“เพื่อนของเพื่อน…ที่ไม่ควรรู้สึกอะไรเลย” ก็แค่คนที่รู้จักผ่านเพียงขวัญ ไม่ได้สนิท ไม่ได้สำคัญ …แต่เสือกอยู่ในสายตาบ่อยเกินไป จนวันหนึ่ง ก็เริ่มสงสัยขึ้นมาว่า แบบนี้มันยังเรียกว่า ‘เพื่อนกัน’ อยู่เหรอ

เมื่อเขาได้รับโอกาสให้ย้อนกลับมาในอดีตอีกครั้ง เขาก็ได้ปฏิญาณต่อฟ้าว่าครั้งนี้เขาจะมีชีวิตที่ร่ำรวยและใช้ชีวิตที่ดีกว่าเดิมให้ได้ แต่มันกลับไม่ราบรื่นเมื่อเขาดันไปตรงสเปคของมหาเศรษฐีที่เป็นมาเฟียเข้า

การเดินทางของไป๋หลิน เด็กชายสายเลือดเงือกผู้ปลุกพลังอันยิ่งใหญ่ เพื่อปกป้องมารดา ทวงคืนความยุติธรรมจากตระกูลที่ทอดทิ้งและตามหาความจริงแห่งชาติกำเนิด

ไม่รู้บุญมีหรือกรรมบัง..กำลังจะมาใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยดิบดีกลับกลายว่าโชคชะตาดันนำพาให้ ปินโต กลับมาพบเจอกับรุ่นพี่แผลเก่าที่ครั้งหนึ่งทั้งสองเคยมีสถานะเป็นคนรักในเงามืด..

“ถ้าพี่สั่งให้หยุดก็ควรจะหยุดนะครับ ก่อนที่มันจะเลยเถิดไปกว่านี้”

"ข้าเจอแต่เรื่องร้ายๆ ก็จริง แต่ที่เขาว่ากันว่าในโชคร้ายยังมีโชคดี...ข้าคิดว่าท่านคือโชคดีของข้า" "ข้าคือโชคดีของเจ้าหรือ?...คนอย่างข้าไม่เหมาะสมจะเป็นโชคดีของใครหรอก"

เมื่อ เครื่องกลสายลุย ปะทะ ไฟฟ้าสายบวก คนหนึ่งก็ถึกทนเหมือนฟันเฟืองเหล็ก อีกคนก็ปากแจ๋วสปาร์คแรงสูงยิ่งกว่าไฟฟ้าช็อต งานนี้เครื่องจักรจะพัง หรือหัวใจจะพังก่อนกัน... เดี๋ยวรู้เลย!!

"เลิกกันเถอะ... พี่ดีเกินไป" สองปีผ่านไป พี่ชายที่ 'แสนดี' ในวันนั้น กลับมาในฐานะ 'เฮดว๊าก' สุดโหด เขาไม่ได้มาเพื่อทวงรัก... แต่มาเพื่อทวงคืนความเจ็บปวด!

เกอน้อยนาม'จ้าวลู่เซียน'องค์ชายลำดับที่สี่ แก้วตาดวงใจของราชวงศ์จ้าว ราวชะตาเล่นตลกเมื่อฮ่องเต้หนุ่มต่างแคว้นถูกตาต้องใจเกอน้อยผู้นี้ แล้วจ้าวลู่เซียนจะต้องทำอย่างไร เพื่อหลีกหนีสถานการณ์นี้ดีเล่า!

"ยอดเงินในบัญชีเด้งไว... พอๆ กับคำด่าที่ไหลออกจากปากผม" ภามต้องมารับมือพี่เจนเจ้าของสวนทุเรียน กับนิสัยสุดแปลกคือยิ่งโดนด่ายิ่งโอนไว! ศักดิ์ศรีมันกินไม่ได้ แต่ยอดเงินโอนค่าด่าเนี่ยสิ...มันต่อชีวิต

"ป่วยนี่ ได้เป็นคนไข้ของพี่หมอ แล้วผมต้องทำอย่างไรหนอ~ ถึงจะได้พี่หมอมาเป็นของผม" "เป็นคนปกติให้ได้ก่อนนะครับ^^" เอาสิวะไอ้หนอนน้อย! น้ำหยดลงหินทุกวัน หินบอกเป็นคนปกติให้ได้ก่อน เจ็บจี๊ดดดด!

จาก One Night Stand ที่ควรจะลืม... กลับกลายเป็นพันธะทางกายที่เรียกร้องและโหยหา จนท่านประธานผู้เกลียดความพ่ายแพ้ต้องยอมจำนน และยอมรับว่าเขาได้ 'เสพติด' ความยุ่งยากชิ้นนี้เข้าเสียแล้ว

เมื่อเดดไลน์สั้นพอๆ กับอายุขัย และผีท่านขุนดันจองเวรไม่ยอมให้ปิดเล่ม! 'พชร' นักเขียนดวงตกจึงต้องพึ่งใบบุญ (และใบมีดโกน?) ของ 'เจ๊เลิฟ' บรรณาธิการตัวแม่สายมูที่พร้อมจะสู้กับผีและตีกับนักเขียนไปพร้อมกัน

เมื่อพชรกู้ภัยดวงมหาอุดย้อนกาลสู่ยุค ร.5 มาเป็นคู่แต่งงานแก้เคล็ดให้คุณชายสิงห์ผู้ต้องอาถรรพ์มืด วิทยาศาสตร์จะสยบไสยศาสตร์ หรือหัวใจจะพ่ายให้กับลิขิตรัก

[นักข่าว] : สาเหตุที่คุณออกสื่อน้อยมากเป็นเพราะอะไรคะ? [ฮันเตอร์ลูกหมี] : ผมเป็นฮันเตอร์ครับ ไม่ใช่ดารา

“มึงเรียกกูว่าคู่นอนได้...แต่จำไว้คู่นอนอย่างกู...มีหน้าที่ครอบครอง....และควบคุมมึง”

"อย่าเรียกผมว่าผู้กองเวลาขึ้นเตียง" "แล้วจะให้เรียกว่าอะไรล่ะ...ผัวหรอ?" ในพื้นที่ที่ไม่มีคำว่ารัก ไม่มีแม้แต่โอกาสจะบอกลา แต่ร่างกายกลับจำกันได้ดีกว่าทฤษฎีการแพทย์และตำราการรบ

คนนึงก็สารวัตรหนุ่มใหญ่ไฟแรงที่เพิ่งมาถึง คนนึงก็เพื่อนรักที่แอบคิดลึกมานาน คนนึงก็รุ่นน้องสุดเท่ น่ารักชนะเลิศ คนนึงก็อดีตเพื่อนรักเพื่อนร้าย… ความรักที่จู่โจมมาพร้อมกัน 4 ทิศ จะรับมือไหวยังไงเล่า!?

คนคนหนึ่งจะชั่วร้ายได้สักแค่ไหนกัน แต่ผมบอกได้เลยว่าร่างที่ผมมาสิงน่ะโคตรร้ายกาจได้ใจเลยแล้วผมก็ได้กลายเป็นคุณแม่แสนร้ายกาจที่มีลูกหนึ่งอีกด้วย

"ต่อให้โลกทั้งใบเงียบงัน... ฉันจะเป็นเสียงให้เธอเอง"