต่ความหนาแน่นของข้าจะฉุดเจ้าลงสู่นรก!"

"เมื่ออำนาจเบ็ดเสร็จอยู่ในมือทรราชผู้มีกองทัพนับแสน การจับดาบเข้าห้ำหั่นคือการเดินหน้าสู่ความตาย...""ในสงครามที่ไร้ความปรานี หากสู้ด้วยกำลังไม่ได้... ก็ต้องฆ่าพวกมันด้วย 'ความสำเร็จ' ของพวกมันเอง"

“ในโลกของสายลับ... ความสำเร็จคือความเงียบ และความล้มเหลวคือความสูญสิ้น”

"เมื่อ 'ตรรกะและเหตุผล' ต้องปะทะกับ 'ศรัทธาและความลี้ลับ' การรื้อถอนวัดเก่าแก่กลับกลายเป็นการขุดคุ้ย 'คำสัญญา' ที่ถูกฝังลืมมานับร้อยปี...

เมื่อ 'วิทยากรภาษามือ' ยุคใหม่ต้องมาอยู่ในร่าง 'ชายาใบ้' ที่ถูกตราหน้าว่าเป็นขยะส่งตัวมาแต่งกับ 'อ๋องพิการ' ที่ถูกเนรเทศ ใครจะรู้ว่าภายใต้ความเงียบงัน คือเครือข่ายสายลับ "คนไร้เสียง" ที่แฝงตัวอยู่ทั่ว

"ให้ข้าล้างจาน เช็ดโต๊ะ หรือทำอะไรก็ได้ ขอแค่ข้าได้อยู่ใกล้ๆ เจ้า..." หืม? บทพระเอกผู้เย็นชาหายไปไหน ทำไมเหลือแต่ลูกหมาตัวโตที่คอยตามหวงก้างล่ะเนี่ย!

"พันกระบี่กรีดนภา หมื่นกระบี่พังทลายขุนเขา... แต่หากข้าปรารถนาให้โลกนี้ดับสูญ เพียงหนึ่งความคิด เจตจำนงหมัดนับล้านก็อุบัติขึ้น!