บางครั้งความเงียบ.. ก็กรีดร้องดังกว่าทุกคำพูด..

"ใครจะไปคิดว่า... ตำนานสยองขวัญขำๆ ในโรงเรียนที่พวกเราตั้ง 'ชมรมสืบสวน' ขึ้นมาเพื่อพิสูจน์ จะกลายเป็นเกมมรณะที่ต้องแลกด้วยชีวิต ตอนตี 3 ที่โรงเรียนควรจะเงียบสนิท แต่กลับมีบางอย่างตื่นขึ้น... ประตูทางอ

การรอคอยความยุติธรรม ไม่นานชั่วนิรันดร์ มันแค่นานพอจะเจอจนได้ Justice waits. Not forever, just long enough to be found.

นิยายสืบสวนห้องปิดตาย

ความสมบูรณ์แบบของบรรดาอินฟลูเอนเซอร์อาจเป็นเพียงภาพลวงตา

เมื่อโลกหยุดนิ่งในหนึ่งนาทีที่ไม่มีใครขยับได้ ชายคนหนึ่งใช้มันปล้นอย่างไร้ร่องรอย แต่มีเพียงนักสืบคนเดียวที่ “มองเห็น” ความจริง เกมไล่ล่าระหว่างเหตุผลกับพลังลึกลับจึงเริ่มขึ้น

งานศิลปะที่สร้างขึ้นจากเลือดเนื้อและ “เหยื่อ” ของเขา

ซูหมิง นักเรียนตำรวจที่มีพลังจำลองคดีในความฝัน สร้างคดีสมบูรณ์แบบแล้วได้ทักษะกลับมา หลังจำลองกว่าหนึ่งแสนครั้ง เขาเลือกเป็นตำรวจสืบสวน มองทุกคดีเห็นช่องโหว่ ไขคดียากได้อย่างรวดเร็ว จนกลายเป็นยอดนักสืบ

“เสาผี” เสาหินปริศนาที่โผล่ขึ้นมากลางทุ่งนา นักธรณีวิทยาลงพื้นที่ตามหาที่มาของมัน แต่ยิ่งค้น... เขาก็ยิ่งเข้าใกล้ความตาย

ต่อให้ร่างกายแหลกสลาย ฉันก็จะแก้แค้นให้สาสม

มีเรื่องเล่ากันมาว่า เมื่อหนึ่งปีก่อน มีฆาตกรต่อเนื่องสุดโหดคนหนึ่ง ปรากฏตัวขึ้นในเมืองและลงมือฆ่าคน ฆาตกรใช้ปืนไรเฟิลในการยิงเหยื่อจนเสียชีวิต

คุณหนูรองตระกูลหนึ่งกับองค์ชายถูกฮ่องเต้ผูกมิตรสัญญาไมตรีประทานสมรสแก่พวกเขาในวัยเยาว์ เมื่อใดเด็กหญิงครบวัยสิบแปดปีจะต้องส่งกลับมาแต่งงาน ทว่าบัดนี้นิสัยแต่ละคนต่างเปลี่ยนไป

"ภายใต้ม่านหมอกหนาของเมืองน่าน มีความลับบางอย่างซ่อนอยู่... เมื่อโศกนาฏกรรมในอดีตบีบให้เขาและเธอต้องสืบหาความจริง ยิ่งเข้าใกล้ 'อันตราย' หัวใจกลับยิ่งหวั่นไหวไปกับ 'กลิ่นอายรัก' ที่ไม่อาจต้านทาน"

จากคดีฆาตกรรมกลางทุ่งสู่การตามหาความจริงที่ซ่อนอยู่ในปมอากรข้าว ขุนเทพอาญา และ หมื่นศรีเทพ ต้องเข้ามาพัวพันในปมทุจริตที่อาจมีขุนนางคนสำคัญอยู่เบื้องหลัง โดยมีชีวิตของหญิงสาวผู้กุมความลับเป็นเดิมพัน!

‘ทะลุมิติเข้าไปในนิยายฆาตกรรม’ จากนักศึกษาสู่เด็กหญิงวัยเจ็ดขวบ เธอต้องเอาตัวรอดในคฤหาสน์ที่เต็มไปด้วยเกมอำนาจ และหาตัวฆาตกรให้เจอก่อนชะตาจะขาดลง...

“ถ้าความตายไม่ใช่จุดจบ แต่มันคือจุดเริ่มต้นของ 'ความจริง' ที่ถูกบิดเบือน... คุณจะยอมดื่มกาแฟแก้วนี้ไหม?”

“บางคดี…ไม่มีใครผิด” เสียงของอาจารย์ดังสะท้อนอยู่ในห้องเรียนกว้าง แต่ประโยคนั้นกลับติดอยู่ในหัวของเต๋า…นานกว่าที่ควร “มันมีแค่คนที่พูดความจริง…กับคนที่เลือกจะไม่พูด” และคดีนี้ก็ได้เริ่มต้นขึ้น

งานพาร์ทไทม์ของคนอื่นเป็นอย่างไรผมไม่รู้ แต่งานพาร์ทไทม์ของผมคือรับเจรจากับผี

เบอร์ลิน 1959—คดีที่ความจริงไม่เคยครบ นักสืบผู้เชื่อใน “ตรรกะ” กับเจ้าหน้าที่ผู้เชื่อใน “สัญชาตญาณ” เมื่อคำตอบไม่ตรงกัน คำถามคือ—อะไรโกหกเก่งกว่ากัน ความจริงอาจมีแค่ 13%

เพิ่งรู้ว่านอกจากธนกันต์จะเป็นคนเนี้ยบและเด็ดขาดแล้ว เขายังเป็นคนดื้อและด้านมากจริงๆ และขอขีดเส้นใต้ตรงคำว่า ‘ด้าน’ เน้นๆ เอาไว้เลย