Love_Novell

เจอกันครั้งแรกผมโดนจับกด เจอกันครั้งที่สองไม่มีสลด...ผมนี่ด่าเอาๆ แต่‘อาคเนย์’ ดันทำเพียงกดข้อความบางอย่างและชูขึ้นต่อหน้าเท่านั้น ‘กูไม่คุยกับคู่นอน’ ไอ้... (ปิดตอนเนื้อหาครึ่งหลังค่ะ)

เพราะสำลักเมล็ดทุเรียนตาย เลยถูกดูดวิญญาณเข้ามาในนิยายซอมบี้ที่กำลังอ่าน แถมดันสะเหล่อเกิดเป็น ‘น้องชายของตัวร้าย’ ที่ตายเพราะโดนพี่ชายฆ่าอีก แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น..คือผมไม่อยากเป็นน้องไง อยากเป็นเมีย!

ปัง! ผมเอี้ยวตัวหลบลูกกระสุนด้วยแววตาสั่นกลัว แต่ ‘คิมหันต์’ ไม่ได้คิดจะหยุดแค่นัดเดียว ปังๆๆ! “...รอด?” ยังมีหน้ามาพูดแบบนี้อีกเรอะ คนใจร้าย! (ปิดตอนช่วงหลังค่ะ)

"ยามเมื่อกุหลาบบานสะพรั่งพร้อมเชยชม นายจะเป็น 'ของผม' ชั่วนิรันดร์" เพราะคำประกาศิตของเด็กผมแดงในวัยเยาว์ คุโรโกะ เท็ตสึยะ จึงไม่อาจมีชีวิตที่สงบสุขได้อีกต่อไป! (จบแล้วค่ะ)

ตัวข้าถูกดันขากระแทกพื้นหญ้าด้านข้าง มันเหี่ยวเฉาด้วยไม่อาจทานทนพิษร้ายจากอสูรกายตรงหน้าได้ “ถ้าอยากให้ข้ากินนักก็อยู่นิ่งๆซะ...” “ฮึก...กินแบบไหน เหตุใดจึงต้องแยกขาของข้าด้วย” (จบแล้วค่ะ)

เพราะสายตารังเกียจของ ‘เพลิงกัลป์’ ในวันนั้น ผมจึงอยากเอาชนะมันขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ “อย่างมึง...ให้ฟรีๆกูก็ไม่เอา” หืม? เดี๋ยวก็รู้ :) (ปิดตอนเนื้อหาครึ่งหลังค่ะ)

เขาว่ากันว่า 'ผู้ชายโหด' มักอ่อนโยนตอนกำลังมีความรัก "แมร่งเอ้ย..ใช้ไม่ได้กับผู้ชายที่ชื่อ เพลิงนิล ว่ะ" **ปิดตอนเนื้อหาบางส่วนค่ะ**

จีบจนติด...รักกันแบบหลบๆ ซ่อนๆ แล้วดันทิ้งเขามาอีก ใครเล่าจะเข้าใจความลำบากของ ‘แสนซ่าส์’ ยามต้องเผชิญหน้ากับโจทก์เก่าที่อัพเลเวลความน่าสะพรึงกลัวมาเต็มสิบ