"ในเมืองแห่งความหรูหราที่เต็มไปด้วยความลับ หัวใจของดีลเลอร์ผู้ถูกพันธนาการ ถูกเดิมพันบนโต๊ะบาคาร่าของนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่... เกมนี้ เดิมพันด้วยอิสรภาพ และความรัก"

“อย่าคิดว่าการก้มหน้าปักผ้าสักผืนสองผืนจักทำให้ข้าลืมสันดานแท้ของเจ้าได้ ไม่ว่าหน้ากากใด เจ้าก็ยังเป็นหญิงโอหังที่ข้าเกลียดชังที่สุดอยู่วันยังค่ำ” "ทำไมข้าต้องทะลุมิติเข้ามาเป็นเมียไอ้พระเอกผีดิบด้วย"

เราได้พบกันเมื่อฤดูฝนเทอมที่แล้ว และก็วนกลับมาเจอกันอีกครั้งในฤดูร้อนปีสุดท้ายของพวกเรา "ไม่เอา! พี่ฟางมาคุยกับผมก่อนดิ" "มันมีอะไรให้คุยอีก ทุกอย่างมันก็ชัดเจนมากพอแล้วเถอะ!"

พี่ต้องการหย่าแป้ง พี่กับเหมือนดาวจะสร้างครอบครัวและมีลูกด้วยกัน //น้องปุณณ์คือลูกของพี่ หึ! ถ้าฉันจำไม่ผิดเราสองคนรู้จักและแต่งงานกันยังไม่ถึง4ปี แต่ตอนนี้น้องปุณณ์8ขวบคงเป็นลูกของคุณไม่ได้หรอกค่ะ

เมื่อสามีที่อยู่กันมา5ปี บอกว่ายังรักเธออยู่ตลอด แต่เขาก็ไม่สามารถจะทิ้งผู้หญิงอีกคนได้ ถ้าทิ้งไม่ได้เธอจะเป็นคนทิ้งเอง ส่วนลูกเธอขอดูแลเอง

“หย่ากันเถอะ พี่ไม่ได้รักแพรแล้ว พี่จะไปเรียนต่อกับจ๋า” / “ได้ค่ะ แพรมีเรื่องจะบอกพี่ภัทรเหมือนกัน แพรกำลังท้อง และที่บอกก็แค่อยากให้พี่ได้รับรู้ แต่ไม่ได้ต้องการจะรั้งพี่ภัทรเอาไว้”

เขา:ไม่ต้องการเธออีกแล้วเมื่อมีคนใหม่เข้ามาแทนที่ เธอ:เดินออกมาพร้อมฝากแผลลึกไว้กลางใจเขาอย่างไม่รู้ตัว ทว่าวันนี้เขากลับมาทำทุกอย่างเพื่อทวงหัวใจเธอคืนอีกครั้ง

บางครั้ง…ความรักก็เข้ามาอย่างเงียบเชียบ เหมือนสายลมบางๆ ที่พัดผ่านในคืนเหงา บางครั้ง…มันก็ทิ้งร่องรอยลึกไว้ในหัวใจ จนยากจะลืม

เมื่อโชคชะตาพาให้เธอ… “เจ้าสาวจำเป็น” ต้องแต่งงานแทนน้องสาวกับชายที่นอนเป็นเจ้าชายนิทรา ไม่มีใครคาดคิดว่าการแต่งงานที่เริ่มจาก “สัญญา” จะกลายเป็น “พรหมลิขิต” ที่เปลี่ยนชีวิตเธอไปตลอดกาล จากหญิงสาวผู้ถ

ทุกครั้งที่ฉันขับรถผ่านศาลาไม้หน้าหมู่บ้านอีกครั้ง ฉันก็ยังคงเห็นเด็กสาวคนหนึ่งที่เฝ้ามองเด็กหนุ่มอีกคนด้วยความรู้สึกหวั่นไหวเสมอ

“เขาไม่ได้จากไปไหนไกล... แค่ไปอยู่ในที่ที่ฝนตกทุกวัน ทุกครั้งที่สายฝนพรำ ฉันยังได้ยินเสียงของเขาอยู่ในใจ — ความรักที่ไม่เคยจบ แค่ถูกเก็บไว้ในกล่องไม้ใบเล็ก ๆ ที่มีชื่อของเขาอยู่ในทุกความทรงจำ”

ฉันจะไม่ปล่อยเวลาให้มันผ่าน เลยแม้สักเสี้ยววินาทีที่ฉันจะไม่ได้ทำอะไรเลย เหมือน 15 ปี ทีฉันเคยผ่านมันมาโดยไม่ทำอะไรเลย จนต้องอยู่ด้วยความรู้สึกอึดอัด และค้างคา อยู่ต่อก็แทบไม่ไหว ไปต่อก็ยังไม่ได้

เดิมพันด้วยร่างกาย เพื่อให้ได้หัวใจ...ที่ไม่มีวันปลอม"การปลอมตัวเป็นภรรยาของ คีริน คือทางรอดเดียวของ ลลิน เธอต้องแสดงบทรักที่เร่าร้อนต่อหน้าสาธารณชน ทั้งที่ในใจรู้ดีว่ามันคือละครฉากใหญ่

เอาเงินมาให้กู กูจะเอาไปกินเหล้า แม่หนูหิวข้าว แม่ขอโทษนะลูก หนูหิวมากไหมลูก เดี๋ยวแม่ไปทำกับข้าวให้นะ ยังมีข้าวพอให้กินสักมื้อ หนูรอแม่ก่อนนะ เด็กสาวได้แต่มองตามหลังมารดาไปด้วยความหลากหลายอารมณ์

เขา ‘แอบนอกกาย’ เธอไปมีผู้หญิงคนอื่น แต่ไม่เคยเลยสักครั้งที่เขาจะ ‘นอกใจ’ เธอไปรักคนอื่น

หนุ่มน้อยหน้ามนที่เธอเผลอไปมีวันไนต์สแตนด์ด้วยกลับกลายมาเป็นน้องชายต่างพ่อแม่ที่จะต้องดูแล "แล้วถ้าผมไม่อยากเป็นแค่น้องชายของคุณล่ะ?!"

เจียวลี่ถูกบิดาของตนขายนางให้หอคณิกา ด้วยความไม่เต็มใจ แต่นางก็ต้องจำใจทำตามที่บิดาสั่ง แล้วเรื่องราวชีวิตในหอคณิกาจึงเริ่มขึ้น

ทั้งที่ 'ไม่โปรด' แต่กลับทำตัวเหมือนเป็น 'เจ้าของเธอ' ทั้งที่เขาเฉยชาแต่เธอกลับเลิก ‘โปรด’ ไม่ได้ ทั้งที่ไม่เคย ‘ชัดเจน’ แต่ก็ยัง ‘อ้อนวอน’ ขอให้เขาช่วย ‘โปรดรัก’

เธอไม่เคยรู้ว่า…คำสัญญาในวันนั้น กลายเป็นพันธนาการมัดใจฉันตลอดมา รักที่ไม่มีวันสมหวัง ไม่ได้ดับหายไป มันเพียงเปลี่ยนรูปร่าง กลายเป็น “ความคิดถึง” ที่อยู่เหนือกาลเวลาเท่านั้นเอง

เพราะความไม่รู้จักพอของเขา จุดจบของเราสองคนจึงต้องลงเอยแบบนี้!