ddgg_69b3e7f211d

"ปี ค.ศ. 1956 บนขุนเขาซีเอร์รา มาเอสตรา... ไม่มีที่ว่างสำหรับคนขลาด" นี่ไม่ใช่แค่การต่อสู้เพื่อเสรีภาพ... แต่มันคือยุทธการล้างบางที่ต้องแลกมาด้วยเลือดและเนื้อมนุษย์!

"เมื่อแกนกระดูกสันหลังคือด้ามหอกมังกรทมิฬบรรพกาล และยอดอกคือที่สถิตของหัวหอกพิฆาตฟ้า!"นี่คือตำนานของศิษย์ปลายแถวที่จะชูหอกขึ้นทลายทัณฑ์สวรรค์!

"ภารกิจสนมคนอื่นคือถวายตัว... แต่ภารกิจของฉันคือ 'ขัดขา' ทุกคนไม่ให้ใครใหญ่เกินไป!""เจ้าเป็นใครกันแน่? สายลับ ขุนนาง หรือแค่สนมที่ว่างงานเกินไป!" หม่อมฉันก็แค่... คนคุมระบบน่ะ

'ตรวจพบคนบาป ประหารทันที ไม่มีออมมือ!' เงินหนึ่งตำลึงสุดท้ายที่เปื้อนเลือดมารดา ซึ่งเขาโยนสละเพื่อยื้อชีวิตขอทานพิการร่วมโลก กลับปลุก 'ระบบทัณฑ์เทวา' มรดกโลหิตลึกลับให้ตื่นขึ้น!

บู๊เสร็จปุ๊บท้องร้องปั๊บ เทพเซียนอะไรหิวจนจะกินควายได้ทั้งตัว! ปฏิบัติการง้อภรรยา เลี้ยงดููกสาว และกระทืบผู้มีอิทธิพลด้วยกองทัพทหารใบมะขามจึงเริ่มต้นขึ้น!"

ด้วยความรู้ทางการแพทย์ระดับโมเลกุลและสมุนไพรวิญญาณใต้หล้า ชายชราผู้นี้จะปฏิวัติวงการโอสถ รักษาโรคที่แม้แต่เซียนยังส่ายหน้า และพาข้ามขีดจำกัดของสังขารย้อนคืนสู่ความเยาว์วัย... สู่การเป็น ‘เทวะแพทย์อมตะ

หนทางแห่งพระเจ้ากลับมีข้อแลกเปลี่ยนอันโหดร้าย กาลเวลากำลังนับถอยหลัง พลังของเขาจะเสื่อมถอยหากไร้ซึ่งศิษย์อัจฉริยะมาสืบทอดในแต่ละปี ในเมื่อออกไปข้างนอกไม่ได้ เขาก็จักต้องพลิกฟ้าคว่ำดิน

"เมื่อสวรรค์ฉ้อฉล มนุษย์และปีศาจจึงต้องลุกขึ้นสู้เพื่อสถาปนาสวรรค์ชั้นใหม่ด้วยมือของพวกเขาเอง!"

"พันกระบี่กรีดนภา หมื่นกระบี่พังทลายขุนเขา... แต่หากข้าปรารถนาให้โลกนี้ดับสูญ เพียงหนึ่งความคิด เจตจำนงหมัดนับล้านก็อุบัติขึ้น!

"เมื่อกฎหมายกลายเป็นเครื่องมือของคนโกง... ความยุติธรรมจึงต้องถูกพิพากษาในเงามืด!"

"ข้าบอกให้พวกเจ้าตาย... แล้วใครหน้าไหนจะกล้ามีชีวิตอยู่!"

"พวกแกชอบมองลงมาจากที่สูงนักใช่ไหม? ได้... งั้นข้าจะลากพวกแกมารู้จักกับคำว่า 'แรงโน้มถ่วง' และรสชาติของฝ่าเท้าบนพื้นดินเอง!"

ท่ามกลางสงครามเซียนและการนองเลือด เขาปฏิเสธวิถีแห่งความไร้ใจ แต่เลือกเส้นทาง "วิถีแห่งการปกป้อง" ใช้ร่างกายและหมัดสองข้างเป็นโล่คุ้มภัยให้แก่เหล่าหญิงสาวผู้สูญเสีย

เมื่อ 'วิทยากรภาษามือ' ยุคใหม่ต้องมาอยู่ในร่าง 'ชายาใบ้' ที่ถูกตราหน้าว่าเป็นขยะส่งตัวมาแต่งกับ 'อ๋องพิการ' ที่ถูกเนรเทศ ใครจะรู้ว่าภายใต้ความเงียบงัน คือเครือข่ายสายลับ "คนไร้เสียง" ที่แฝงตัวอยู่ทั่ว

"ในขณะที่คนทั้งใต้หล้าสู้ตายเพื่อบรรลุเป็นเทพ... ข้ากลับยอมตายเพื่อที่จะได้ลาออก!"

"ให้ข้าล้างจาน เช็ดโต๊ะ หรือทำอะไรก็ได้ ขอแค่ข้าได้อยู่ใกล้ๆ เจ้า..." หืม? บทพระเอกผู้เย็นชาหายไปไหน ทำไมเหลือแต่ลูกหมาตัวโตที่คอยตามหวงก้างล่ะเนี่ย!

"ในใต้หล้า... ไม่มีใครเป็นผู้เล่นที่แท้จริง ทุกคนล้วนเป็นเพียงเบี้ยบนกระดาน"หนึ่งปราชญ์ความจำเลิศ หนึ่งมือสังหารไร้เงา หนึ่งสตรีร้อยใบหน้า และหนึ่งหมอเทวดาโอสถพิษ

มีคำกล่าวโบราณสืบทอดกันมาในแผ่นดินเสวียนหยวนว่า "ผู้ที่ฟ้าประทานอักขระ คือผู้ที่ฟ้าเลือกสรร ผู้ที่ฟ้าไม่ประทาน คือผู้ที่ฟ้าละทิ้ง"

"ตอนจบที่ทุกคนต้องหลั่งน้ำตา ข้าขอเป็นคนเช็ดมันเอง...ใครจะนึกว่าแผนการป่วนวังครั้งนี้ จะทำให้ตัวร้ายจอมโหดกลายเป็นเจ้าหมาน้อยไปซะได้!"

"ความยุติธรรมของพวกแกมันแพงไป... แต่ความแค้นของคนจน มันราคาถูกนิดเดียว"