"ตั้งสมาธิให้มั่นไอ้ตะวัน กำหนดรู้ลมหายใจ อย่าให้จิตแกว่ง" เสียงแหบพร่าของลุงยอดดังขึ้นเบาๆ ในความมืด สัปเหร่อเฒ่านั่งสูบยาเส้นมองลูกศิษย์คนเดียวด้วยแววตาพึงพอใจ (ขอต้อนรับทุกท่านสู่นิยายแมลโล่นักกวี)

เพียงสัมผัสดั่งต้องมนตร์ พระขรรค์ซุกซนพลันวับหาย สะกิดใจรักเทวดาหน้าใสจอมเจ้าเล่ห์กับหนุ่มผู้ไม่ประสาเรื่องรักใคร่

รัก Slow-burn ระหว่างนิรันดร์และจักร เจ้านายผู้เย็นชา เขาจะละลายน้ำแข็งในใจจักรได้ไหม? เมื่อความลับและอันตรายคืบคลานเข้าหาครอบครัวที่สมบูรณ์แบบ ความจริงเพียงหนึ่งเดียวอาจทำลายทุกอย่าง!

แมวดำไม่ได้นำพาความ 'โชคร้าย' มาสู่ใคร มนุษย์เราแค่เลือกเชื่อในสิ่งที่ทำให้เราพอใจ แม้บางครั้ง... ความเชื่อเหล่านั้นจะเป็นม่านหมอกที่คอยปกปิดดวงตะวันไม่ให้ส่องแสง

"คิดว่าจะได้กินคนสวย... แต่ดันโดนคนสวยจับกินจนไปไม่เป็น!" เรื่องราวของ ‘มิก’ วิศวะตัวพ่อผู้รักสนุก ที่ดันตกหลุมพรางความแซ่บของ ‘ลูคัส’ จนร่างกายเสพติดอ้อมกอดคนสวยขาจนกู่ไม่กลับ!

เกิดใหม่มาเป็นเด็กห้าขวบที่มีพลังกายล้นเหลือ พร้อมระลึกชาติได้ ชีวิตของเด็กห้าขวบก็ไม่เป็นของเด็กห้าขวบอีกต่อไป ช่างเถอะ...ขอแค่มีของอร่อยเยอะๆ ให้กินก็พอ

จับมือกัน ลูบหัวกัน นอนกอดกัน บอกเป็นน้องชาย น้องชายบ้านพ่อบ้านแม่พี่เหรอพี่ที

เรื่องราวของจดหมายที่ไม่ควรถูกส่ง ความรู้สึกที่ไม่อาจเอ่ยชื่อ และคนสองคนที่เลือกเก็บกันไว้ในระยะสายตาตลอดชีวิต

เกวิน โอเมก้าหนุ่มฟื้นขึ้นมาพร้อมความทรงจำอันว่างเปล่า หลังจากจอมพลซีเลียแห่งสหพันธ์สละชีพในสงครามกับจักรวรรดิเมื่อห้าสิบปี ก่อน และเมื่อองค์จักรพรรดิพบเขาครั้งแรกก็เกิดความรู้สึกที่คุ้นเคย...

อนากานลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างเด็กอายุสิบเก้าปีที่มีลูกหนึ่งคน ชีวิตรันทด มีแม่ก็งกๆ เงิ่นๆ อาศัยอยู่ในกองขยะ เขาอยากจะหนีเอาตัวรอดไปใช้ชีวิตใหม่เริ่ดๆ แต่ก็ดันทิ้งเจ้าหนูตาแป๋วคนนี้ไม่ลง

ผมเคยเป็นมังสวิรัติธรรมดาในโลกเดิม แต่เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ผมกลับกลายเป็น “โอเมก้าครึ่งเสือมอลเตส” ในโลกอนาคตที่คนทำอาหารจากผักไม่เป็น! อดีตพนักงานทั่วไปอย่างผม…จะทำยังไงล่ะทีนี้!!

"ผมชอบไอติมรสของพี่" “คืนนี้พี่จะกินน้องเดียร์ทั้งคืนนะครับ” เสียงต่ำ ๆ นั่นทำเอาผมกลืนน้ำลายยากขึ้นทันที มันเป็นวันเกิดผม แต่กลายเป็นวันที่ผมจำไม่ลืม

เพราะว่าเหมือนกันเสียทุกอย่าง ก่อให้เกิดเป็นพันธะที่มิได้ต้องการ ไม่มีหนทางที่จะหนีมันพ้น สุดท้ายแล้วก็ต้องคุกเข่ายอมจำนนต่อโชคชะตา #เคียงอธิช

เกอขายผักผู้หนึ่งเลี้ยงลูกลำพังมาสามปี ใครจะคิดว่าเด็กน้อยแก้มยุ้ยที่วิ่งไล่จับช่วยแม่ขายผักทุกวัน จะเป็นทายาทของแม่ทัพใหญ่ผู้กุมกองทัพชายแดน

ห่าเอ้ย!!อะไรวะเนี่ย จากเสือชัยผู้เกรียงไกรตำรวจยศใหญ่ยังจับกูไม่ได้ ลืมตาตื่นขึ้นกลับมีไอ้เหี้ยที่ไหนก็ไม่รู้มาตบหน้ากู ด่ากูว่าไอ้ขี้ครอก มึงสิขี้ครอกไอ้ฉิบหาย!!

ความรักและคำสาบาน ผูกจิตให้สองคนต้องกลับมาเจอกัน

ถ้าชาตินี้ข้าต้องตายเพราะความไว้ใจ...ชาติหน้าถ้าข้าได้เกิดอีก...ข้าจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายข้าได้อีก...และข้าจะทวงหนี้เลือดนี้คืน...ทวีคูณ!!

‘โม่หรัน’ ครึ่งมนุษย์ครึ่งเซียน ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยในอารามเล็กๆ รับดูดวง เขียนยันต์ หาเงินพอประทังชีวิต สะสมบุญแบบชิลๆ รอวันขึ้นสวรรค์ แต่แล้ว ความสงบนั้นก็พังลง เมื่อได้พบกับ ‘เยี่ยเฉียนเยียน’

แต่รวิศไม่สนใจแล้ว นาทีนี้ต้องเข้าไปให้หมดอันเขาถึงจะสะใจแล้วไปทำอย่างอื่นได้ อารมณ์ประมาณว่ากูไม่เอาเหี้ยอะไรแล้วจะเอาเด็กอย่างเดียว

ย้อนเวลากลับมาทั้งที หากปล่อยให้พวกชั่วอยู่อย่างสุขสบายก็ดูจะไม่ปกติเท่าไหร่นะ