เธอเคยฝาก "รอยหมัด" ไว้บนเบ้าตาเขาเพราะแค้นที่ถูกประจานความลับ แต่ใครจะคิดว่าวันนี้รถจะมาพังหน้าอู่ของอดีตศัตรูคู่อาฆาตที่เธอแสนเกลียด เขาชี้แผลเก่าแล้วยิ้มกวน "ต้องซ่อมทั้งรถ...และซ่อมทั้งใจล่ะมั้ง"

"หากโชคชะตาเล่นตลกให้ฉันต้องตายด้วยความเสียดาย... สวรรค์ก็ใจดีพอที่จะส่งฉันกลับมาในวันที่ทุกอย่างยังไม่สายเกินไป"

"พะ...พี่มาร์ค เบาหน่อยค่ะ ยาหยีเจ็บ..." เสียงหวานครางประท้วง มือเรียวจิกแน่นลงบนไหล่หนาที่มีรอยสักพยัคฆ์ดุดัน สะโพกกลมกลึงถูกสองมือแกร่งตรึงไว้แน่นกับที่นอนหนานุ่ม

เมื่อจุดเริ่มต้นมาแบบข้ามขั้น แต่หัวใจดัน เผลอรัก ไปแล้ว เธอจะสานสัมพันธ์ครั้งนี้ต่อไปอย่างไร? บอกเลยว่างานนี้ เธออาจจะเผลอรักเขาโดย ไม่ตั้งใจ ทว่าสำหรับเขาแล้ว ทุกอย่างมันคือ ความตั้งใจ มาตั้งแต่แรก!

อดีตเลขาที่ถูกจิกหัวใช้งานจนตาย ตื่นมาอีกครั้งในร่างหลานสาวคนโตของตระกูลคู่แข่ง มีเลขาหน้านิ่งผู้เป็นติ่งคุณหนูใหญ่ ชาตินี้ไม่ล้างแค้น แต่จะสร้างอาณาจักรเทคโนโลยี จับเลขาทำสามี และมีลูกน่ารัก ๆ สักคน!

สถาปนิกสาวสุดมั่นอย่าง "พิชากร" ที่ต้องมาอยู่ในร่างของเมียหลวงผู้อ่อนแออย่าง "ซ่อนกลิ่น" ใครจะไปคิดคะว่า... จากเมียที่ถูกวางยาจนสิ้นใจ จะกลายมาเป็นจุดเริ่มต้นของสงครามความรักที่แซ่บที่สุดในเรือน!

การหวนกลับมาเจอเธอครั้งนี้ บอกได้คำเดียวว่า ลูกก็จะเอาคืน เมียก็ต้องกลับมาอยู่บนเตียงนอนของเขา เขาจะเอา...เอาใจ เมียกับลูกคืนมาให้ได้

คนที่ไม่เคยได้รับความรัก เขาจะแสดงออกอย่างไรเมื่อมีคนรัก พีระยสต์เขาทุ่มเทตัวเองเพื่องาน แต่ไม่เคยคิดว่าเพราะต้นไม้ต้นหนึ่งจะทำให้เขาต้องเปลี่ยนแปลงตัวเอง

การอยู่ร่วมห้องนอนเดียวกัน บนเตียงนอนเดียวกัน ทำให้มีนรญารู้สึกอบอุ่นใจ เธออยู่ในชุดนอนสายเดี่ยวสีหวาน ส่วนอีกคนอยู่ในชุดนอนลายทางฟ้าสลับขาว ใบหน้าคมจับจ้องนิ่งไปที่ใบหน้าหวาน ก่อนจะไล่สำรวจไปทั่วเรือนร่างงดงาม ริมฝีปากหยักขยับขึ้น เคดีใจที่เรามีกันและไ

เธอตั้งชื่อลูกว่า 'เฌอแตม' เพราะนั่นคือคำว่ารักที่ไม่เคยได้บอกพ่อของลูก สี่ปีต่อมา เด็กหญิงตัวน้อยยื่นอมยิ้มให้ผู้ชายแปลกหน้า…โดยไม่รู้ว่าเขาคือพ่อของเธอ

"ใช่ครับ น้ำตาลคือคู่หมั้นของผมคุณฟังไม่ผิดหรอก" "และผมคงต้องขอให้คุณ..." เขาหยุดเพียงเสี้ยววินาที ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพ แต่หนักแน่นจนอีกฝ่ายไม่อาจโต้แย้ง "หลีกทางหน่อยครับ...คนเขาจะรักกัน

“ฉิบ!” อัคคีเผลอสบถออกมาด้วยความโมโหตนเอง เขาพยายามที่จะมีสมาธิในการตรวจอย่างมากเพื่อไม่ใช่ตัวเองเผลอคิดอะไรไม่ดีกับหญิงสาวอีก “เสร็จแล้วครับ” อัคคีพูดอย่างโล่งใจ ก่อนจะรีบเดินออกจากห้องตรวจไปทันที เ

เดวิดถอนหายใจแล้วจ้องมองสะโพกสวยได้รูป “เจ็บมากสินะ ที่ฉันหยิกเมื่อเช้า ไม่คิดว่าจะเป็นรอยแดงขนาดนี้” แขนกำยำเลื่อนมือไปข้างขวาของเตียงแล้วเอื้อมหยิบหลอดยาสีขาวหลอดเท่านิ้วก้อยที่วางอยู่บนโต๊ะสีเข้าช

เมื่อความผิดพลาดครั้งนั้น เขาตั้งใจจะลับผิดชอบ 'พลอยระวี' ในฐานะผู้หญิงในความลับ แต่กลับต้องอึ้งเมื่อเธอขอให้เขาเก็บเรื่องผิดพลาดในคืนนั้นทเป็นความลับ แล้วให้สถานะเขาเป็นแค่ 'สามีในความลับ

สุดท้ายแล้วเขาก็ 'ฆ่า' ลูกของเธอจริง ๆ

"ก็จะสนองความต้องการเธอไง! ถ้าเธออยากจะขายมากนัก ฉันก็จะซื้อเอง"

เมื่อความใกล้ชิดของเขาและเธอ จนยากที่เขาจะบอกรักเธอได้ อยู่ใกล้แค่ไหน แต่กลับไกลเหมือนปลายเอื้อม จนไม่กล้าจะรักกันได้

เขาและเธอต่างถูกคนในตระกูลเรียกว่า 'คนบ้า' เมื่อต้องจับคู่แต่งงานกัน นี่ต้องถูกเรียกว่าการแต่งงานที่สมบูรณ์แบบไม่ใช่หรอกเหรอ? คอยดูเถอะ คนบ้าอยู่ด้วยกัน ใครร้ายมาร้ายกลับ รักกันสองคนพอ!

“ตั้งแต่เด็ก...เรารู้จักกัน ล่มหัวจมท้ายด้วยกัน รู้ทุกซอกหลืบในชีวิตกันและกัน แต่ทำไม...เราไม่เป็นแฟนกัน”

เขาคือเพื่อนสนิทของพี่ชาย... คนที่เธอแอบรัก แต่ก็ไม่กล้าคิดที่จะครอบครอง ไม่กล้าแม้แต่จะฝันด้วยซ้ำ ก็ในเมื่อเขามองเธอเป็นเพียง... น้องสาว เท่านั้น

พรพิรุณรู้และเข้าใจดีว่าเจ้าบ่าวไม่มีวันรักเธอ การแต่งงานครั้งนี้เป็นเพียงการตอบแทน ทว่าหลังอุบัติเหตุ สายตาของเขาเปลี่ยนไป หรืออุบัติเหตุไม่ได้แค่ทำให้ความจำเลือนหาย แต่ทำให้คนเปลี่ยนไป