ขอแจ้งให้ทราบว่านับตั้งแต่นี้เป็นต้นไปฉันจะหยุดรักคุณอย่างเป็นทางการ กรุณาเซ็นชื่อคุณในใบหย่าและส่งกลับมายังที่อยู่ของฉันด้วย

เมื่อหญิงสาวจากเมืองใหญ่เลือกกลับมาใช้ชีวิตใหม่บนผืนดินของตา เธอไม่คาดคิดว่าจะพบ “ผู้ใหญ่บ้าน” ผู้เงียบขรึมที่คอยช่วยเหลือ ท่ามกลางไร่ ทุ่งนา และชุมชนเล็ก ๆ ความรักค่อย ๆ เติบโตอย่างเรียบง่าย

"กาลเวลาจักลบเลือนทุกสิ่งให้จางหาย หากแต่...คงมิใช่กับทุกเรื่องกระมัง เพราะสำหรับบางคน แม้กายห่างกันไปนานแล้ว...แต่หัวใจกลับใกล้เพียงแค่คิดถึง"

“ถ้าพิมอยากได้มากกว่าจูบ ต้องลงมือลงแรงทำกับข้าวไปทำไม แค่ยืนเฉยๆก็ยิ่งกว่าเสน่ห์ปลายจวัก…โซ่รักโซ่หลงไม่ไหวแล้ว”

คุณชายใหญ่ ม.ร.ว. นภสินธุ์ นักการทูตหนุ่ม สุขุม เนี้ยบ ปากแข็ง เบื้องหลังคือ "หมาแก่คลั่งรัก" ที่คอยเฝ้ามองอัญชันเงียบๆ รักนะ แค่ไม่บอกหรอก...

คิดว่าเธอไม่รู้จักคนที่เป็นมาสามีเลยหรือ ปากดีแถมขี้งอนขนาดนี้ ก็ช่ออัญชันคนนี้แหละที่เลือกมาเองกับมือ

เป็นตำรวจยศสูงแล้วไงถ้าขาสั้นสองหน่อที่บ้านไม่เคยเคารพ เขาพลาดมีอะไรกับน้องสาวคน(ที่)รักจนมีเด็กอ้วนจอมหวงที่ทำเหมือนพ่อเป็นทาสกดขี่ข่มเหงตามจิกเขาอย่างกับอะไรดี

ตะวันดวงเดียวในชีวิต ยังสาดแสงให้ชีวิตเธอสว่างไสวไม่เลือนราง

งานแต่งงานก็ลืม ยังจะหายหัวไปเป็นปีไม่มีส่งข่าว สามีที่ดีคือสามีใหม่หรือเปล่า! แต่พอได้กลับมาใช้ชีวิตร่วมกันฉันท์สามีภรรยา เขาดู...ติดเธอเกินไป จากเคยบ้างานบ้านไม่กลับ กลายเป็นคุณกองหลงเมียไปได้อย่าง!

“คุณยังเป็นความรักงดงามของผมแม้ว่าคุณจะเคยมีความรักที่เป็นเรืออับปางไปแล้วก็ตาม”

ครั้งหนึ่งเธอเคยเป็นสัตว์ทรงเลี้ยงของแมวดำแห่งวังวิวัชรางกูร

เรื่องราวมันจะเปลี่ยนไปไหม...หากเขารักกันบ้าง

“พีชอยากให้พี่ภีมพาไปหาหมอ พีชสงสัยว่าตัวเองกำลังท้อง” “ถ้าคิดจะใช้เรื่องนี้รั้งพี่ไว้ บอกเลยว่าไม่ได้ผล หรือต่อให้เธอท้องจริง พี่ก็คงจะเสียใจมาก” “…” “รู้ไหมว่าสิ่งที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิตพี่ คือเธอ”

บางคนหายไปจากชีวิตนานแปดปี...แต่ไม่เคยหายไปจากหัวใจเลยสักวัน

‘น้ำริน’ ลูกสาวทุนใหญ่แห่งภูเก็ต หนีแผลใจมาเป็น ผจ.โรงแรมที่เชียงใหม่ มาเจอ ‘ฟ้าสาง’ เจ้าของไร่รุ่งอรุณ หนุ่มสายชิลยิ้มเก่ง จากอดีตวันไนท์สแตนลับ ๆ ที่ต่างแดน สู่อ้อมกอดอบอุ่นที่จะฮีลใจ

"เขา" ถูกบังคับแต่งงาน ส่วน "เธอ" เต็มใจ / ความสัมพันธ์ที่เริ่มจากการไม่ได้รัก จะจบลงอย่างไร เมื่อกำแพงหัวใจของเขาสูงเหลือเกิน / ริน : ปากร้ายๆแบบนี้ถ้าวันไหนหลงรักรินขึ้นมา อย่ามาเสียใจละกันค่ะ

“น้องไม่ต้องการความใจดีของพี่ค่ะ” เธอพูดจบแล้วหันหลังเดินไป ไม่แม้จะหันกลับมามองคนที่อุ้มมาส่ง คนที่รอเธอทำแผลจนเสร็จ คนที่เศร้าหลังจากที่เธอพูดจบ “หึ..ความใจดีที่ไม่มีเป้าหมายงั้นเหรอ..หึๆ”

คนบางคนมักจะให้ความสำคัญต่อคนที่ตัวเองเกลียด แต่...เกลียดกันไปเกลียดกันมาดันท้องเฉยเลย

จากบาริสต้าสู่คุณหนูตระกูลค้าชาใกล้ล่มสลาย นางขอแค่ชีวิตที่สงบสุข แต่กลับต้องมาปรุงชาเยียวยาหัวใจให้ ‘อ๋องพยัคฆ์ดำ’ ผู้กร้าวใจที่ต้องการครอบครองนางแต่เพียงผู้เดียว

ผู้ชายคนเดิมที่เคยมองเห็นเธอเป็นคนแรกๆ แต่วันนี้เขายืนอยู่ตรงหน้า ดวงตาห่างกันคืบเดียว แต่กลับไม่เห็นเธอ …ก็คนจะไป รั้งยังไงเขาก็ไม่อยู่