"ริวตะ นักศึกษาแพทย์ปีสอง ถูกกัดโดยแวมไพร์ปริศนา กลายเป็นมนุษย์กึ่งแวมไพร์… การเรียน การผ่าตัด และความกระหายเลือด ล้วนทดสอบความเป็นมนุษย์ของเขา"

ใครจะไปคิดว่าแม่เลี้ยงเดี่ยวสุดอาภัพอย่างเธอ จะคลอดบุตรชายออกมาหน้าตาเหมือนศิลปินคนโปรดอย่างกับแกะ! ทั้งที่ทำแค่ ดูรูปเขาเยอะ ๆ ตอนท้องเท่านั้น แต่ความเหมือนนี่แหละ ที่เปลี่ยนชีวิตเธอราวกับมีปาฏิหาริย

ฮาฟเอลฟ์ผู้เรียกขานตนเองว่าโอดิน ชายที่หลงใหลและกระหายในพลังอำนาจอันไร้ที่สิ้นสุด ได้บังเอิญย้อนเวลากลับไปยังยุคสมัยที่ตนเองเพิ่งได้เริ่มต้นเป็นผู้วิวัฒน์ และในครั้งนี้ตัวเขาจะไม่ทำอะไรที่ผิดพลาดอีก

ไหนท่านพญายมบอกว่าให้ลาพักร้อนได้ ลาพักร้อนยังไงถึงกระเตงลูกพร้อมกับสู้ซอมบี้ไปด้วยแบบเน้ !

อยู่ดีๆ ดันโผล่เข้าไปในมินิซีรี่ย์แนวตั้งเพื่อเอาตัวรอดจากพล็อตละครน้ำเน่าเยว่ซานซีจึงต้องทำทุกวิธีทางเขี่ยพระเอกโง่เขลาทิ้ง

"เมื่ออัลฟ่าที่ไม่เคยพ่ายแพ้ ต้องกลายเป็น 'ของเล่น' ในเกมอำนาจสุดอันตราย ระหว่างความแค้นและแรงดึงดูด... ใครกันแน่จะเป็นผู้ควบคุม?"

เธอรักเขามาเป็นสิบ ๆ ปี ทำถูกอย่างก็เพื่อเขา แต่คนอย่างศาสตรามีหรือจะหันมาเหลียวเล แม้แต่ในวันแต่งงาน เขายังหยามเกียรติเธอโดยส่งสุนัขเข้ามาร่วมพิธีแต่งงานแทน!

'นัด' หนุ่มชีวิตพัง ได้โอกาสย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีตในยุค 90 พร้อมระบบภารกิจสุดกาว เขาจึงใช้สารพัดสกิลเทพ ทั้งร้องเพลงทั้งทำธุรกิจกับเพื่อนซี้ เพื่อหาเงินเปย์ครอบครัว การเดินทางพลิกชะตาสุดฮาและอบอุ่นใจ

ทะลุมิติมาอยู่ในร่างสตรีร้ายกาจที่บ่าวไพร่ชิงชัง บุตรสาวหวาดหวั่น สามีห่างเหิน หนทางเดียวที่นางจะอยู่รอดคือจะต้องเปลี่ยนตนเองให้เป็นคนดี ทว่า...เหล่าคนที่เคยร้ายกับนาง นางก็ไม่อาจละเว้นไปได้เช่นกัน!

คืนเข้าหอ ได้รู้ว่าที่จริงแล้วโลกที่ตัวเองอยู่เป็นนิยายเรื่องหนึ่ง ตัวเองเป็นตัวประกอบที่แต่งให้กับตัวร้าย โชคดีที่ได้รับระบบมาด้วย แค่ยั่วโมโหคนอื่น สะสมค่าความชัง เขาก็หาเงินได้แล้ว ไม่ต้องง้อสามี!

เมื่อความภักดีถูกตอบแทนด้วยความตาย เขา จึงเกิดใหม่พร้อมเพลิงแค้น ในยุคที่มนุษย์เป็นเพียงอาหารของซอมบี้ เขาผู้ได้รับพลังจากระบบผู้กอบกู้ จะเหยียบย่ำทุกชีวิตที่ทรยศ และทวงคืนทุกสิ่งที่เป็นของตน!

ดวงวิญญาณที่สมควรจะแตกสลายกลับล่องลอยไปเข้าร่างของภูริ ชายหนุ่มเพศพิเศษที่จบชีวิตตัวเองลงทิ้งไว้เพียงเด็กชายตัวน้อยที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ อดีตราชาซอมบี้จึงต้องจับพลัดจับผลูเลี้ยงดูลูกชายตัวน้อยแทน

วันนั้น... จำพี่ได้อยู่แล้วใช่ไหม

เขาใช้คำว่ารุ่นพี่เสนอตัวเป็นไม้กันหมา กันท่าหนุ่ม ๆ ที่เข้ามาจีบ เพียงเพราะไม่อยากให้เธอมีใคร นอกจากมีเขาเพียงคนเดียว

เจ้าคุณพ่อเป็นพระยาจริงหรือไยช่างโง่เขลานัก พี่ใหญ่ก็เหมือนจะฉลาดแต่ก็แค่เหมือน พี่รองนี่ยิ่งแล้วใหญ่โง่จนวาระสุดท้าย ส่วนพี่สามดีหน่อยอย่างน้อยเขาก็ตายคนสุดท้าย//นั่นคือเสียงในใจเจ้าคนเล็กรึ?!

"เมื่อหนังสือหายากนำพาบรรณารักษ์สาวและนายตำรวจหนุ่มสู่คดีปริศนา...และความรักต้องห้ามในห้องสมุดเก่าแก่! มีเพียงจิ๊กซอร์เดียวเท่านั้นที่จะนำไปสู่ความจริง และหัวใจของพวกเขาที่ตกอยู่ในอัตราย"

ฉันขอสาบานกับตัวเองว่าจะไม่ยอมเป็น “คนถูกทิ้ง” ฉันขอเลือกทิ้งทุกอย่างเอง

ไป๋อวี้ได้ทะลุมิติเข้าไปในนิยายอยู่ในร่างของเด็กหนุ่มที่สติไม่สมประกอบ ชีวิตรันทดตั้งแต่แรกเริ่ม แต่โชคดีที่ยังมีนิ้วทองคำคอยช่วย ต่อมาเขาบังเอิญพบกับตัวร้ายผู้เย็นชา จึงต้องหาวิธีเอาชีวิตรอดไปให้ได้!

เมื่อเจ้าปีศาจได้เหยื่อที่แสนโอชะมาครอบครอง แต่เหยื่อของเขารั้งแต่จะหนีไปทุกเมื่อ "ข้าจะยอมเสียเวลา มาเล่นกับเหยื่อเช่นเจ้าเสียหน่อย" "เจ้ามาให้ข้าจับกินเสียดีๆ เถิด"

"อยากให้คนอื่นเป็นนางฟ้าแล้วพี่ทำตัวเป็นสวรรค์ให้ผมรึยัง ถ้าตัวเองยังทำตัวเป็นนรกก็อย่าหวังว่าคนอื่นจะเป็นนางฟ้าซิครับ" หนึ่งคนคือนรกที่แผดเผาอีกคนเหมือนเทพอยู่บนสรวงสวรรค์ เท่านี้ก็รู้ว่าควรเลือกใคร