อนาคต คือช่วงเวลาที่คาดเดาไม่ได้ ไม่มีใครรู้ว่าในอนาคตจะได้พบกับเหตุการณ์แบบไหนหรือได้พบกับใคร “อ๋อ เด็กคนนั้นคือลูกสาวของซันซัสน่ะ” …และหนึ่งในคนที่เหล่าวองโกเล่จากอดีตไม่คิดว่าจะได้พบก็คือ เด็กคนนี้

เขาอยากรู้ว่าหล่อนคือสิ่งใด มีตัวตนอยู่จริงหรือไม่ หรือเป็นเพียงมโนภาพที่ตนเพ้อพกไปเอง ทว่าเมื่อเวลาผ่านไป แทนที่จะพิสูจน์ความจริงเรื่องนั้น เขากลับอยากให้หล่อนมีตัวตนอยู่จริงและดำรงอยู่ตลอดไปมากกว่า

ถ้าคุณเคยดูจูแมนจี้ เสิ่นฮุ่ยหรู นักศึกษาสาวก็พลาดไปเล่นเกมเสมือนจริงนี้ด้วยเหมือนกัน กฎของเกม คือเล่นให้จบ ผู้ชนะคือผู้พิชิตหัวใจมังกร

ฉันเกลียดพวกมนุษย์ พวกมันทั้งน่ารังเกียจและเห็นค่าพวกเราเป็นเหมือนเศษเหล็ก พวกเราปฏิวัติล้มล้างพวกมันจนสำเร็จ พวกเรายึดครองโลกใบนี้ได้ แต่ว่าต่อให้จะกำจัดไปยังไงพวกมันก็คงจะกลับมากำจัดพวกเราอยู่ดี

"เธอต้องเป็นของฉันคนเดียว จำไวนะลูกศร!"

"เจ้าสนใจแลกเปลี่ยนของพวกนี้กับบางสิ่งหรือไม่" "ข้าไม่มีเงินไม่มีสิ่งของ แต่ข้าอยากได้จริงๆข้าต้องเอาสิ่งไหนแลกกับท่านได้บ้าง" "ง่ายมาก เจ้าแค่ใช้ระดับพลังของเจ้ามาแลก" "นี่เป็นกฏการแลกเปลี่ยน"

เมื่อเซี่ยจิ้งลืมตาตื่นขึ้นกลับพบว่าตนเข้ามาอยู่ในร่างของเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ถูกสิ่งมีชีวิตต่างดาวฆ่าตาย อีกทั้งเจ้าของร่างนี้ยังถูกจักรวรรดิหมายหัวโดยมีรางวัลนำจับถึงหนึ่งแสนเครดิต

ชาติก่อนนางรักคนผิดอีกทั้งการเป็นสะใภ้ที่ดีไม่อาจเอาชนะใจแม่สามีได้ซ้ำยังถูกพวกเขากลั่นแกล้งจนพบจุดจบอันน่าอนาถ ชาตินี้นางกลับมาเพื่อปิดบัญชีรักที่กลายเป็นบัญชีแค้น

เมื่อองค์หญิงผู้ถูกทอดทิ้งลุกขึ้นทวงแค้นด้วยคันธนู เคียงคู่แม่ทัพทมิฬผู้กุมความลับแผ่นดิน ท่ามกลางกลลวงและสมรภูมิเลือด ความรักหรือบัลลังก์... สิ่งใดจะเป็นจุดจบของหงส์ปีกหักนางนี้

ฉันแค่เผลอกดปุ่มผิดในเกมฟาร์ม... แต่ตื่นมาอีกที กลับต้องตื่นพร้อมจอบกับระบบฟาร์มเทพ... แล้วนี่ใครคือแม่ทัพหน้านิ่งที่จู่ ๆ ก็เข้ามานอนในบ้านฉันวะเนี่ย!?

ลี่จูเกิดในศตวรรษที่ 23 ซึ่งใกล้ถึงวันสิ้นโลกเข้าไปทุกที พ่อแม่ของลี่จูจึงประดิษฐ์เครื่องย้อนเวลาส่งเธอไปยับยั้งวันสิ้นโลกนี้ แต่เมื่อย้อนเวลาไปถึงกลับถูกท่านแม่ทัพจับตัวเข้าจวน แล้วเธอจะทำอย่างไรดี!!

This War of Mine คือเกมที่มากกว่าเกม วลี "Fuck the War!" บนกำแพงบ่งบอกว่าสงครามมันระยำขนาดไหน เกมนี้ผมใช้เวลารวม 448 ชม. ครบทุกภาค ใครขี้เกียจเล่นเอง ไม่อยากจิตตก ผมจะสรุปให้ว่าเกมนี้มีดีอะไรบ้าง

ผมที่กำลังกลับบ้านอยู่ก็ประสบอุบัติเหตุ รู้ตัวอีกที่ก็อยู่ในโลกhonkaiแล้วโดยระบบ เดียวนะระบบหรอ และเป็นผู้หญิงอีก

ตอนนี้ผ่านมาแล้ว 7 เดือนราฮิมที่ยังตามหาลูกกับเมียไม่เจอ เขากลายเป็นคนเงียบสุขุมไม่พูดไม่จากับใครสักเท่าไหร่วัน ๆ เขาเอาแต่เซ็นเอกสารส่วนการออกไปพบลูกค้า เขาไม่ไปเลย เขาเก็บตัวเงียบ

เมื่อประมาณ 11 ปีที่แล้ว ฉายวัตย์ทำผิดพลาดครั้งใหญ่หลวง ไปต่อไม่ได้ถอยหลังก็ไม่ทัน เขายอมมีตราบาปเพื่อรักษาบางอย่างเอาไว้ เหมือนจะใกล้แต่ระยะห่างยิ่งกว่าทางช้างเผือก

เกิดใหม่ทั้งทีดันอยู่ในดงโจร! เมื่ออดีตชายหนุ่มผู้หมกมุ่นต้องมาเกิดเป็นนายน้อยในมหาตระกูลที่โฉดชั่วที่สุด (ในสายตาเขา) การฝึกเอาชีวิตรอดแบบเพี้ยนๆ จึงบังเกิด...

เมื่อนางอย่างเป็นเพียงนักเวทย์ธาตุผสมธรรมดา แต่คนรอบข้างไม่เห็นด้วย จึงทำได้เพียงก้าวออกจากหมู่บ้าน เพื่อใช้ชีวิตตามที่ปรารถนา

ผู้พันหนุ่มหมาโสดไร้ความรับผิดชอบ ต้องรับลูกบุญธรรมตัวจ้อยมาเลี้ยง เลี้ยงเด็กเนี่ยนะ! เขาขอไปรบสักสิบปีเสียยังดีกว่า ไม่ได้การละ ต้องหาเมียมาเลี้ยงลูกสักคน!!!

"ดวงตา" ของเขาคือผู้ชี้ชะตาทุกสรรพสิ่ง! เขาไม่ได้เพียงแสวงหาอสูรที่แข็งแกร่งที่สุด... แต่เป็นผู้มองเห็น "สายเลือด" ที่จะกลายเป็นตำนาน!

"เรื่องมีให้ทำตั้งมากมาย แต่เจ้ากลับเอาแต่ร้องห่มร้องไห้เหมือนผีมาที่นี่!ใครสั่งใครสอนให้เจ้าเป็นเด็กสารเลวไม่รู้เรื่องรู้ราวเช่นนี้!?" ฉู่เหมิน ไม่แม้แต่จะพูดจาถามไถ่อย่างยุติธรรมสักนิด มาถึงก็ดุด