เธอรักเขาจนยอมทุกอย่างแต่สุดท้ายกลับเป็นได้แค่เครื่องมือประชดแฟนเก่า “พี่ไปได้เลยนะคะ…เฟรยายอมแพ้แล้ว”

ทิฐิ คือหมอกบังตา บดบังทุกสิ่ง แม้แต่ความรักอันยิ่งใหญ่ จะต้องใช้พยายามสักแค่ไหน ถึงจะทำให้ทะเลแห่งหมอกนี้จางหายไป หรือจะต้องใช้ทั้งชีวิต และเวลาชั่วนิรันดร์

เธอ ไม่คิดว่าจะได้เจอเขาอีก หนุ่มหล่อที่พรากความสาวของเธอไปเพราะความเมา...ส่วนเขา ไม่เคยลืมเธอได้เลย สาวสวยหน้าหวานที่ร้องครวญครางอยู่ใต้ร่างเขาทั้งคืน

“ผีเสื้อจะไม่บินหาดอกไม้ทุกดอก… มันเลือกดอกไม้ที่หัวใจของมันอยากกลับไปหา” มีคนเคยบอกว่า… แผลบางแผลรักษาได้ด้วยเวลา แต่ไม่มีใครบอกเลยว่า… ถ้าคนคนหนึ่งเติบโตมาโดยไม่เคยได้รับความรัก หัวใจของเขาจะเรียนรู้การรักใครได้อย่างไร

"ใครอยากนอนกับนาย" "ผู้หญิงร้อยทั้งร้อยไม่มีใครเคยปฏิเสธฉัน..." "หลงตัวเองสิ้นดี นายมันก็แค่..." "แค่อะไร"

กลางวันคือเลขาฯ ส่วนกลางคืนก็คือคู่ขา แม้สถานะระหว่างเธอกับเขา จะคือความสัมพันธ์ที่เราต่างไม่มีสิทธิ์หึงหวง แต่เธอกลับรัก...หมดทั้งใจ ขณะที่เขาให้เธอเป็นได้เพียงตัวแทนของใครอีกคน

"ถ้าฉันรู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน?จะเอามืดกรีดหัวใจเขาออกมาโยนทิ้งข้างถนน" เธอดึงปิ่นปักผมประดับด้วยมุกพลอยที่แฟนหนุ่มซื้อให้ออกจากมวยผมก่อนทิ่มลงบนโต๊ะเต็มแรงด้วยความแค้นในอก

รักของฉันกับเขา........เกิดขึ้นในโลกของความฝัน แต่ในโลกของความจริง เราช่างต่างกันเหลือเกิน

“ความรักที่แท้จริงไม่เคยขอให้คุณดับแสงของตัวเอง แต่จะช่วยให้คุณสุกสว่างยิ่งกว่าที่เคยเป็นมา และถ้าคุณต้องสูญเสียบางสิ่งไป ก็เพราะมันกำลังเปิดทางให้คุณได้พบกับสิ่งที่เหมาะสมกับคุณที่สุด” ✨

"วิน... เรามีเรื่องจะบอก" "ซิน... เราเลิกกันเถอะ"

ผิดหรือ...ที่หลงรักอาของตัวเอง

ผมแต่งงานกับ "ฟ้า" มาห้าปีแล้ว จนรักแรกของเธอกลับเข้ามาในชีวิต และมีความสัมพันธ์อย่างไม่อายฟ้าดิน และผมจะหย่ากับเธอ !

ปมร้ายในอดีต รอยแผลเป็นแสนเกลียดชัง หล่อหลอมให้ ‘การันต์’ กลายเป็นคนใจร้ายที่ไม่ไว้ใจใคร อคติสั่งให้เขาตัดสินเธออย่างไร้ค่า ทว่าส่วนลึกของหัวใจกลับเพรียกหาและไขว่คว้าเพียงเธอ

"คำว่ามาเฟียมันคือคำที่เหมาะกับคนอย่างนายจริงๆเลยนะอลัน​ ​ ไอ้โรคจิต​ ​ ไอ้คนสารเลว​" "คนเลวแล้วไง! เธอไม่มีสิทธิ์​จะมาตัดสินอะไรฉันทั้งนั้นเพราะเธอมันก็​แค่ผู้หญิง​รักสบายที่ยอมทำทุกอย่างก็เพื่อเงิน

เธอเคยเป็นดั่งนางพญา เธอทำให้ชีวิตของเขาต้องหักเหและเขาไม่เคยลืม แล้ววันหนึ่งเมื่อเธอเป็นฝ่ายจนตรอก เธอจำยอมคลานกลับมาหาเขา เพียงเพราะต้องการคำตอบเกี่ยวกับการตายของพ่อ เขาจะช่วยเธอหรือแก้แค้นเธอดี

“อยากช่วยน้าของเธอเหรอ ทำไมไม่ลองเอาตัวเข้าแลกดูล่ะ” เขาขังเธอไว้เป็นนางบำเรอขัดดอกเพื่อชำระแค้น พร้อมกฎเหล็กคือห้ามท้อง! ทางออกเดียวในวันที่รู้ว่าตัวเองกำลังอุ้มท้องลูกของเขา คือการหนีไปให้ไกลที่สุด

ด้วยปมในอดีต เขาจึงจ้างเธอมาเพื่อฝึกบทรักของตัวเอง กฎเหล็กคือ ห้ามรัก ห้ามเรียกร้อง ห้ามท้องโดยเด็ดขาด! เพราะคนที่เขาจะแต่งงานด้วยไม่ใช่เธอ

"ชาติก่อนข้าถูกสลับตัวจนชีวิตพังพินาศ ชาตินี้ข้าหวนกลับมาพร้อมลิขิตวาสนาด้วยมือตนเอง... ใครที่เคยช่วงชิง ข้าไม่ขอจองเวรด้วยเลือด แต่จะขอทวงคืนทุกอย่างให้เจ้ามอดไหม้ไปกับความล้มเหลว!"

การที่มีใครสักคนอยู่ข้างๆ อาจจะเป็นสิ่งที่เราต้องการมันแม้จะไม่ใช่สิ่งมีชีวิตก็ตาม