คืนเข้าหอ ได้รู้ว่าที่จริงแล้วโลกที่ตัวเองอยู่เป็นนิยายเรื่องหนึ่ง ตัวเองเป็นตัวประกอบที่แต่งให้กับตัวร้าย โชคดีที่ได้รับระบบมาด้วย แค่ยั่วโมโหคนอื่น สะสมค่าความชัง เขาก็หาเงินได้แล้ว ไม่ต้องง้อสามี!

คืนหนึ่งเมื่อพระชายาที่สิ้นใจตายไปแล้วหายตัวไปเขาพลิกแผ่นดินเพื่อตามหา สี่ปีต่อมากลับพบนางนางอยู่กับเด็กชายหญิงวัยสี่หนาวคู่หนึ่ง พร้อมกับประโยคแรกที่นางเอ่ยทักทายเขา "ไสหัวไปเสีย"

ไป๋อวี้ได้ทะลุมิติเข้าไปในนิยายอยู่ในร่างของเด็กหนุ่มที่สติไม่สมประกอบ ชีวิตรันทดตั้งแต่แรกเริ่ม แต่โชคดีที่ยังมีนิ้วทองคำคอยช่วย ต่อมาเขาบังเอิญพบกับตัวร้ายผู้เย็นชา จึงต้องหาวิธีเอาชีวิตรอดไปให้ได้!

ดวงวิญญาณที่สมควรจะแตกสลายกลับล่องลอยไปเข้าร่างของภูริ ชายหนุ่มเพศพิเศษที่จบชีวิตตัวเองลงทิ้งไว้เพียงเด็กชายตัวน้อยที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ อดีตราชาซอมบี้จึงต้องจับพลัดจับผลูเลี้ยงดูลูกชายตัวน้อยแทน

*You never walk alone* นี่เป็นประโยคที่ฉันจะมอบให้กับเขา ตั้งแต่เราได้เจอกัน ฉันไม่เคยคิดว่าเรื่องประหลาดจะเกิดขึ้นกับตัวเอง เรื่องมหัศจรรย์กับตัวละครที่ฉันชอบ ไม่เชื่อว่าจะเกินขึ้นจริงกับตัวเอง

เจ้าคุณพ่อเป็นพระยาจริงหรือไยช่างโง่เขลานัก พี่ใหญ่ก็เหมือนจะฉลาดแต่ก็แค่เหมือน พี่รองนี่ยิ่งแล้วใหญ่โง่จนวาระสุดท้าย ส่วนพี่สามดีหน่อยอย่างน้อยเขาก็ตายคนสุดท้าย//นั่นคือเสียงในใจเจ้าคนเล็กรึ?!

บนยอดเขาแท่นเซียนมีต้นไม้ต้นหนึ่ง บนต้นไม้ติดผลโสมสองผล ที่เขาว่ากันว่ามันคือเสี้ยววิญญาณที่เหลือของจอมมารหญิง ทว่าผลโสมมีสองผล หากผลหนึ่งคือจอมมารหญิง แล้วอีกผลหนึ่งเล่าคือผู้ใดกันเล่า!...

เดินถ่ายรูปอยู่ดี ๆ ก็โดนฝูงต่อในสวนทานตะวันไล่ต่อยจนต้องหามตัวส่งโรงพยาบาลและต้องมาเสียชีวิตลงเพราะทนพิษของต่อที่ต่อยไม่ไหวจนได้เกิดใหม่มาเป็นลูกชายเจ้าของสวนแครอท “อ้าย ๆ แครอทบ่ แครอทน้องแซ่บเดะ”