เธอไม่ใช่แค่สะใภ้จ้าว... แต่คือ 'มาดามเฟื่องนคร' เกียรติยศสร้างด้วยมือ ศักดิ์ศรีคือลมหายใจ ที่ใครก็ทำลายไม่ได้!

เขามีพี่สาวแท้ๆของเธอในใจ แต่เธอก็ซ่อนเขาไว้ในใจตลอดมาเช่นกัน จนวันที่พี่สาวเธอจากไปกระทันหันก่อนวันแต่งงาน ทิ้งไว้เพียงชายที่มีชีวิตอยู่ด้วยความเศร้า เธออยากทำให้เขาไปต่อได้ แม้ตัวเองจะเจ็บปวดก็ตาม

ต่างวัย ต่างชาติ ต่างชนนั้น ต่างกันสุดฟ้า ...อย่างเดียวที่เหมือนคือเรารักกัน... รักต้องห้ามอันไม่อาจไขว่คว้า ข้าจะอยู่อย่างไรถ้าบนหิมาลัยนี้ ไม่มีเจ้า

เขมทัตเพิ่งเห็นหน้าภรรยาเป็นครั้งแรกก็วันที่จดทะเบียนสมรส ว่านศิริผู้หญิงที่อาสามาเป็นภรรยาเพื่อช่วยครอบครัวของเขาไม่ให้ต้องเจอกับอิทธิพลมืดการแต่งงานแบบชั่วคราวเงียบๆจึงเกิดขึ้นระหว่างคนแปลกหน้าสองคน

ความรักของคนสองคน ที่ถูกเลี้ยงดูมาด้วยกันแบบพี่น้อง แต่เมื่อวันเวลาผ่านไป ความรักที่เขามีให้เธอ กลับไม่ใช่ความรักแบบพี่ชายอีกต่อไป แต่เปลี่ยนไปทางชู้สาว (ศตวรรษ& เมรินทร์)

เกสรากำลังคาดหวังอ้อมกอดแข็งแรง เตรียมใจปล่อยกายให้โอนอ่อนตามแรงรั้งอย่างที่เขาทำเสมอ แต่มันกลับไม่เกิดขึ้น...ไม่กอดเหรอ...ทำไม?

“ไม่ได้หรอก... ก็ปากพราวสวย เต็มอิ่มน่าจุ๊บเป็นที่สุด เหมือนลูกเชอรี่สุกๆ เห็นแล้วมันอดใจไม่ไหว ว่าแต่พราวอย่ามองผมแบบนี้ เผยอปากแบบนี้...เพราะผมอาจไม่อยากกินของคาวบนโต๊ะ แต่อยากกินของหวานที่จะยกไปก

ความห่ามระห่ำของคนทั้งคู่ทำให้ผืนป่ารอบข้างดูราวกับจะสั่นสะท้าน ธารินตะโบมจูบและฝากรอยประทับไปทั่วร่างเนียนของอคิณที่สั่นซ่าน ความเร่าร้อนที่สอดประสานกันท่ามกลางธรรมชาติที่ไร้การปรุงแต่ง

“นี่พี่เอายาอะไรให้ฉันกิน” “ก็แค่ยาปลุกเซ็กส์” “นี่พี่บ้าไปแล้วหรือไง พี่มันเลว” “ฉันไม่เคยบอกว่าตัวเองดี และฉันจะบอกอะไรให้นะเธอควรดีใจนะ เพราะยาตัวนี้เธอเป็นคนแรกที่ได้ทดลองมัน”

กรณ์ไม่ได้อยากแต่งงานกับว่าที่เจ้าสาวนักหรอก ยัยเด็กกะโปโลที่ใส่เหล็กดัดฟันคนนั้นน่ะ ผอมแห้งเป็นไม้เสียบผี ไม่มีอะไรน่าพิศวาสสักนิด แต่พอเห็นหน้าอีกที ทำไมปริมถึงได้กลายร่างเป็นสาวสวยหุ่นเซี๊ยะขนาดนี้

เป็นดาราสาวอยู่ดี ๆ ดันตอบคำถามนักข่าวแบบใช้อารมณ์ ชีวิตที่กำลังรุ่ง กลายเป็นร่วง งานถูกยกเลิก คนด่ากระหน่ำ ต้องหลบหลีกแสงสี กลับมาใช้ชีวิตที่ต่างจังหวัด

เธอ... ที่เติบโตมาในครอบครัวมาเฟีย และเขา... ที่เติบโตมาในครอบครัวไม่พร้อม ก็แค่คนที่อยากจะรักสองคนได้เจอกัน ไม่จำเป็นต้องสนใครหน้าไหนทั้งนั้น

ตะวันดวงเดียวในชีวิต ยังสาดแสงให้ชีวิตเธอสว่างไสวไม่เลือนราง

เพราะรักทำให้อบอุ่นหัวใจ และรักทำให้ใครเฝ้าคิดถึง หรือรักทำให้หัวใจถูกตราตรึง ด้วยรักทำให้ซึ้งอยู่รำ่ไป บางทีรักก็ทำให้ใจต้องเจ็บช้ำ แต่รักก็ทำให้ใจยอมทนได้ ถ้ารักนั้นคือรักจากหัวใจ ที่มอบให้แด่เธอเพียงผู้เดียว

กิรณาตั้งใจจะหอบลูกไปก่อนที่ดลภัทรจะย้ายกลับมาเมืองไทย เธอไม่ต้องการให้เขาได้เจอลูก เธอกลัวว่าเขาจะแสดงท่าทางรังเกียจลูกของเธอ เธอกลัวว่ามันจะกลายเป็นภาพจำที่เลวร้ายฝังอยู่ในหัวใจดวงน้อย...

เมื่อโลกที่แสนเจ็บปวด ถูกเติมเต็มด้วยความรัก เปลี่ยนท้องฟ้าที่เคยมืดครึ้ม ให้กลับมาสดใสได้อีกครั้ง

นิจนิรันดร์…นับแต่วันที่ได้ยินชื่อนี้ครั้งแรก ผมก็รู้เลยว่าผู้หญิงคนนี้เกิดมาเพื่อทำบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่ ผมก็ได้แต่หวังว่าจะได้เป็นลมใต้ปีกส่งเธอทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้า บินไปให้สูงให้ไกล เท่าที่ใจเธอปรารถนา

"ในชามของคุณ ฉันแอบใส่ ยาถ่าย ลงไปด้วยน่ะ"

คนไม่รักกันมันอยู่ด้วยกันไม่ได้หรอกนะ

หนึ่งคนถูกบังคับ หนึ่งคนแม้จะถูกบังคับแต่หัวใจนั่นเต็มใจที่จะได้เป็นเจ้าสาวของเขา และแน่นอนว่าการแต่งงานครั้งนี้ "ธรรพ์" ไม่ได้ยินดีกับมันเลยสักนิด ผิดจาก "กลิ่นจันทร์" แม้จะรู้ว่าอะไรเป็นอะไร แต่หล่อ