จะเกิดอะไรขึ้น เมื่อความลับของเด็กสาวที่ถูกรังเกียจถูกเปิดเผย ด้วยเครื่องอ่านความทรงจำ "ยินดีที่ได้พบผู้หลงทาง ฉันจะนำทางให้พวกคุณกลับไปยังที่ๆพวกคุณควรอยู่ "

กำลังจะไปหย้าร้างกันอยู่แล้ว แต่กลับเกิดอุบัติเหตุ ลืมตาอีกที ข้ากลายเป็น จิ้นอ๋องมีสาวๆ เต็มจวน ส่วนเมียข้าเป็นองค์หญิงนักฆ่าแคว้นศัตรู นางจำข้าไม่ได้เลย แถมต้องการสังหารข้าด้วย นางจะฆ่าแต่ข้าจะจูบ

นางเกิดมาต้องฆ่า อยู่รอดเพราะฆ่า มีชีวิตเพื่อฆ่า เว้นไว้เพียงแค่เขา ที่นางปรารถนาปกป้อง... แต่ขอแอบปกป้อง ดูแลแบบเงียบๆ ไม่ได้หรือไร? ไยชอบตามติด ชอบแนบชิด? ไม่ต้องอยากรู้หรอกว่านางเป็นใคร!

ผมยาวสีส้มทองของเธอลอนคลายราวกับริ้วคลื่นต้องแสงเช้า ดวงตาสีเขียวมรกตสะท้อนแววลึกลับชวนให้ค้นหา แต่ภายใต้ความสง่างามนั้นกลับซ่อนบางสิ่งบางสิ่งที่ยังเป็นความลับ…

"ทะเล" นักชีววิทยาทางทะเลหนุ่มผู้หลงไหลในทะเล มีปณิธานในการอนุรักษ์และปกป้องระบบนิเวศในท้องทะเลได้พบกับ "ชโลทร"เงือกหนุ่มผู้มีเสียงเพลงสะกดใจ ความรักที่ข้ามผ่านเผ่าพันธุ์จึงเริ่มต้นขึ้น

เมื่องานผิดกฎหมายที่เคยทำไม่ได้ราบรื่นเหมือนเมื่อก่อน สิ่งศักดิ์สิทธิ์คือหนทางเดียวที่ต้องพึ่งพา “ขอให้งานของฉันกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง หากสมหวังฉันจะถวายชีวิตและมอบทุกอย่างให้กับเจ้าของศาลแห่งนี้”

"คนอื่นฝึกกระบี่เพื่อเป็นเซียน ข้าฝึกผ่าฟืนเพื่อเอามาต้มไข่กิน... แล้วทำไมพวกเจ้าถึงเรียกข้าว่าเทพศาสตรา?"

กลยุทธ์ วิชาแพทย์ นางล้วนฝึกฝนจนแตกฉาน แต่กับ ฉินเจิงผู้นี้ นางกลับจนปัญญาที่จะต่อกรด้วยจริงๆ

ของขวัญชิ้นสุดท้ายของพ่อคือความลับที่ซ่อนอยู่ในโลกเบื้องหลัง และทั้งหมดมุ่งมาที่ 'เขา' กฏข้อศูนย์ของมาเฟียที่เหนือกว่ากฏใด "---ผู้ที่ครอบครองกระสุนสัญญา...ผู้นั้นจะเป็นผู้นำสูงสุดของเหล่ามาเฟีย!"

เฉินเฟิง พลเมืองธรรมดาคนหนึ่งบังเอิญได้ภาพวาดที่อาจนำพาเขาไปสู่อีกโลกหนึ่ง ด้วยพลังของภาพวาด เขาจึงเริ่มขายของไปมาระหว่างสองโลก

“สำนักนี้ดูเหมือนจะรุ่งเรือง แต่แท้จริงแล้ว สำนักก็ปลอมเปลือก คนก็เก๊!”

[ผู้เล่น:คางูยะ ชิโนมิยะ] [สถานะ :หมอบและตัวสั่น] [เคล็ดลับ:โปรดใช้แนวทางต่อไปนี้เพื่อเพิ่มขวัญกำลังใจให้กับเพื่อนร่วมทีมของคุณ] อามามิยะ นัตสึกิ ถอนหายใจ "คางุยะซัง คุณช่วยแสดงเจตจำนงหน่อยได้ไหม"

โดนดูดเข้าต่างโลกตอนวัย 32... มีแต่สาวๆ เวทพัง เมจหลงทิศ ธนูหลุดเป้า และอื่นๆอีกมากมาย แต่พวกเธอคือกุญแจสู่กิลด์เทพอันดับ 1 (ถึงแม้จะเผาหมู่บ้านตัวเองบ่อยก็ตาม)