...ไดอารี่เพียงหน้าเดียวนี้...( ไม่รู้ง่ะT_T )

ลองเข้ามาอ่านกานหน่อยน้า ถ้ายังไง ก็ช่วยเม้นให้เราด้วยน้า

It\'s me. It\'s my feeling. It\'s my life.

เรื่องราวในสมัยเด็กของฉันเมื่อ12ปี มันถูกจดอยู่ในสมุดเล่มเล็กๆเล่มหนึ่ง มันเป็นความทรงจำที่ดี

หลังจากที่จากกันวันนั้นรู้รึเปล่าว่าเราคิดถึง

นี่เปนเรื่องจริงๆของชีวิตเรา มานเปนช่วงที่สับสน ปนเปวุ่นวาย งี่เง่า เปนอารัยที่เรียกว่าหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิต( พวกผุใหญ่ชอบรียกอย่างนี้ ) แต่สำหรับฉันจริงๆแล้วทุกวานนี้ก้อยังคงค้นหาคำตอบอยู่อ่านะ)

อ่านเอาละกัน

แม้มันจะไม่ใช่การเดินทางที่เพอร์เฟคนัก แต่มันวิเศษที่สุด จน “หยุดไม่ได้” ที่จะคิดถึงการเดินทางครั้งต่อไป เมื่อ “ครั้งแรก” มันผ่านมาได้แล้ว “ครั้งต่อไป” จะมีอะไรน่ากลัวอีกละ

ฉันต้องรออีกนานไหม กับความรู้สึกที่ไม่เคยเปิดเผย แล้วเธอก้ไม่เคยรู้เลย เพียงเพราะว่าเราไง่หรือว่าเธอเซ่อเอง

แปลกนะ บางครั้งการที่เราได้เพียงแต่เอบมองเค้าเราก็รู้สึกมีความสุขได้เหมือนกัน

เปงเรื่องจิงอ่ะ ไม่มีไรหรอก เอามาระบายเล็กน้อย

เปงเรื่องจิงอ่ะ ไม่มีไรหรอก เอามาระบายเล็กน้อย

วิชาชีพที่ทุกคนใฝ่ฝัน แต่กลัวที่จะก้าวเดินต่อไป ......ฉันเป็นคนหนึ่งที่กล้าที่จะตามฝัน เพื่ออนาคต และทุก ๆ คนที่ฉันรัก (ตามความฝันด้วยความพยายาม)

เรื่องมันนานมาแล้ว ตั้งแต่ที่ฉันได้พบกับเขา สิ่งแรกที่ฉันประทับใจในตัวเขา คือความดีของเขา

ไม่รู้จะโดนอะป่าวนะ

วันนี้ของความหวังยังมีอยู่ แต่ความพยายามที่ฉันไม่มี

เป็นเด็กสาวอายุ16ผู้มีเสียงไพเราะราวกับแก้วเรื่องราวของเธอจะเป็นอย่างไรเชิญติดตามชมกันเลยค่ะ

เรื่องเล่าของเด็กหญิง...ที่ผิดหวังกับความรักซ้ำแล้วซ้ำเล่า...~~

เรื่องนี้ เป็นเรื่องราว ชีวิตความเป็นอยู่ ของผม และของชาวอินโดนีเซีย ตอนที่ผมได้มีโอกาสไปใช้ชีวิตอยู่ที่กรุงจาการ์ตา เป็นระยะเวลาเกือบ 3 ปี

พรุ่งนี้ก็วันพ่อแล้ว ถึงหนูจะไม่ได้เจอป๊าแต่หนูอยากบอกให้ป๊ารับรู้ถึงความรู้สึกที่ป๊าไม่เคยรับรู้เลย หนูรักป๊านะค่ะ ป๊ากลับมากาหนูนะ