ของรัก ของตาย ของเล่น สามคำนี้มันต่างกัน ‘พี่เมฆ’ เห็นเขาเป็นอะไร ถามไปคงไม่ได้คำตอบ ‘มะเขือ’ ตามเทียวไล้เทียวขื่อหนุ่มเจ้าของโรงสี เรียกได้ว่าข้าวปลาไม่ขาด น้ำก็ถึง กายก็ถึง แต่กลับได้มาเพียงคำ‘ไล่’

คืนเข้าหอ ได้รู้ว่าที่จริงแล้วโลกที่ตัวเองอยู่เป็นนิยายเรื่องหนึ่ง ตัวเองเป็นตัวประกอบที่แต่งให้กับตัวร้าย โชคดีที่ได้รับระบบมาด้วย แค่ยั่วโมโหคนอื่น สะสมค่าความชัง เขาก็หาเงินได้แล้ว ไม่ต้องง้อสามี!

ดาเวน เรกูลัส แบล็ก เติบโตในเงามืดของคฤหาสน์แบล็กที่ใหญ่โตมโหฬารในวัยเด็กของเธอ เธอได้รับการดูแลจากเอลฟ์ประจำบ้านที่ชื่อครีเชอร์

ดวงวิญญาณที่สมควรจะแตกสลายกลับล่องลอยไปเข้าร่างของภูริ ชายหนุ่มเพศพิเศษที่จบชีวิตตัวเองลงทิ้งไว้เพียงเด็กชายตัวน้อยที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ อดีตราชาซอมบี้จึงต้องจับพลัดจับผลูเลี้ยงดูลูกชายตัวน้อยแทน

เจ้าคุณพ่อเป็นพระยาจริงหรือไยช่างโง่เขลานัก พี่ใหญ่ก็เหมือนจะฉลาดแต่ก็แค่เหมือน พี่รองนี่ยิ่งแล้วใหญ่โง่จนวาระสุดท้าย ส่วนพี่สามดีหน่อยอย่างน้อยเขาก็ตายคนสุดท้าย//นั่นคือเสียงในใจเจ้าคนเล็กรึ?!

เมื่องานผิดกฎหมายที่เคยทำไม่ได้ราบรื่นเหมือนเมื่อก่อน สิ่งศักดิ์สิทธิ์คือหนทางเดียวที่ต้องพึ่งพา “ขอให้งานของฉันกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง หากสมหวังฉันจะถวายชีวิตและมอบทุกอย่างให้กับเจ้าของศาลแห่งนี้”

ไป๋อวี้ได้ทะลุมิติเข้าไปในนิยายอยู่ในร่างของเด็กหนุ่มที่สติไม่สมประกอบ ชีวิตรันทดตั้งแต่แรกเริ่ม แต่โชคดีที่ยังมีนิ้วทองคำคอยช่วย ต่อมาเขาบังเอิญพบกับตัวร้ายผู้เย็นชา จึงต้องหาวิธีเอาชีวิตรอดไปให้ได้!

แอบชอบเขามา2ปี พอเขาเลิกกับแฟน มีหรอที่คนอย่างพี่แซ็คจะปล่อยโอกาส แต่จะจีบพี่ว้ากยังไงยังไงให้ได้เป็นเมียนี่สิ ก็น้องเขาแมนมาก "ลองซื้ออะไรใหม่ๆบ้างก็ได้ เพื่อผมจะชอบ" "เหมือนพี่ใช่ไหม"

"ไม่มีพรสวรรค์ ก็สร้างขึ้นมาเอง!" หลงเทียนหยาง ผู้หลงใหลในศาสตร์การปรุงยาแม้ไร้พรสวรรค์ ไม่ยอมแพ้ต่อคำดูถูก ด้วยความมุ่งมั่นและโอกาสสำคัญ เขาจะเขียนตำนานใหม่และเปลี่ยนโลกยุทธจักรไปตลอดกาล!

อยู่ๆ จางม่านม่านก็มาอยู่ในยุค 80 ยังแต่งออกไปกับอันธพาลตัวร้ายของหมู่บ้านหลิน ซวยซ้ำเมื่อไล่ไปแล้วปีนี้จะมีปราบปรามอันธพาล ถ้าเธออยากรอดจากสถานการณ์นี้ ไม่หย่า ก็ต้องทำให้อันธพาลกลับใจให้ได้

ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างของตัวร้ายในนิยายไม่พอ แถมยังถูกตัวเอกหน้าหล่อนั่นตามรังแกไม่พักอีกต่างหาก แบบนี้มันเสียชื่อตัวร้ายสุดแสบประจำเรื่องกันหมด! มันต้องเป็นผมสิที่เป็นฝ่ายรังแกตัวเอกน่ะ!

“ต่อไป ไปเป็นน้องอ้ายเหนือเลยนะ ไม่ต้องมาเป็นน้องพี่แล้ว พูดอะไรก็ไม่ฟัง” .....“ไม่เอา เราไม่อยากได้น้ำปิงเป็นน้องสาว” ....“เชอะ ! น้องก็ไม่อยากได้อ้ายเหนือเป็นพี่ชาย” ....“เราพูดเองนะ จำไว้ให้ดีล่ะ"

ความรักทำให้ผมเจ็บปวด ในขณะที่ผู้ชายคนนั้นมองความเจ็บปวดของผมเป็นเพียงแค่เรื่องสนุก...