ลู่ฉางเซิงเดินทางผ่านโลกแห่งเซียนเซี่ย กลายเป็นชาวนาหนุ่มที่ถูกปฏิเสธจากนิกายอมตะ โชคดีที่ระบบความอุดมสมบูรณ์ทำให้เขาได้รับรางวัลจากการเลี้ยงดูบุตรและธิดา

“อาเจียว”เขามองหญิงสาวที่นอนอยู่ในโลงน้ำแข็งแล้วพูดกับนาง “เจ้าคงไม่โทษข้าใช่ไหมที่มีสาวใช้อุ่นเตียงเอาไว้คลายเหงา"ไห่เวยรู้สึกผิดต่อคู่หมั้นสาวที่นอนอยู่ในโลง “ต่อให้ข้ามีนางข้างกาย แต่ใจข้าก็เป็นของ

หมอหญิงกู้หรุ่ยต้องหนีการไล่ล่าของศัตรูมาอยู่ชนบทสุดกันดาร ทั้งต้องเอาชีวิตรอด ทั้งต้องทำการค้าหาเลี้ยงตัว ดีที่สวรรค์ปรานีส่งบุรุษปริศนามาให้นางช่วยชีวิตจนเกิดเป็นวาสนารัก

อยู่ๆ ตัวประกอบที่ชีวิตราบรื่นอย่างข้าก็โดนนางร้ายแย่งบท ข้าเลยต้องรับบทเป็นนางร้ายที่ต้องแต่งงานกับตัวร้ายที่โหดเหี้ยมอำมหิตแทน แล้วข้าจะรอดไหมล่ะ ขนาดนางร้ายยังหนี แล้วตัวประกอบอย่างข้าควรทำไง

ชาติก่อนพ่อแม่ถูกคนในครอบครัวกดขี่ใช้งานเยี่ยงทาสจนลูกๆ ต้องตายอนาถ เมื่อได้โอกาสเกิดใหม่ สองสามีภรรยาจึงลุกขึ้นสู้เพื่อ "ขอแยกบ้าน" ตัดขาดญาติจอมปลิง!

เมื่อแพทย์ทหารมือดีดันทะลุมิติมาอยู่ในอดีต พ่วงติดมาด้วยสามีและลูกๆ อีกสามคนจึงถึงคราวต้องพลิกบทบาทจากหญิงไร้สามารถมาเป็น 'หัวหน้าครอบครัว'!

‘การเป็นเอกที่ต้องแบ่งปันลมหายใจกับศัตรู มิสู้ยอมพ่ายแพ้แล้วเดินจากไปอย่างสง่างามเสียยังดีกว่า’

แม้เป็นสมรสพระราชทาน แต่คนอย่าง 'จี้หว่านหนิง' ไม่มีทางยอมขาดทุน นางดีดลูกคิดในใจแล้วพบว่าสามีผู้นี้ไม่แย่ คาดว่าคงได้กำไรไม่น้อย ทว่าหลังจากแต่งงานกลับพบว่าผู้ที่ได้กำไรกลับเป็นสามีน่าตาย!

เธอ...ภูตหมอผู้เมตตาต่อคนไข้ และเธอ...ก็คือยอดนักฆ่าผู้ไร้ปรานีต่อศัตรู! "จงใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ให้เป็นสุขเถิด ก่อนที่เจ้าจะได้อยู่อย่างตายทั้งเป็นตลอดชีวิตนี้!"

ในพจนานุกรมของนางไม่มีคำว่าไร้ค่า นางจะพลิกปฐพีด้วยฝ่ามือเดียวให้ดู!

เพราะไม่ร่าเริงและไม่สดใสเท่าน้องสาว พวกท่านถึงกับผลักข้าให้ไปรับผิดแทนนางเชียวหรือ ที่ผ่านมาข้ายอมมาตลอด แต่หากต้องแลกเศษความรักของพวกท่านด้วยชีวิตของข้าแล้วนั้น...ข้าไม่ต้องการมันแล้วล่ะ

ข้ายินดีโดดลงหลุมดำเช่นเจ้า!

กลยุทธ์ วิชาแพทย์ นางล้วนฝึกฝนจนแตกฉาน แต่กับ ฉินเจิงผู้นี้ นางกลับจนปัญญาที่จะต่อกรด้วยจริงๆ

มีมี่ตัวน้อยจะช่วยแม่จ๋าเปลี่ยนชีวิตที่บัดซบในนิยายน้ำเน่านี้เอง ส่วนพ่อใจหมามีมี่จะเขี่ยไปไกลๆ แล้วหาพ่อใหม่ที่อบอุ่นยิ่งกว่าไมโครเวฟ สูง 1.85 เมตร หุ่นหมีมีกล้ามหน้าท้อง พร้อมพลีใจให้แม่จ๋าทุกกกวัน!

จิ๋วแต่แจ๋วนะเจ้าคะ! ท่านแม่ไม่ต้องร้องไห้ ถวนถวนจะดูแลท่านเอง!

ชาติก่อนข้ายอมมอบทั้งใจให้บุรุษที่เห็นข้าเป็นเพียงบันไดสู่บัลลังก์ สุดท้ายจุดจบคือความตาย เมื่อสวรรค์ให้โอกาสข้าลืมตาขึ้นมาอีกครั้งในร่างเดิมข้าจะใช้มือคู่เดิมนี้ 'ขีดเส้นด้ายวาสนา' ของข้าขึ้นมาใหม่

"ในโลกที่ขับเคลื่อนด้วยเพลงกระบี่และลมปราณ... กฎหมายคือเรื่องตลก และความมั่งคั่งที่ไร้พลังปกป้อง ก็ไม่ต่างอะไรกับเนื้อสมันที่รอวันถูกสับ"

ไป๋อวี้หลัวไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนที่นางพบในคืนนั้นมิใช่บุรุษสามัญ และเป็นเขาที่ผูกมัดนางไว้ทั้งตัวและหัวใจหลังจากนั้น แม้นางชิงชังเขาเพียงไร เขาก็ไม่ใส่ใจ และยินยอมโดนตราหน้าว่าเป็นทรราชก็เพื่อนาง

เมื่อจอมปีศาจย้อนกลับมาในอดีตเพื่อเกิดใหม่ ผู้ใช้ระบบทั้งหลายที่พบเจอก็เป็นเพียงของเล่น ผู้แข็งแกร่งทั้งปวงล้วนเป็นขยะ ตำนานบทใหม่ได้เปิดฉากขึ้นอีกครั้งด้วยเลือกและจิตวิญญาณ

เฉินเซียวอวี้เป็นเหมือนจันรท์ในน้ำเกิดมาเป็นเพียงเงามืดของพี่สาว ส่วนเขา ซ่งหานซวีก็คือแม่ทัพตาบอดที่หนึ่งวันพันอารมณ์ แต่งกับเขานางช่างโชคร้ายจริงๆ

ทุกคนล้วนปรารถนาความยิ่งใหญ่ ต้องการเป็นคนเหนือคน ทว่านั่นไม่ใช่สำหรับ 'ลู่เจิน' ผู้ใดขยันให้เขาทำไป นางขอเป็นเพียงดินเหลวไม่อาจก่อเป็นกำแพงเสพสุขไปวันๆ

เจ็บแล้วจำคือคนเจ็บแล้วทนคือกระบือดังนั้นลู่เจาเจาคนนี้จะไม่ยอมเป็นกระบือเด็ดขาดรักคนผิดนางก็แค่เลือกคนใหม่บุรุษยังเลือกสตรีที่ดีมาเป็นภรรยาได้แล้วเหตุใดนางจะเลือกชายที่ดีสักคนมาเป็นสามีบ้างมิได้เล่า