[แจ้งเตือน: ตรวจพบโฮสต์ที่มีคุณสมบัติเหมาะสม... เริ่มต้นติดตั้ง 'ระบบเทพ'] เมื่อความ 'ไร้ค่า' ถูกแทนที่ด้วย 'พรสวรรค์ระดับพระเจ้า' ติดตามการทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดของ หลินเซียน ผู้ที่จะพิสูจน์ให้โลกเห็น

นางมิใช่เปลวเพลิงที่เผาผลาญโชติช่วง แต่นางคือ "สายธาร" ที่เยือกเย็น ลึกล้ำ และทรงพลัง พร้อมจะถาโถมพัดพาอุปสรรค กลืนกินสรรพสิ่ง และสยบมารนับหมื่นให้สยบแทบเท้า "ชีวิตข้า ข้าขอลิขิตเอง"

เด็กหนุ่มผู้ใฝ่เพียงสุราและความสงบ กลับถูกบีบให้ก้าวสู่ยุทธภพโดยไม่ตั้งใจ ท่ามกลางอำนาจ ตระกูล และความลับที่ค่อย ๆ เปิดเผย เขาจะรักษาหอสุราของตนไว้ได้…หรือจำต้องกลายเป็นผู้ที่ทั้งโลกต้องหวั่นเกรง

เด็กหนุ่มได้เดินทางข้ามเวลาไปยังโลกแห่งการฝึกฝนเซียนอย่างอธิบายไม่ถูก พร้อมกับร่างศักดิ์สิทธิ์ของหญิงสาวผู้ศักดิ์สิทธิ์... เอ่อ ร่างศักดิ์สิทธิ์ของสตีฟ! มีคุณลักษณะครบถ้วนเหมือนสตีฟ!

วิถีแห่งการฝึกตนไม่เคยเรียบง่าย และมันไม่เคยจำเป็นต้องมีใครมาชี้นิ้วสั่งว่าควรทำอย่างไร หากอยู่ในสำนักเสวี่ยเยว่ แค่เพียงก้าวแรก ทุกสิ่งก็จะสอนให้คุณเข้าใจเอง ว่าโลกไม่ได้สวยงามอย่างที่คิด

นี้ข้าเกิดใหม่ เป็นไปได้ยังไง

"ตัดกิเลสได้...แต่ตายไม่ได้! เมื่อนิพพานเล่นตลก ส่งอรหันต์ชาติสุดท้ายกลับมาบู๊ในร่างอมตะ

หลู่ชิงเกิดใหม่เป็นเด็กหนุ่มยากจนในต่างโลก แต่โชคดีที่มีพลังพิเศษมองเห็นข้อมูลสรรพสิ่งได้ ทั้งสมุนไพรรักษาโรคและสัตว์น้ำเลิศรส พลังนี้จึงกลายเป็นต้นทุนสำคัญให้เขาใช้เอาชีวิตรอดในโลกใบใหม่นี้ได้ต่อไป

"อันใดนะ? ท่านคิดจะตอบแทนข้า ด้วยเพียงยาเพิ่มพูนวิญญาณอย่างนั้นหรือ? หรือว่าในสายตาของท่าน ชีวิตตนเองนั้นช่างไร้ค่าถึงเพียงนี้?"

จากเด็กเก็บฟืนไร้ค่า สู่ศิษย์ของจอมยุทธ์ที่ “ไม่ควรถูกจำ” วิชาของเขา…ทำให้โลกผิดเพี้ยน ศัตรูของเขา…คือผู้ที่ลบตัวตนคนทั้งโลกได้ และเส้นทางของเขา… คือการท้าทาย “ความจริงของโลกทั้งใบ”

วันที่นางถูกตราว่า “ไร้ลมปราณ” คือวันที่สวรรค์เริ่มร้าว หลินเยว่หานถูกขับออกจากสำนักต่อหน้าศิษย์ทั้งรุ่น ถูกเหยียดว่าเป็นขยะของยุทธภพ ไม่มีเส้นชีพจร ไม่มีพรสวรรค์ ไม่มีค่าแม้แต่จะถูกจดจำ

เขาคือหมอ…ที่ช่วยชีวิตคนนับพัน แต่กลับช่วย “คนที่สำคัญที่สุด” ไม่ทัน นางคือทายาทสำนักกระบี่ ที่ควรตายไปแล้ว…ในคืนไฟล้างตระกูล เมื่อเขาได้พบ “นางอีกครั้ง” ในร่างของหญิงที่ไม่ควรมีชีวิตอยู่

ในสำนักที่แบ่งชนชั้นชัดเจน ชื่อคือบันได สายหนุนคือทางลัด และคนที่ไม่มีอะไรเลย…คือแรงงานที่ถูกใช้จนหมดค่า

จวินอู๋ชื่อ…เด็กกำพร้าที่ถูกตามล่า คือกุญแจของ “วิชาต้องห้าม” ที่สามารถเปลี่ยนโลกทั้งใบ ยิ่งแข็งแกร่ง…ยิ่งสูญเสีย ยิ่งใช้พลัง…ยิ่งลืมว่าตัวเองคือใคร และคนเดียวที่ยังจำเขาได้— คือ “ซูเยว่”

"เมื่อมังกรแกล้งหลับ พยัคฆ์ย่อมลำพอง... หารู้ไม่ว่าหายนะกำลังคืบคลาน" "หนึ่งคนแสร้งโง่ หลอกคนทั้งหล้า เพื่อปกป้องแผ่นดิน" "กระบี่เดียวดายในมือคนเมา ยังน่ากลัวกว่ากองทัพนับหมื่น"

เมื่อ หลินไป๋ เด็กหนุ่มสานเสื่อขายรองเท้าผู้แสนต่ำต้อยในย่านคนจน พบว่าตัวเองมี ‘มิติจานหิน’ ที่สามารถหยุดเวลาและฝึกฝนวรยุทธ์ได้นับสิบปีเพียงชั่วข้ามคืน ชีวิตที่เคยถูกเหยียบย่ำก็เปลี่ยนไปตลอดกาล!

"เมื่อ 'ความตาย' คืออาชีพเก่า แต่ 'การปกป้อง' คืออาชีพใหม่ในโลกที่ปลาใหญ่กินปลาเล็ก" "ใครที่แตะต้องครอบครัวข้า แม้เป็นเทพเซียน ข้าก็จะลากมันลงนรก"

ข้าเบื่อแล้วทำไมคนเกิดใหม่มักเกิดเป็นลูกเมียน้อยหรือโดนเหยียบย่ำก่อนถึงจะเก่ง ชาตินี้ข้าจะไม่เล่นตามกฎ

สำนักอื่นแย่งอัจฉริยะ แต่ระบบบังคับให้ข้ารับแต่ศิษย์ขยะเข้าสำนัก! เจ้าพวกโง่! ดูถูกศิษย์ข้ากันเข้าไปเถอะ เดี๋ยวจะส่งคนกวาดถนนไปตบหน้าพวกเจ้าให้ฟันร่วง ใครมีปัญหาเดินมาหาข้า!

ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความทรงจำของทั้งสองชาติภพ ที่แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว มาชาตินี้ข้าอยากจะอยู่อย่างสบายๆบ้างจะได้ไหม