เมื่อเภสัชกรสาวจากโลกปัจจุบันต้องมาอยู่ในร่าง 'หลินซูเยว่' บุตรีขุนนางนิสัยเสียที่ถูกเนรเทศมาอยู่อารามท้ายเขา ในเมื่อไม่มีใครต้องการ ข้าก็จะขอตัดขาดจากเมืองหลวง แล้วหันมาปลูกสมุนไพรเลี้ยงตัว...แต่ท่าน

ชาติก่อน นางโง่เขลา อ่อนแอ เป็นเพียงเหยื่อให้คนชั่วรังแก ชาตินี้ นางลุกขึ้นยืนหยัด ทวงคืนทุกสิ่งอย่างสาสม และ จะไม่ให้อภัย ใครหน้าไหนที่เคยทำร้ายทั้งนั้น!

เมื่อวาระสุดท้ายมาถึง สิ่งที่เขาคิดถึงก็คือ ภรรยาคนแรก...

ร้ายมาร้ายกลับเต็มรูปแบบ การได้ร่างและชีวิตใหม่ที่ทำให้นางต้องพบกับครอบครัวปรสิตที่เอาเปรียบทุกทาง คู่หมั้นหมายที่เข้าหาเพื่อหลอกใช้ นี่ไม่ใช่การเดิมพัน เพราะลาสบอสอย่างนางมีแต่ต้องชนะ!

ตื่นมาอีกทีก็กลับมา 6 ขวบ ในปี 2006 พร้อมกับ 'ห้องสมุดแห่งอนาคต' ในหัว... เป้าหมายชาตินี้ไม่ใช่กู้โลก แต่คือการเป็นเด็กดีของแม่ และแอบปั๊มเงินดอลลาร์เข้าบัญชีพ่อแบบเงียบๆ

มีชีวิตอีกครั้งก็ดีอยู่หรอก แต่มาเข้าร่างของสตรีที่กำลังจะโดนพี่สาวจับสลับเกี้ยว ส่งนางแต่งกับนายทหารชั้นต่ำ ส่วนตนเองแต่งกับว่าที่สามีนาง"มารดาเถอะ"พี่สาวท่านจะอยากได้สามีผู้อื่นเช่นนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ

แม่ทัพชั่วผู้นี้ทั้งที่ข้ายอมปล่อยมือแล้ว เหตุใดถึงยังตามตื้อนางไม่เลิก ก็บอกแล้วว่านางจะหาบุรุษอื่นทำสามี! กริ๊ด ปล่อยข้า!

ตายไม่ทันตั้งตัวทั้งที เหตุใดถึงต้องมาเข้าร่างมารดาชั่วที่นางสาปแช่งก่อนตายด้วย คงเป็นบทลงโทษสินะ เอาเถอะเห็นแก่บุตรตาดำ ๆ ตัวน้อย ข้าจะยอมเลี้ยงดูเจ้าแทนนางมารชั่วผู้นั้นเอง

ข้ารักเจ้ามากเป็นคำพูดที่ไม่เคย ได้เอื้อนเอ่ยในชาตินี้ยอมปล่อยมือละทิ้งทุกอย่างเพื่อจากมา แต่แล้วอย่างไรจุดจบถึงได้เป็นเช่นนี้ หึในเมื่อทุกอย่างที่ข้าคิดพังทลาย ข้าก็จะแย่งทุกอย่างคืนมา รวมถึงเจ้าด้วย

"รักกันชั่วฟ้าดินสลาย  หึ ก็แค่ลมปากผู้ชายที่พูดออกมาเหมือนบ้วนน้ำทิ้ง"  ท่านรักนาง เชื่อนาง ในเมื่อท่าน ฟงอวิ๋น เลือกแล้ว ข้าหลี่จินหง  จะขอหลีกทางให้  ตัดเส้นวาสนา ไม่ขอพานพบอีกชั่วนิรันด์

ทิ้งข้าหรือ?! "เจ้ากล้า" ต่อให้เจ้าตายข้าก็จะลากเจ้าขึ้นมาจากหลุม ซู โยว เหลียน !!!

เขาคิดล่อลวงนางให้เป็นหมากตัวหนึ่ง ส่วนนางก็เต็มใจเป็นหมากให้เขาชี้นำ ทว่าผู้ใดกันแน่ที่กำลังถูกล่อลวง ///

ท่านแม่ทัพที่ว่าแน่ ยังแพ้มารยาล้านแปดเล่มเกวียนของนางร้ายเช่นนาง เย็นชานักใช่หรือไม่ รังเกียจกันมากใช่หรือไม่ แล้วข้าจะพิสูจน์ให้ดูว่าข้านี่แหละ นางร้ายสายแซ่บที่ท่านไม่มีวันลืม!!!

เวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร แต่ถ้าอิ..นั้นไม่หยุดเวรก็ต้องกระงับด้วยฝ่าตี.. เท่านั้นเจ้าค่ะ

"ผู้นี้แหละ!!! บิดาของลูกข้า หามเข้าเรือน"สตรีเช่นไรถึงได้กล้าแบกหามบุรุษเข้าเรือน ก็สตรีอย่างซวงไฉ่หงอย่างไรเล่า เลวร้ายยิ่งกว่าเมื่อบุรุษที่นางบังคับตบแต่งผู้นี้คือราชครูอำมหิตที่สูญเสียความทรงจำ

เวรย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร แต่ถ้าอิ..นั้นไม่หยุดเวรก็ต้องกระงับด้วยฝ่าตี.. เท่านั้นเจ้าค่ะ

"รักกันชั่วฟ้าดินสลาย  หึ ก็แค่ลมปากผู้ชายที่พูดออกมาเหมือนบ้วนน้ำทิ้ง"  ท่านรักนาง เชื่อนาง ในเมื่อท่าน ฟงอวิ๋น เลือกแล้ว ข้าหลี่จินหง  จะขอหลีกทางให้  ตัดเส้นวาสนา ไม่ขอพานพบอีกชั่วนิรันด์

เพียงเพราะเขาไม่รักเหตุใดนางจะต้องทน ขอโทษที ชีวิตนี้ยังอีกยาวไกล ผู้ที่ดีคือผู้ใหม่เจ้าค่ะ ใช่ นั้นเป็นเรื่องที่นางคิด ติดอย่างเดียว ดันท้องโย้ก่อนที่จะได้หาสามีใหม่นี่สิ เศร้า !!!!

"ขี้เหร่จริง ๆ" "ปากสุนัขจริง ๆ" "เจ้า!!!" ซื่อจื่อถึงกับหน้าแดงก่ำ ไม่คิดว่าเจ้าก้อนกระดูกเดินได้ตรงหน้าจะกล้ายอกย้อน เห็นทีหนทางอยู่ร่วมกันคงไม่ง่ายเสียแล้ว

ก็แค่อยากจะเขียนไอเดียตัวเองเฉยๆครับ